Έχει σημασία το τι λέει κάποιος και ακόμα περισσότερη ποιος το λέει. Όταν λοιπόν ο κατά γενική ομολογία επίδοξος διάδοχος για αρχηγία των Εργατικών, Γουές Στρίτιν, καλεί σε εμβάθυνση εμπορικών σχέσεων με την ΕΕ, ο πρωθυπουργός Στάρμερ έχει πρόβλημα.
Το κάρμα… εκδικείται
Να επισημάνουμε επίσης ότι το κάρμα, όπως λένε, είναι αμείλικτο. Ήταν ο Στάρμερ το 2018 στον ρόλο του επίδοξου αρχηγού των Εργατικών, που όπως θυμίζει ο Guardian, αψηφούσε τον αρχηγό του κόμματός του, αριστερό Κόρμπιν, να γίνει δεύτερο δημοψήφισμα για το Brexit με επιλογή παραμονής στην ΕΕ.
Ο Στάρμερ κέρδισε τον Κόρμπιν πάνω σε έναν εθνικό διχασμό για τις σχέσεις με την ΕΕ και με τους δεξιούς Τόρις να έχουν παραδοθεί στον λαϊκιστή Μπόρις Τζόνσον που έβγαλε τη χώρα κακήν κακώς από το ευρωπαϊκό μπλοκ.
Δέκα χρόνια σχεδόν αργότερα, οι βρετανικές εξαγωγές έχουν συρρικνωθεί σε όγκο προς την φυσική γειτονική αγορά της ΕΕ και ο δεξιός Telegraph, που βγάζει φλύκταινες με τους ευρωπαίους, παραδέχονταν ότι η οικονομία πάει κατά διαόλου και πως σε δέκα χρόνια θα μας περάσει και η… Μάλτα.
Ο Στάρμερ όμως επισήμως δείχνει στο καταστατικό του κόμματός του ότι δεν υπάρχει γυρισμός στην Τελωνειακή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά ή την ελευθερία μετακίνησης της ΕΕ. Τουλάχιστον αυτό ήταν η γραμμή άμυνας -και εσωκομματικά- για να ξορκίζει η Ντάουνιγκ Στριτ επίδοξους δελφίνους με ορέξεις για περισσότερη ΕΕ.
Σε τροχιά ΕΕ
Μετά τους κακούς οικονομικούς δείκτες, όμως, ήρθε ο… Τραμπ. Η Βρετανία απελευθερωμένη πια από την εμπορική πολιτική των Βρυξελλών, κατάφερε να φορτωθεί δασμούς 10% στις εξαγωγές της, έναντι 15% για την ΕΕ.
Μόνο που οι οικονομικές αναλύσεις συμφωνούν ότι το deal αυτό έχει αμελητέο αντίκτυπο στο βρετανικό ΑΕΠ και ενώ άλλες υποτιθέμενες αγγλο-αμερικανικές συμφωνίες είναι στον αέρα, όπως στον τεχνολογικό κλάδο.
Ο επίδοξος διάδοχος, υπουργός Υγείας Στρίτινγκ, γνωρίζει καλά ότι το 80% σχεδόν των ψηφοφόρων των Εργατικών είναι φιλοευρωπαίοι, το μόνο δημογραφικό που χρειάζεται για να ρίξει τον Στάρμερ, πριν εθνικοποιήσει οποιοδήποτε αφήγημα για περισσότερη ΕΕ.
Αντίστοιχα, Στάρμερ και Εργατικοί ξέρουν ότι δεν έχουν ελπίδες έναντι του λαϊκιστή Φάρατζ που ήδη «κατάπιε» τους Τόρις, ενώ με φιλοευρωπαϊκή στροφή θα εξασφάλιζαν πολιτικό στίγμα και συμμάχους όπως οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι.
Οι Εργατικοί εισέρχονται στο 2016 αδύναμοι και με μια εσωκομματική μάχη εξουσίας που αναπόφευκτα θα βάλει το Λονδίνο σε πιο καθαρή τροχιά προς… Βρυξέλλες.
Διαβάστε επίσης
Ρωσία – Βρετανία: Οι μυστικές τους υπηρεσίες κρατούν ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας
