Πόλεμοι χωρίς προοπτικές ειρήνευσης, εύθραυστες οικονομίες, πολιτικοί ηγέτες που επιβιώνουν κόντρα στις προβλέψεις και αγορές που διεκδικούν ξανά ρόλο ρυθμιστή της εξουσίας συνθέτουν το σκηνικό του 2026. Το Politico επιχειρεί να χαρτογραφήσει αυτή την αβεβαιότητα, όχι με απόλυτες προβλέψεις αλλά με «αποδόσεις» — εκτιμήσεις πιθανοτήτων για τα σενάρια που θα μπορούσαν να καθορίσουν την επόμενη χρονιά.
Από το ενδεχόμενο τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία από τον Ντόναλντ Τραμπ έως μια πιθανή χρηματοπιστωτική αναταραχή, την πολιτική επιβίωση ηγετών όπως ο Νετανιάχου και ο Όρμπαν, και τη μάχη Δημοκρατικών–Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ, αυτές είναι οι προβλέψεις του Politico.
Ο Τραμπ καταφέρνει να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία
Παρά τις συζητήσεις για τις δυτικές κυρώσεις που υποτίθεται ότι θα γονάτιζαν τη ρωσική οικονομία και θα ανάγκαζαν το Κρεμλίνο να υποχωρήσει, ο Βλαντίμιρ Πούτιν μοιάζει ατάραχος. Ανεξάρτητα από τη σφαγή στα μέτωπα ή τις ουρές Ρώσων για καύσιμα λόγω των ουκρανικών επιδρομών με drones σε διυλιστήρια, παραμένει προσηλωμένος στη μέγιστη ατζέντα απαιτήσεών του.
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν εσωτερικά πολιτικά όρια στο τι μπορεί να αποδεχθεί ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι χωρίς να προκαλέσει λαϊκή αντίδραση στην Ουκρανία. Παρόλα αυτά, ο Τραμπ συχνά δείχνει να πιστεύει ότι μια συμφωνία ίσως είναι εφικτή. Μετά τη σύνοδο κορυφής στην Αλάσκα με τον Πούτιν, ακούστηκε σε ανοιχτό μικρόφωνο να λέει στον Εμανουέλ Μακρόν ότι πιστεύει πως ο Πούτιν πραγματικά θέλει «να κάνει μια συμφωνία μαζί μου». «Νομίζω ότι θέλει να κάνει μια συμφωνία μαζί μου. Το καταλαβαίνεις αυτό; Όσο τρελό κι αν ακούγεται», πρόσθεσε. Φυσικά, η αδιαλλαξία του Ρώσου ηγέτη έχει αφήσει τον Τραμπ απογοητευμένο και κατά καιρούς να αναρωτιέται αν τον χειρίζονται — κάτι που, σύμφωνα με πληροφορίες, πιστεύει και η Μελάνια Τραμπ.
Ο Πούτιν είναι δεξιοτέχνης στο να κρατά τον Τραμπ «στον αέρα» και έχει άψογο συγχρονισμό όταν επικοινωνεί μαζί του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το τηλεφώνημα διάρκειας δύο ωρών τον περασμένο μήνα, στο οποίο άφηνε να εννοηθεί μια σύνοδος κορυφής, ακριβώς τη στιγμή που ο Τραμπ υπαινισσόταν ότι ίσως δώσει στην Ουκρανία πυραύλους.
Αναμφισβήτητα, η παράταση του πολέμου εξυπηρετεί τον Πούτιν. Επιβαρύνει περαιτέρω τα ήδη πιεσμένα οικονομικά των ευρωπαϊκών χωρών και ενέχει τον κίνδυνο διάρρηξης της διατλαντικής συμμαχίας. Ένας αποσπασμένος Δυτικός κόσμος βοηθά επίσης τον σύμμαχο του Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ, καθώς υπολογίζει αν — και πότε — θα κινηθεί εναντίον της Ταϊβάν. Επιπλέον, το καθεστώς Πούτιν θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο αν ο πόλεμος τελείωνε απότομα. Μια γρήγορη έξοδος από την οικονομία πολέμου πιθανότατα θα πυροδοτούσε επικίνδυνες κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, σύμφωνα με την κοινωνιολόγο Έλα Πανεγιάχ από το think tank New Eurasian Strategies Centre. Όπως λέει, θα ξεσπούσε «μια σκληρή και ανελέητη μάχη για ολοένα λιγότερους πόρους».
Με τη σοβαρή έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού στην Ουκρανία — οι ουκρανικές μονάδες μπορούν να αναπτύξουν μόλις δώδεκα στρατιώτες ανά χιλιόμετρο μετώπου — πάντα υπάρχει η πιθανότητα μιας διάρρηξης της γραμμής άμυνας. Εν ολίγοις, ο Πούτιν μπορεί να υπολογίζει ότι κερδίζει περισσότερα αν επιμείνει: περισσότερα εδάφη, δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας τόσο αποδυναμωμένες ώστε να μην αξίζουν τίποτα και έναν περιορισμό στο μέγεθος του μεταπολεμικού ουκρανικού στρατού. Αυτό θα έστρωνε ιδανικά το έδαφος για μια μελλοντική επανάληψη ρωσικών αναθεωρητικών επιθετικών ενεργειών.
Το αντεπιχείρημα; Η ρωσική οικονομία δοκιμάζεται από υψηλά επιτόκια, ελλείψεις εργατικού δυναμικού και εκτοξευόμενο κόστος κρατικού δανεισμού. Υπάρχει ανησυχία για τα «κόκκινα» δάνεια που βαραίνουν τις ρωσικές τράπεζες. Το status quo ίσως να μην είναι βιώσιμο επ’ αόριστον. Παρομοίως, όμως, και η Ουκρανία θα μπορούσε να βρεθεί σε οριακή κατάσταση αυτόν τον χειμώνα, με τη Ρωσία να στοχεύει αδιάκοπα τις ενεργειακές υποδομές της χώρας και τους Ευρωπαίους να αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν επαρκώς το Κίεβο.
Αποδόσεις: 4/1
Η αγορά ομολόγων λέει «ως εδώ»
Ο γκουρού των εκστρατειών του Μπιλ Κλίντον, Τζέιμς Κάρβιλ, είχε πει κάποτε ότι θα ήταν διασκεδαστικό να μετενσαρκωθεί κανείς ως η αγορά ομολόγων. «Μπορείς να εκφοβίσεις τους πάντες», είχε πει.
Ακόμη και ο Τραμπ φαίνεται να αναγνωρίζει ότι βρίσκεται χαμηλότερα στην ιεραρχία από τους πραγματικούς κυρίαρχους του σύμπαντος — τους «τιμωρούς» της αγοράς ομολόγων, τα hedge funds, τα συνταξιοδοτικά ταμεία και τους μεγάλους χρηματοοικονομικούς παίκτες. Την άνοιξη αναγκάστηκε να παγώσει την εμβληματική του πολιτική των «αμοιβαίων δασμών», όταν η αγορά ομολόγων δυσαρεστήθηκε.
Η τεράστια συλλογική ισχύς των παγκόσμιων επενδυτικών κολοσσών και των traders φάνηκε ξεκάθαρα πριν από τρία χρόνια, όταν αντέδρασαν αρνητικά στον κακώς σχεδιασμένο μίνι προϋπολογισμό με φοροελαφρύνσεις της Λιζ Τρας στη Βρετανία. Η θητεία της ήταν η συντομότερη στην ιστορία της χώρας: μόλις 49 ημέρες — σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ του Τζορτζ Κάνινγκ, που κυβέρνησε 119 ημέρες το 1827, αν και εκείνος είχε τη «δικαιολογία» ότι πέθανε εν ώρα καθήκοντος.
Πόσοι άλλοι δυτικοί κυβερνητικοί ηγέτες μπορεί να οδηγηθούν στην έξοδο το επόμενο έτος από την αγορά ομολόγων, επειδή αποτυγχάνουν να περιορίσουν τα αυξανόμενα δημοσιονομικά ελλείμματα; Η άθλια κατάσταση των δημόσιων οικονομικών — από την Ιαπωνία μέχρι τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες — έχει κρατήσει το κόστος μακροπρόθεσμου δανεισμού κοντά σε πολυετή υψηλά επίπεδα φέτος. Οι δημοσιονομικές προκλήσεις από τον υψηλό κρατικό δανεισμό, τη χαμηλή ανάπτυξη και τη στάσιμη παραγωγικότητα εντείνονται. Και η προσπάθεια να καθησυχαστούν οι αγορές ομολόγων θα είναι ανηφορικός δρόμος.
Η ζήτηση για κρατικά ομόλογα παγκοσμίως έχει υποχωρήσει, καθώς οι θεσμικοί επενδυτές αποθαρρύνονται από τις προοπτικές ορισμένων μεγάλων κρατών να διατηρήσουν βιώσιμα τα δημόσια οικονομικά τους — συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. «Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να καλυφθεί πραγματικά η αυξανόμενη οφειλή απουσιάζουν, και η κεφαλαιαγορά το βλέπει αυτό», δήλωσε τον Σεπτέμβριο ο CEO της Deutsche Bank, Κρίστιαν Ζέβινγκ.
Με το δημόσιο χρέος της να εκτινάσσεται, η Γαλλία έχει λειτουργήσει ως «καναρίνι στο ορυχείο», με μια διαδοχή πρωθυπουργών διορισμένων από τον Εμανουέλ Μακρόν να αδυνατούν να εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική — ή λαϊκή — στήριξη για σοβαρή μείωση του χρέους. Η Βρετανία ακολουθεί από κοντά. Η χρηματοπιστωτική κρίση και η πολιτική κρίση συμβαδίζουν, αλληλοτροφοδοτούμενες. Για εκλογικούς λόγους, οι κυβερνήσεις αποφεύγουν εξίσου να αυξήσουν φόρους ή να μειώσουν δαπάνες. Όμως κάτι θα πρέπει να σπάσει.
Αποδόσεις: 5/1
Ο Νετανιάχου επιβιώνει ξανά
Δεν τον αποκαλούν τυχαία «τον Μάγο». Όταν όλα έμοιαζαν χαμένα στη μακρά πολιτική καριέρα του Μπενιαμίν Νετανιάχου, εκείνος κατάφερνε απίθανα να επιστρέφει. «Είναι ένας εμμονικός, αμείλικτος μαχητής· η αποτυχία δεν είναι αποδεκτή επιλογή για εκείνον», σημειώνει ο βιογράφος του, Μπεν Κάσπιτ.
Ο Ισραηλινός ηγέτης απέκτησε το προσωνύμιο «Μπίμπι ο Μάγος» τη δεκαετία του 1990, όταν νίκησε τον Σιμόν Πέρες σε εκλογές που διεξήχθησαν λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του τότε πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν. Αργότερα, ελάχιστοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να κερδίσει το 2015, εν μέσω συζητήσεων για ποινικές έρευνες και κατηγορίες για κατάχρηση εμπιστοσύνης και δωροδοκίες. Κι όμως, ο Μπίμπι έβγαλε ξανά «λαγό από το καπέλο», εξασφαλίζοντας επανεκλογή μέσω της προσέγγισης της ισραηλινής άκρας δεξιάς και των θρησκευτικών εθνικιστών — τακτική που επανέλαβε το 2019 για να επιστρέψει στην εξουσία.
Οι πολιτικοί «νεκροθάφτες» έσπευσαν να τον θεωρήσουν τελειωμένο πριν από δύο χρόνια, όταν η Χαμάς σάρωσε τα κιμπούτς. Η κυβέρνησή του κατηγορήθηκε ευρέως για μια καταστροφική αποτυχία αποτροπής της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου — τη σοβαρότερη παραβίαση της ασφάλειας από τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973, που έβαλε τέλος στην καριέρα της θρυλικής Γκόλντα Μέιρ.
Οι κοινοβουλευτικές εκλογές πρέπει να διεξαχθούν έως τον Οκτώβριο του επόμενου έτους. Το επικρατέστερο σενάριο είναι να γίνουν νωρίτερα — κάτι που πιθανότατα προτιμά ο ίδιος ο Νετανιάχου. Και παρά την 7η Οκτωβρίου και τα νομικά του προβλήματα, έχει βελτιώσει σταδιακά τη θέση του. Τα ποσοστά του Λικούντ, που είχαν φτάσει σε ιστορικά χαμηλά, άρχισαν να ανεβαίνουν μετά τη στρατιωτική εκστρατεία κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και συνέχισαν να ενισχύονται με τον «ταπείνωση» του Ιράν.
Ο Τραμπ ίσως έκανε στον Μπίμπι μια μεγάλη χάρη, πιέζοντάς τον να αποδεχθεί το ειρηνευτικό σχέδιο για τη Γάζα και να συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός. Ο Νετανιάχου μπόρεσε να χρησιμοποιήσει τον Τραμπ ως δικαιολογία για να σταματήσει τη στρατιωτική εκστρατεία, παρακάμπτοντας τους θρησκευτικούς εθνικιστές και τους ακροδεξιούς εταίρους του συνασπισμού του που ήθελαν τη συνέχιση του πολέμου.
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι αντλούν παρηγοριά από το γεγονός ότι το Λικούντ φαίνεται να υπολείπεται των 35 εδρών που είχε κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο δεξιός συνασπισμός του θα δυσκολευτεί να φτάσει τις 61 έδρες στην Κνεσέτ των 120 μελών. Όμως το ίδιο ισχύει και για το μπλοκ της αντιπολίτευσης. Δημοσκόπηση του περασμένου μήνα για το Zman Yisrael έδειξε ότι ο Μπίμπι απολαμβάνει αυξημένη στήριξη μετά τη συμφωνία εκεχειρίας και απελευθέρωσης ομήρων. Το Λικούντ φαίνεται να οδεύει προς το να αναδειχθεί και πάλι το μεγαλύτερο κόμμα.
Η καλύτερη ελπίδα των αντιπάλων του Νετανιάχου είναι η ενότητα και η προσφορά μιας ξεκάθαρης επιλογής στους Ισραηλινούς. Αυτή είναι η στρατηγική του πρώην πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ, ο οποίος προσεγγίζει τον πρώην αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, Γκάντι Άιζενκοτ, για να μετατρέψει τις εκλογές σε μονομαχία πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μπίμπι. Έχει άραγε ο Νετανιάχου άλλο ένα χαρτί στο μανίκι του;
Αποδόσεις: 3/1
Ο «Βικτάτορ» της Ουγγαρίας κερδίζει ξανά
Ποιος θα στοιχημάτιζε εναντίον του Βίκτορ Όρμπαν και του εθνικιστικού συντηρητικού κόμματός του, Fidesz, σε άλλη μια κοινοβουλευτική νίκη;
Ο «Viktator» — λογοπαίγνιο ανάμεσα στο όνομά του και την ουγγρική λέξη για τον δικτάτορα — έχει κερδίσει τις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Αποτελεί τον μόνιμο εχθρό των Ευρωπαίων κεντρώων και της Αριστεράς, οι οποίοι θα είναι αποφασισμένοι να τον δουν να σκοντάφτει αυτή τη φορά, όταν οι Ούγγροι προσέλθουν στις κάλπες τον Απρίλιο, επιθυμώντας να απαλλαγούν από την παρελκυστική στάση του απέναντι στην ΕΕ.
«Οι εκλογές δεν πρόκειται να είναι ερμητικά αποκομμένες από την υπόλοιπη Ευρώπη», λέει χαμογελώντας ο Φρανκ Φουρέντι, επικεφαλής του παραρτήματος Βρυξελλών του κυβερνητικά υποστηριζόμενου ουγγρικού κολλεγίου Mathias Corvinus Collegium. Προβλέπει ότι η Ουγγαρία θα αποτελέσει πεδίο μιας μεγάλης ιδεολογικής σύγκρουσης, πολώνοντας ακόμη περισσότερο μια ήδη βαθιά διχασμένη κοινωνία.
Ο Τραμπ, οι influencers του MAGA και οι σύμμαχοι του Όρμπαν στην ομάδα Patriots for Europe θα κάνουν ό,τι μπορούν για να παραμείνει πρωθυπουργός. Ήδη αντλούν αισιοδοξία, λέει ο Φουρέντι, από το αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών εκλογών στην Τσεχία τον Οκτώβριο, όπου το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα ANO του Αντρέι Μπάμπις σημείωσε μεγάλη νίκη. Η εκλογή εθνικιστή συντηρητικού προέδρου στην Πολωνία φέτος ενισχύει επίσης την αυτοπεποίθησή τους. Ωστόσο, ακόμη και οι πιστοί του Όρμπαν αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για τη δυσκολότερη εκλογική μάχη των τελευταίων 15 ετών, με το πλεονέκτημα της εξουσίας να μετατρέπεται σε μειονέκτημα.
Η προεκλογική εκστρατεία έχει ήδη ξεκινήσει. Ο Πέτερ Μάγιαρ, ευρωβουλευτής και πρώην στέλεχος του Fidesz, είναι ο βασικός του αντίπαλος και ελπίζει να κεφαλαιοποιήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τον πληθωρισμό-ρεκόρ, τα οικονομικά προβλήματα και μια σειρά πολιτικών σκανδάλων. Το φιλοδυτικό, κεντροδεξιό κόμμα του, Tisza, κινείται στήθος με στήθος με το Fidesz σε πολλές δημοσκοπήσεις, ενώ ορισμένοι ανεξάρτητοι δημοσκόποι θεωρούν ότι προηγείται.
Ωστόσο, ένας στους τέσσερις Ούγγρους παραμένει αναποφάσιστος. «Λίγη πονηριά και πολλή προεκλογική εκστρατεία» θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ισορροπίες, σύμφωνα με τον πολιτικό αναλυτή Πέτερ Κρέκο από το think tank Political Capital της Βουδαπέστης. «Το προβάδισμα της Tisza δεν είναι αμετάβλητο».
Ο Όρμπαν παρουσιάζει τον Μάγιαρ ως μαριονέτα της ΕΕ και ακόμη και ως Ουκρανό πράκτορα επιρροής που θέλει να σύρει την Ουγγαρία σε πόλεμο. Ελπίζει ότι η λαϊκιστική, αντιευρωπαϊκή ρητορική του, με τη βοήθεια μέσων ενημέρωσης που ελέγχονται από φίλους του, θα μετατοπίσει το επίκεντρο της εκλογικής μάχης στους πολιτισμικούς πολέμους. Μπορεί και να πετύχει — ξανά.
Αποδόσεις: 2/1
Ξεσπά κρίση στο σκιώδες τραπεζικό σύστημα
Ας αφιερώσουμε και μια ανησυχητική σκέψη στην ανεξέλεγκτη αγορά ιδιωτικής πίστωσης και στις λεγόμενες «σκιώδεις τράπεζες». Ο συνήθως μετρημένος διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, Άντριου Μπέιλι, έχει ήδη σημάνει συναγερμό.
Τον Οκτώβριο προειδοποίησε για ομοιότητες με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, που ξεκίνησε από τη φούσκα της αμερικανικής αγοράς ακινήτων, τροφοδοτούμενη από εύκολο δανεισμό και την έκδοση επισφαλών στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης, τα οποία στη συνέχεια «πακεταρίστηκαν» σε αδιαφανή χρηματοοικονομικά προϊόντα, διαχέοντας τον κίνδυνο σε ολόκληρο το παγκόσμιο σύστημα. Ο κίνδυνος μετατράπηκε σε μετάδοση.
Θα γονατίσει άραγε ξανά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα; Οι αγορές ιδιωτικής πίστωσης έχουν εξελιχθεί σε βασική πηγή χρηματοδότησης για τις επιχειρήσεις. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι οι παραδοσιακές τράπεζες δεν ανέκτησαν ποτέ την όρεξή τους για πιο ριψοκίνδυνο δανεισμό μετά το 2008 και περιορίζονται πλέον από αυστηρότερη ρυθμιστική εποπτεία. Τα hedge funds και τα private equity που συνθέτουν τον τομέα της σκιώδους τραπεζικής αντιστοιχούν πλέον σε λίγο κάτω από το μισό των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων — αξίας περίπου 250 τρισεκατομμυρίων δολαρίων — σύμφωνα με το Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας των ΗΠΑ.
Τα καλά νέα είναι ότι, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές τράπεζες, δεν χρησιμοποιούν καταθέσεις καταναλωτών για επενδύσεις σε μακροπρόθεσμα, μη ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία. Αντλούν κεφάλαια από επενδυτές, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό αποδέχονται ότι τα χρήματά τους θα είναι δεσμευμένα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτό μειώνει τους βραχυπρόθεσμους κινδύνους — θεωρητικά, τουλάχιστον, δεν θα υπάρξουν μαζικές «εφόδους» όπως εκείνη που κατέστρεψε τη Lehman Brothers το 2008.
Όμως αυτά ισχύουν στη θεωρία. Αν η αγορά ιδιωτικής πίστωσης κλονιστεί, είναι βέβαιο ότι θα επηρεαστούν και άλλα τμήματα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και τα κράτη, ήδη πιεσμένα δημοσιονομικά, δεν θα είναι σε θέση να οργανώσουν διασώσεις τύπου 2008 — ειδικά σε μια εποχή ακόμη εντονότερης λαϊκιστικής εξέγερσης. Επιπλέον, οι σκιώδεις τράπεζες έχουν ποντάρει βαριά στην τεχνητή νοημοσύνη — και η έκρηξη της AI ίσως αποδειχθεί φούσκα έτοιμη να σκάσει. Ίσως πλησιάζει η ώρα να καλυφθούμε.
Αποδόσεις: 3/1
Δημοκρατικοί εναντίον Ρεπουμπλικανών
Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους Ρεπουμπλικανούς να διατηρήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Το κόμμα του εν ενεργεία προέδρου σχεδόν πάντα χάνει τη Βουλή στις ενδιάμεσες εκλογές — μόνο δύο φορές από το 1938 δεν συνέβη αυτό. «Και οι δύο εξαιρέσεις αντανακλούσαν ασυνήθιστες συνθήκες», σύμφωνα με τον Γουίλιαμ Α. Γκάλστον του Brookings Institution. Το 2002, οι Ρεπουμπλικανοί του Τζορτζ Μπους του νεότερου εκμεταλλεύτηκαν το κύμα εθνικής συσπείρωσης μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Και το 1998, οι Δημοκρατικοί του Μπιλ Κλίντον ωφελήθηκαν από τη βαθιά αντιδημοφιλή προσπάθεια των Ρεπουμπλικανών να τον καθαιρέσουν.
Η αποστολή των Δημοκρατικών δυσκολεύει περαιτέρω από ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο ανακατανομής εκλογικών περιφερειών που προώθησε ο Τραμπ στο Τέξας και σε άλλες πολιτείες, το οποίο αναμένεται να χαρίσει επιπλέον έδρες στους Ρεπουμπλικανούς — αν και μέρος αυτού θα αντισταθμιστεί από αντίστοιχες κινήσεις των Δημοκρατικών στην Καλιφόρνια. Παρ’ όλα αυτά, με τους Ρεπουμπλικανούς να διαθέτουν οριακή πλειοψηφία στη Βουλή, οι Δημοκρατικοί θεωρούνται το φαβορί για την ανάκτηση του ελέγχου, ιδίως αν το καθαρό ποσοστό αποδοχής του Τραμπ παραμείνει αρνητικό. Ενθαρρυντικό σημάδι για το κόμμα αποτέλεσαν οι μεγάλες νίκες των Δημοκρατικών στις εκλογές κυβερνητών στο Νιου Τζέρσεϊ και τη Βιρτζίνια τον Νοέμβριο.
Η Γερουσία είναι άλλη υπόθεση. Οι Ρεπουμπλικανοί διαθέτουν πλειοψηφία έξι εδρών και αγωνίζονται σε πολύ πιο ευνοϊκό έδαφος. Αν και θα υπερασπιστούν 22 έδρες έναντι 13 των Δημοκρατικών, οι περισσότεροι εν ενεργεία γερουσιαστές τους θεωρούνται ασφαλείς. Μόνο ένας Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής κατεβαίνει σε πολιτεία που ψήφισε την Καμάλα Χάρις στις περσινές προεδρικές εκλογές. Αντίθετα, δύο Δημοκρατικοί γερουσιαστές θα διεκδικήσουν επανεκλογή σε πολιτείες που κέρδισε ο Τραμπ.
Συνολικά, οι Ρεπουμπλικανοί στη Γερουσία φαίνεται να βρίσκονται σε σαφώς ισχυρότερη θέση από τους συναδέλφους τους στη Βουλή. Για να κερδίσουν οι Δημοκρατικοί τη Γερουσία, θα απαιτούνταν ένα τεράστιο κύμα αντι-τραμπικής οργής, που θα σάρωνε ακόμη και μερικές από τις πιο συντηρητικές πολιτείες της χώρας. Είναι απίθανο — αλλά έχουν συμβεί και πιο παράξενα πράγματα.
Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν τη Βουλή: αποδόσεις 2/1
Οι Ρεπουμπλικανοί διατηρούν τη Γερουσία: αποδόσεις 2/1
