Όταν κορυφαίο στέλεχος λέει δημοσίως «αφήστε τον κύριο Ανδρουλάκη», δεν κάνει απλώς παρέμβαση – τραβάει γραμμή.
Ο Χάρης Καστανίδης δεν μίλησε ως διαφωνών, αλλά ως αυτόνομο πολιτικό κέντρο.
Και στο ΠΑΣΟΚ, αυτό πάντα ήταν προάγγελος εσωκομματικού καιρού.
Ο Καστανίδης δεν κάλεσε απλώς σε διάλογο με τον Αλέξη Τσίπρα, του άνοιξε πόρτα πριν καν χτυπήσει.
Η επιχειρηματολογία περί «ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου» ακούστηκε περισσότερο σαν πολιτική νομιμοποίηση ενός νέου παίκτη.
Και λιγότερο σαν κομματική γραμμή.
Θρασκιά: δεύτερη φωνή, ίδιο μήνυμα
Η Ράνια Θρασκιά δεν χρειάστηκε να υψώσει τόνους για να στείλει σήμα.
Το «κλείσιμο τουματιού» προς Τσίπρα ήταν πιο προσεκτικό, αλλά ουσιαστικά ταυτισμένο με τη λογική Καστανίδη.
Όταν δύο διαφορετικές γενιές λένε το ίδιο πράγμα, δεν είναι σύμπτωση, αλλά το λες και ρεύμα.
Χαριλάου Τρικούπη σε άμυνα
Το πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν είναι η διαφωνία, αλλά η δημόσια αμφισβήτηση.
Όταν η γραμμή του κόμματος παρακάμπτεται on air, η συσπείρωση γίνεται σύνθημα χωρίς περιεχόμενο.
Και το Συνέδριο μετατρέπεται από εργαλείο ενότητας σε πεδίο ξεκαθαρίσματος.
Στο παρασκήνιο, αρκετοί στο ΠΑΣΟΚ βλέπουν τις δηλώσεις Καστανίδη και Θρασκιά όχι ως στρατηγική, αλλά ως ασφάλεια εξόδου.
Όχι απαραίτητα σήμερα, αλλά αύριο.
Γιατί στην πολιτική, όταν ανοίγεις κουβέντα για άλλους χώρους, συνήθως έχεις ήδη μετρήσει τις αποστάσεις.
