Η ελληνική αγορά ακινήτων συνεχίζει να κινείται ανοδικά και ανεξέλεγκτα, ολοένα και μακρύτερα από τις αληθινές δυνατότητες της κοινωνίας. Το 2025 έκλεισε με ανελέητες αυξήσεις στις τιμές πώλησης στα ακίνητα, πιο συγκρατημένη, αλλά συνάμα ανοδική είναι και η πορεία στα ενοίκια, επιβεβαιώνοντας ότι η στέγη μετατρέπεται σε ένα ακόμα προνόμιο για λίγους.
Τα στοιχεία του δείκτη SPI του Spitogatos δείχνουν ετήσια αύξηση σχεδόν 10% στις ζητούμενες τιμές πώλησης σε πανελλαδικό επίπεδο, με την Αττική και τη Θεσσαλονίκη να καταγράφουν ακόμη υψηλότερους ρυθμούς. Στα Νότια Προάστια της Αττικής στις Κυκλάδες και στα μεγάλα αστικά κέντρα, η αγορά έχει αποκοπεί πλήρως από τα εισοδήματα των νέων, ενώ ακόμη και περιοχές που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν «προσιτές» ακολουθούν πλέον την ανιούσα.
Ταυτόχρονα, τα ενοίκια παραμένουν σε επίπεδα που καθιστούν την αυτόνομη διαβίωση κάτι αδιανόητο για τους νέους εργαζόμενους. Ακόμη κι αν οι αυξήσεις εμφανίζονται μικρότερες σε σχέση με τις πωλήσεις, η σωρευτική επιβάρυνση των τελευταίων ετών, ειδικά μετά την πανδημία έχει διαμορφώσει μια πραγματικότητα όπου σχεδόν όλος ο μισθός καταλήγει στο ενοίκιο.
Το αποτέλεσμα αποτυπώνεται από τη Eurostat (2024): σχεδόν 7 στους 10 νέους στην Ελλάδα συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους. Με μέσο όρο αποχώρησης από την οικογενειακή στέγη τα 30,6 έτη, η χώρα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης, πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και σε πλήρη αντίθεση με τις βόρειες χώρες, όπου η ανεξαρτητοποίηση έρχεται μια δεκαετία νωρίτερα!
Πολλοί «καλοθελητές» που μάλλον ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα βαπτίζουν το φαινόμενο «πολιτισμική επιλογή» των Ελλήνων αλλά τα στοιχεία φανερώνουν ξεκάθαρα έναν οικονομικό καταναγκασμό στους πιο αδύναμους.
Όταν η αγορά κατοικίας λειτουργεί μονάχα με όρους επενδυτικού προϊόντος, η συγκατοίκηση με τους γονείς παύει να είναι μεταβατικό στάδιο και γίνεται κανονικότητα…
Σε αυτό το κλίμα, κυβερνητικά προγράμματα όπως το «Σπίτι μου 2» παρουσιάζονται ως «από μηχανής θεός», όμως σκοντάφτουν στην ίδια την σκληρή πραγματικότητα της αγοράς. Αυστηρά κριτήρια, περιορισμένη διαθεσιμότητα ακινήτων και χαμηλή απορρόφηση πόρων αποκαλύπτουν το χάσμα ανάμεσα στις εξαγγελίες και στην καθημερινότητα των νέων. Το ζήτημα δεν είναι η έλλειψη στην χρηματοδότηση, αλλά η απουσία μιας στεγαστικής πολιτικής που να λαμβάνει υπόψη τις πραγματικές τιμές, τα εισοδήματα και τις ανάγκες των πολιτών.
Το 2026, η αγορά κατοικίας και η ενοικίαση, μοιάζει για χιλιάδες νέους με όνειρο θερινής νυκτός. Και όσο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη στέγη ως «παράγωγο της αγοράς» και όχι ως κοινωνικό ζήτημα με σειρά προτεραιότητας, η Ελλάδα θα παραμένει η χώρα όπου το αυτονόητο δικαίωμα της ανεξάρτητης ζωής κωλυσιεργεί επ’ αόριστον.
Διαβάστε επίσης:
Airbnb στο μικροσκόπιο της εφορίας: Διασταυρώσεις, προθεσμία Φεβρουαρίου και αυστηρές κυρώσεις
Αττική: Σαφάρι της τροχαίας με 11 συλλήψεις και σχεδόν 2.000 παραβάσεις σε τρεις ημέρες
Κυβερνητική προσπάθεια διάσπασης των αγροτικών κινητοποιήσεων με όχημα τους «πρόθυμους»
