52 χρόνια, είναι πολλά. Είναι ένα ταξίδι σε περιβάλλον διαρκώς μεταβαλλόμενο και ο χρόνος είναι αμείλικτος καθώς ξεδιπλώνεται αδιάκριτα.
Αλλάζει τον τόπο, τις συνήθειες, τον τρόπο μα πάνω από όλα, αλλάζει τους ανθρώπους, Για αυτό στα ταξίδια και τις εναλλαγές πορεύεσαι πάντα με κάποιες σταθερές. Κάποια σημεία αναφοράς κι επαναπροσδιορισμού για τις στιγμές που ο ορίζοντας χάνεται ή ίσως εσύ να τον χάνεις.
Έτσι και το Πολυτεχνείο. Στα 52 του δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο. Το κτήριο μπορεί να στέκει με ελάχιστες διαφορές και τα κάγκελα της πύλης του χθες, να μαρτυρούν την ιστορία. Όμως την ιστορία την έγραψαν άνθρωποι. Εκείνοι που χάθηκαν κι όσοι ζωντανοί επέλεξαν να την κάνουν κομμάτι της ζωής τους και να την κρατήσουν ζωντανή. Να την κάνουν βίωμα και να τιμούν έτσι καθημερινά εκείνο τον αγώνα.
Ίσως αυτό να ήταν και το πιο δύσκολο κομμάτι στο πέρασμα των 52 χρόνων. Οι άνθρωποι. Όταν εκείνοι ξεθωριάζουν, οι εικόνες θολώνουν στη μνήμη. Η αλήθεια είναι πως η γενιά εκείνου του Πολυτεχνείου λιγόστεψε από καιρό. Όχι σε επίπεδο φυσικής παρουσίας, αλλά αξιακών κωδίκων και πολιτικής κατεύθυνσης.
Όμως τη διαφορά ποτέ δεν την κάνουν οι πολλοί. Λίγοι είναι οι φάροι που μένουν αταλάντευτοι σε καιρούς, προστάγματα, πειρασμούς κι ευτυχώς, υπάρχουν και σήμερα φωτεινές προσωπικότητες της γενιάς εκείνου του Πολυτεχνείου που μπορούν να υψώνουν ακόμα τη γροθιά και να μας κοιτούν κατάματα και περήφανα.
Βεβαίως, το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνο οι άνθρωποι, οι στιγμές και η ιστορία. Είναι και το μήνυμα λέει μια κουβέντα που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια. Το νόημα και η διαχρονικότητα του. Το άνοιγμα της συζήτησης σε κάποιες περιπτώσεις φτάνει μέχρι και την αναθεώρηση της πορείας για το Πολυτεχνείο. Εφόσον η μεταπολιτευτική περίοδος έχει κάνει τον κύκλο της, γιατί δεν πάμε σε ένα διαφορετικό μοντέλο τιμής και μνήμης των θυμάτων και της εξέγερσης, αναρωτιούνται αρκετοί.
Κι ακούγοντας τους, κοιτάς ξανά το σύνθημα εκείνης της εποχής. “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”. Κι αναρωτιέσαι για το παρωχημένο κι ανεπίκαιρο του μηνύματος.
“Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”
Η ακρίβεια, η φτώχεια και η εργασιακή εκμετάλλευση αποτελούσε μέχρι πρόσφατα τον κυρίαρχο προβληματισμό και αδιέξοδο της κοινωνίας. Πέρασε στη δεύτερη θέση όμως γιατί το Κράτος Δικαίου αναδείχθηκε από τους κυβερνητικούς χειρισμούς σε κορυφαίο ζήτημα και το Κράτος Δικαίου σχετίζεται με την Ελευθερία.
Με την Ελευθερία σχετίζεται επίσης και η διαδρομή και διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 16 χρόνια. Επιβαλλόμενες από θεσμούς κι εποπτικά όργανα πολιτικές εξοντωτικής λιτότητας, έχουν διαμορφώσει ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον για αρκετές ακόμη δεκαετίες και γενιές.
Η εθνική κυριαρχία απέκτησε μορφή κοινοπραξίας σε ενέργεια, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, ενώ ακόμα και η παιδεία εντάχθηκε σε φτηνά ιδιωτικά καλούπια με διαδικασίες Fast Track.
Η μόνη πραγματικά γρήγορη διαδρομή (Fast Track) της χώρας από τη χρεοκοπία κι έπειτα, ήταν αυτή της απώλειας της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, της απομάκρυνσης από ηθικές και αξίες ανθρώπινες. Μια απόλυτη παράδοση σε ένα παγκοσμιοποιημένο μοντέλο οικονομικού ελέγχου κι επιβολής που πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς στην παρακμή του.
Κι όλα αυτά, σε ένα Ευρωπαϊκό τοπίο που ανακαλύπτει εχθρούς και προετοιμάζεται για πόλεμο. “Ίσως ζήσαμε το τελευταίο καλοκαίρι ειρήνης στην Ευρώπη” ανέφερε ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, Μπόρις Πιστόριους.
Η Ρωσία θα ανακάμψει πιο γρήγορα από τους αρχικούς υπολογισμούς – από τον πόλεμο με την Ουκρανία- σύμφωνα με τα όσα είπε, και η Ευρώπη θα πρέπει να είναι έτοιμη να την αντιμετωπίσει.
Γιατί τέτοια εμμονή με τον πόλεμο άραγε ; Μήπως η χρεοκοπία (όχι η ελληνική) δεν είναι μόνο οικονομική ; Μήπως το σύνθημα του Πολυτεχνείου είναι επίκαιρο περισσότερο από ποτέ άλλοτε και δεν αποτελεί εθνικό ζητούμενο αλλά Ευρωπαϊκό ;
Διαβάστε επίσης:
ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις ζητούν αποπομπή Μελέτη για τρανσφοβικό και αντιεπιστημονικό λόγο
Αποστομωτική η Καρυστιανού για τις εκταφές: Περιμένουμε το «o.k.» των Αρχών (βίντεο)
