Το 2025 θα μείνει στην Ιστορία ως η χρονιά μιας τριάδας μεγάλων ανατροπών που γονάτισαν την Ευρώπη θέτοντάς την σε μακρά πορεία παρακμής και εξάρτησης.
Τρεις ανατροπές που έκαναν σκόνη το όποιο σχέδιο διέθετε για το μέλλον της η ευρωπαϊκή ολιγαρχία.
Τρεις εξελίξεις που τίναξαν στον αέρα το ευρωπαϊκό κεκτημένο, το αφήγημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, της ενιαίας αγοράς, της δημοσιονομικής ένωσης – γενικά, της οποιαδήποτε προοπτικής αυτή η ΕΕ να αναπαράγεται βιώσιμα και να δικαιούται να αποκαλείται… ένωση.
Ποιες τρεις εξελίξεις;
Πρώτη εξέλιξη: Η Ρωσία κέρδισε τον πόλεμο στην Ουκρανία καταρρίπτοντας κάθε εκτίμηση των ευρωπαίων και ΝΑΤΟϊκών ιθύνοντων και αποκαλύπτοντας ότι η ΕΕ ποτέ δεν είχε σοβαρό σχέδιο ούτε υπέρ της συνέχισης του πολέμου – την οποία ποθεί – είτε υπέρ της ειρήνης – την οποία απεύχεται για πολλούς λόγους, ένας εκ των οποίων είναι το άλλοθι για τους εξοπλισμούς και η αιτιολόγηση της Νέας Λιτότητας. Δεδομένου ότι, μετά την εξαέρωση της κενής περιεχομένου Πράσινης Συμφωνίας, ο Μιλιταριστικός Κεϋνσιανισμός ήταν το μόνο «αναπτυξιακό» πλάνο που απέμεινε στην Ευρώπη, πρόκειται για σημαντική ήττα που, από μόνη της, θα έπληττε καίρια την ΕΕ.
Δεύτερη εξέλιξη: Η Κίνα κέρδισε τον εμπορικό πόλεμο κόντρα στον Πρόεδρο Τραμπ χρησιμοποιώντας το μονοπώλιο σπάνιων γαιών που διαθέτει – αλλά και λόγω της τεχνολογικής της υπεροχής που της επέτρεψε να παραγάγει τα δικά της μικροτσίπ μετά το αμερικανικό εμπάργκο που επέβαλε ο Πρόεδρος Μπάιντεν. Παράπλευρος ηττημένος αυτού του εμπορικού πολέμου είναι και η ΕΕ για λόγους απόλυτα συνυφασμένους με επιλογές της ηγεσίας της.
Τρίτη εξέλιξη: Ο Πρόεδρος Τραμπ κέρδισε τον πόλεμο δασμών με την Ευρώπη, την οποία δάμασε εύκολα και γρήγορα. Από την μία οι δασμοί στις ευρωπαϊκές εξαγωγές προς τις ΗΠΑ ανέβηκαν από 0,5% στο 15% με 25% (και για κάποια αγαθά στο 50%). Από την άλλη, ο κ. Τραμπ απέσπασε από την Κομισιόν δέσμευση για ευρωπαϊκές επενδύσεις εντός των ΗΠΑ ύψους 700 δις δολαρίων μέχρι τα τέλη του 2027. Προφανώς, η μερίδα του λέοντος αυτών των επενδύσεων είναι γερμανικές και αφαιρούνται από τις ήδη καχεκτικές επενδύσεις εντός της Γερμανίας.
Αυτές οι τρεις νίκες των Προέδρων Τραμπ, Πούτιν και Ζι αποτελούν και τρεις γιγαντιαίες ήττες της Ευρώπης. Πιο συγκεκριμένα:
Η ήττα της ευρωπαϊκής πολιτικής στην Ουκρανία μεταφράζεται, μεσοπρόθεσμα, σε μισό έως ένα τρισεκατομμύριο ευρώ (κόστος εξοπλισμών, χρηματοδότησης χρεών και ανοικοδόμησης της Ουκρανίας). Πρόκειται για χρήματα που ο κοινοτικός προϋπολογισμός δεν διαθέτει σε μια περίοδο ύφεσης της ευρωπαϊκής ατμομηχανής: της γερμανικής βιομηχανίας. Ελλείμματα που, άρα, θα φέρουν την Νέα Λιτότητα: βαθιές περικοπές σε ΚΑΠ, ΕΣΠΑ, Ταμεία Ανάκαμψης κοκ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα αλλά και τις υπόλοιπες χώρες των οποίων οι οικονομίες εξαρτώνται από αυτά τα επιδόματα.
Η νίκη της Κίνας στον εμπορικό πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ μεταφράζεται κι αυτή σε μεγάλο πλήγμα για την Ευρώπη – μια Ευρώπη που ανοήτως ξεκίνησε, υπό τας εντολάς της Ουάσιγκτον, τον δικό της εμπορικό πόλεμο κόντρα στην Κίνα (π.χ., τεράστιοι δασμοί σε φωτοβολταϊκά, μικροτσίπ και ηλεκτρικά αυτοκίνητα που η Ευρώπη έχει ανάγκη). Αντί δηλαδή η ΕΕ να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Κίνα ως αντίβαρο του εμπορικού πολέμου που εξαπόλυσε εναντίον της ΕΕ ο Πρόεδρος Τραμπ, η ΕΕ επέλεξε να στοχοποιήσει το Πεκίνο μπας και τύχει καλύτερης μεταχείρισης από τον Τραμπ. Κάτι που, βέβαια, δεν έγινε. Τώρα όμως που οι Τραμπ και Ζι ήρθαν σε συμφωνία (την οποία χαρακτηρίζω νίκη του Πεκίνου), η ΕΕ μένει ξεκρέμαστη. Το αποτέλεσμα; Η γερμανική βιομηχανία που είναι όλο και λιγότερο ανταγωνιστική παγκοσμίως (λόγω 20ετούς στάσης επενδύσεων και αυξημένου ενεργειακού κόστους ελέω Ουκρανίας) να αντιμετωπίζει εμπόδια-αντίποινα στην Κίνα την ώρα που τα κινέζικα βιομηχανικά προϊόντα (λόγω της μεγάλης τεχνολογικής υπεροχής τους) διεισδύουν στην ευρωπαϊκή αγορά παρά τους δασμούς της ΕΕ.
Τέλος, κερασάκι στην τούρτα της ευρωπαϊκής τριπλής ήττας ήταν η ήττα της ΕΕ στον πόλεμο δασμών του Τραμπ. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κραταιές γερμανικές εταιρείες όπως η Bosch, η BMW, η Mercedes, η BASF, η Thyssen-Krupp μεταφέρουν την παραγωγική τους βάση στις ΗΠΑ, κλείνοντας το ένα εργοστάσιο μετά το άλλο επί γερμανικού και ευρωπαϊκού εδάφους πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι οι πολεμικές βιομηχανίες Rheinmetall ή η Ιταλική Leonardo ανοίγουν νέα εργοστάσια, νέες θέσεις εργασίας.
Και σα να μην έφτανε αυτό, έχουμε και την έλευση των νέων κρυπτονομισμάτων σταθερής δολαριακής αξίας – τα λεγόμενα stablecoins, όπως το tether ή το circle – τα οποία αυξάνουν ακόμα περισσότερο την ηγεμονία του δολαρίου εντός της Ευρώπης. Πως μπορούσε η ΕΕ να αποσοβήσει αυτή την άλωση; Με ψηφιακό σύστημα πληρωμών της ΕΚΤ σαν εκείνο που το DiEM25 προτείναμε στις ευρωεκλογές του 2019, ένα σύστημα του οποίου ειδική έκφανση πρότεινε το ΜέΡΑ25 για την Ελλάδα: το εξαιρετικό ΔΗΜΗΤΡΑ για το οποίο δαιμονοποιηθήκαμε, σύστημα παρεμφερές με το σύστημα PIX που εφάρμοσε με επιτυχία ο φίλος Fernando Haddad, o Υπουργός Οικονομικών του Προέδρου Λούλα στην Βραζιλία και το οποίο τώρα πασχίζει να το εφαρμόσει η κα Λαγκάρντ πανευρωπαϊκά (αλλά δεν την αφήνουν οι ίδιοι τραπεζίτες που δαιμονοποίησαν το ΔΗΜΗΤΡΑ).
Αυτή είναι κατάσταση της Ευρώπης στα στερνά του 2025. Πιασμένη στις δαγκάνες αυτής της τριπλής ανατροπής (τις νίκες Τραμπ, Πούτιν και Ζι), η ΕΕ παραπαίει. Την ώρα που καμία σοβαρή συζήτηση δεν γίνεται για τα ελάχιστα που πρέπει να γίνουν (π.χ., τα 600 δις που απαιτούνται ετησίως για επενδύσεις σε νέες, πράσινες τεχνολογίες), το πολιτικό προσωπικό της ΕΕ καταπιάνεται με χαμένες υποθέσεις (π.χ., πως θα κατασχέσει Ρωσικά χρήματα για να τα μετατρέψει σε αποζημιώσεις και όπλα για την Ουκρανία) ή για το πως να ξοδέψει χρήματα που δεν έχει σε αμερικανικά όπλα που δεν χρειάζεται.
Κάπως έτσι, εν έτει 2025, μετά από δύο δεκαετίες χαμένων ευκαιριών, η Ευρώπη μπήκε στον κατήφορο προς την μόνιμη παρακμή.
