«Every breath you take»: Tο θρυλικό τραγούδι που διέλυσε τους Police

Κάποια τραγούδια γεννιούνται σαν επιτυχίες. Άλλα, σαν καταιγίδες. Το «Every Breath You Take» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πίσω από τη μελωδία του κρύβεται μια ιστορία γεμάτη συγκρούσεις, εγωισμούς και ανοιχτούς λογαριασμούς που ακόμα δεν έχουν κλείσει.

Νέα σύγκρουση στα δικαστήρια

Αυτή την εβδομάδα, ο Sting και οι πρώην συνεργάτες του στους Police, Stewart Copeland και Andy Summers, συναντιούνται στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου. Αφορμή, τα δικαιώματα του «Every Breath You Take».

Οι Copeland και Summers υποστηρίζουν ότι ο Sting τους οφείλει χρήματα, κυρίως από έσοδα streaming, τα οποία φτάνουν περίπου τα 2 εκατομμύρια δολάρια. Η πλευρά του Sting απαντά ότι οι παλιές συμφωνίες δεν προέβλεπαν τέτοια έσοδα και ότι οι δύο μουσικοί ίσως έχουν ήδη πληρωθεί περισσότερα απ’ όσα δικαιούνταν.

Μετά την κατάθεση της αγωγής, πάντως, ο Sting κατέβαλε σχεδόν 870.000 δολάρια για παλαιότερες «υποπληρωμές». Όμως τα μεγαλύτερα ποσά, όπως όλα δείχνουν, αφορούν το μέλλον.

Ένα τραγούδι που δεν γερνά

Το κομμάτι δεν είναι απλώς ένα παλιό χιτ. Παραμένει σταθερά στο Top 10 των πιο streamed τραγουδιών παγκοσμίως στο Spotify, με περίπου 3,5 εκατομμύρια ακροάσεις την ημέρα. Η δυναμική του εκτοξεύτηκε ξανά χάρη στο «Stranger Things» και στο TikTok, μετατρέποντάς το σε μια αδιάκοπη μηχανή εσόδων, που καταλήγουν κυρίως στον Sting, ως μοναδικό επίσημο συνθέτη.

Το «σκοτεινό» πρόσωπο του κομματιού

Παρότι για πολλούς είναι μια ρομαντική μπαλάντα, ο ίδιος ο Sting έχει πει ότι το τραγούδι έχει κάτι απειλητικό. Ήθελε να γράψει κάτι τρυφερό, αλλά πρόσθεσε μια αίσθηση εμμονής που το κάνει σχεδόν τρομακτικό. Έχει μάλιστα δηλώσει ότι πρόκειται για «ένα άσχημο, μικρό τραγούδι, πραγματικά κακό», παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να ακούγεται σε γάμους, συχνά χωρίς ειρωνεία.

Η κόλαση του στούντιο

Η ηχογράφηση του «Every Breath You Take» ήταν σχεδόν εφιαλτική. Οι Police βρίσκονταν σε ανοιχτό πόλεμο. Ο παραγωγός Hugh Padgham έχει περιγράψει ότι ο Sting και ο Stewart Copeland «μισούσαν ο ένας τον άλλον», με καβγάδες που ξεπερνούσαν τις συνηθισμένες μουσικές διαφωνίες.

Οι συγκρούσεις δεν ήταν μόνο λεκτικές. Υπήρξαν και σωματικές αντιπαραθέσεις μέσα στο στούντιο, σε ένα κλίμα που έκανε την πρόοδο σχεδόν αδύνατη. Ο Sting επέμενε σε αυστηρό ρυθμό, ο Copeland ένιωθε ότι πνίγεται δημιουργικά και για περίπου δέκα ημέρες δεν υπήρχε καμία ουσιαστική εξέλιξη.

Ο Andy Summers, πιο ήρεμος αλλά απογοητευμένος, μπήκε τελικά στο στούντιο και μέσα σε μία λήψη πρόσθεσε το κιθαριστικό μοτίβο που έδωσε στο τραγούδι την τελική του ταυτότητα.

Όταν η ένταση βγήκε στη σκηνή

Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και στην περιοδεία του Synchronicity. Σε ένα επεισόδιο, ο Copeland έσπασε ένα πλευρό του Sting, κάτι που αργότερα υποβαθμίστηκε ως «παιχνίδι», αλλά έδειχνε πόσο είχε διαλυθεί η σχέση τους.