«Ζούμε σε μια τραγωδία. Έχει περάσει ένας χρόνος από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Έχουν περάσει 365 ημέρες που ο αδερφός μου Εβιατάρ Ντέιβιντ κρατείται αιχμάλωτος στη Γάζα από τρομοκράτες της Χαμάς κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ο Εβιατάρ είναι μόλις 23 ετών και το μόνο έγκλημα που έχει διαπράξει, ήταν να διασκεδάζει με μουσική και να χορεύει με τους φίλους του, στο Nova Festival στις 7 Οκτωβρίου».
Ο Ιλάι Ντέιβιντ μιλάει στο «Nonpaper» για τις 365 ημέρες που μαζί με την οικογένειά του ελπίζουν σ΄ ένα σημάδι ζωής. Ο 23χρονος αδερφός του, Εβιατάρ βρίσκεται όμηρος στα χέρια της Χαμάς, έναν χρόνο τώρα, από τις 7 Οκτωβρίου στη Λωρίδα της Γάζας. Σαν σήμερα διασκέδαζε στο μουσικό φεστιβάλ Super Nova, που από γιορτή χαράς, έγινε παγίδα θανάτου. Εξτρεμιστές της Χαμάς εισέβαλαν στο φεστιβάλ και ο ήχος της μουσικής μπερδεύτηκε με πυροβολισμούς. Ο Ιλάι μου ζήτησε να μην κάνουμε συνέντευξη, αλλά να συζητήσουμε, να την καταγράψω και ό,τι κρίνω να δημοσιευτεί. Και έτσι έγινε…απλά τον άκουγα. Μιλήσαμε αργά το βράδυ της Κυριακής, μια ημέρα πριν την επέτειο της σφαγής.
Όμηροι βασανίζονται από την Χαμάς
«Οι όμηροι βασανίζονται σωματικά, σεξουαλικά και ψυχικά σε καθημερινή βάση. Πεθαίνουν στα τούνελ της Χαμάς, καθώς εμείς μιλάμε. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Τον τελευταίο χρόνο, η οικογένειά μου και εγώ κάναμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να φέρουμε τον Εβιατάρ πίσω στο σπίτι. Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι, ότι ήταν όλα για το τίποτα. Αθώοι άνθρωποι που απήχθησαν ζωντανοί, επέζησαν μετά από μήνες αιχμαλωσίας και τελικά δολοφονήθηκαν. Περιμένουν να σωθούν, αλλά αντ’ αυτού δολοφονούνται. Αυτό συμβαίνει τώρα. Πώς μπορώ να συνεχίσω να ελπίζω για την επιστροφή του αγαπημένου μου αδερφού, όταν στη σημερινή θλιβερή πραγματικότητα τα «καλά νέα» είναι ότι διασώθηκαν πτώματα από τη Γάζα».
Η αδερφή του Γιαέλα, λίγες ημέρες μετά την 7η Οκτωβρίου, έλαβε στο κινητό της δυο βίντεο που καταγράφηκαν και εστάλησαν από την Χαμάς. Το ένα από αυτά έδειχνε τον Εβιατάρ, τρομαγμένο και σκελετωμένο, φορώντας ένα σκισμένο πουκάμισο, να τον σέρνουν οι ένοπλοι της τρομοκρατικής οργάνωσης με κεφαλοκλείδωμα σ’ έναν από τους δρόμους της Γάζας. Όταν του ανέφερα το περιστατικό, ο Ντέιβιντ μου είπε: «ποτέ, μα ποτέ δεν έχω δει άνθρωπο τόσο τρομοκρατημένο».
«Τι τρώει; Πώς κοιμάται;»
«Για μένα, το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της χρονιάς που πέρασε ήταν η ασάφεια. Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν ξέρω και μπορώ μόνο να φανταστώ το χειρότερο. Πού ακριβώς είναι ο Εβιατάρ; Τι τρώει; Πώς κοιμάται; Ξέρει πως κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον φέρουμε πίσω; Εξακολουθώ να πιστεύω, ότι θα συμβεί να ξαναδώ τον Εβιατάρ να αγκαλιάζει τους γονείς μας. Και θα παίξουμε ξανά μαζί μουσική. Αλλά αυτή τη στιγμή, νιώθω, ότι ζω σε δύο παράλληλες πραγματικότητες. Στη μια πραγματικότητα, υπάρχει τόση ελπίδα και αισιοδοξία. Κάθε συζήτηση για μια συμφωνία είναι μια ευκαιρία να φέρει τον Εβιατάρ και τους άλλους ομήρους πίσω στο σπίτι. Όμως, στο δεύτερο παράλληλο σύμπαν υπάρχει μόνο απογοήτευση και απόγνωση. Πόσες φορές μπορείς να ελπίζεις και μετά να μην συμβεί τίποτα; Δεν μπορώ πλέον να επιτρέψω στον εαυτό μου να περιμένω τίποτα».
«Να παίξουμε ξανά μαζί μουσική»
«Μπορώ λοιπόν, να συνεχίσω να πιστεύω και να ελπίζω σε μια ασφαλή επιστροφή και να έχω προσδοκίες; Αυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η οικογένειά μας και τόσες άλλες οικογένειες εδώ και ένα χρόνο. Είναι καιρός τώρα, περισσότερο από ποτέ, να αλλάξουμε αυτή την πραγματικότητα και να επαναφέρουμε την ελπίδα και τους αγαπημένους μας στην ασφάλεια. Για να αγκαλιαστούμε ξανά. Για να ξαναπαίξουμε μαζί μουσική».
«Σε αγαπώ μικρέ μου αδερφέ και ανυπομονώ να σε δω σύντομα σπίτι», αυτό θέλω να το γράψεις σε ενεστώτα χρόνο, μου είπε ο Ιλάι.
