Μετά τη δημοσιοποίηση, τον Ιανουάριο του 1998, της ιστορίας της 18μηνης σχέσης της με τον Μπιλ Κλίντον, η 24χρονη τότε πρώην ασκούμενη στον Λευκό Οίκο Μόνικα Λεβίνσκι ένιωθε «κυνηγημένη», ανίκανη να βγει από το διαμέρισμά της — ή από τα σπίτια των γονιών της — χωρίς να την καταδιώκουν παπαράτσι. Κυκλοφορούσε μεταμφιεσμένη και για χρόνια δεν μπορούσε να καθίσει έξω από ένα εστιατόριο χωρίς να τη φωτογραφίσουν.
Λίγες μέρες πριν δώσει τη συνέντευξή της στο Time ο Μπίλ και η Χίλαρι Κλίντον διατάχθηκαν να καταθέσουν αυτοπροσώπως στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής στο πλαίσιο έρευνας για τον Τζέφρι Έπσταϊν, και λίγο πριν δοθούν στη δημοσιότητα φωτογραφίες του Μπιλ ως μέρος των «φακέλων Έπσταϊν».
Στο χαοτικό, μιντιακό επακόλουθο αυτού που ο βιογράφος της Λεβίνσκι, Άντριου Μόρτον, αποκάλεσε «το πιο διάσημο ειδύλλιο γραφείου στον κόσμο» — το οποίο περιλάμβανε καταθέσεις σε σώμα ενόρκων, τη δημοσίευση της Έκθεσης Σταρ, ενός εγγράφου 480 σελίδων που περιέγραφε κάθε παράνομη συνεύρεση του ζευγαριού, και τελικά την παραπομπή του Κλίντον — η Λεβίνσκι σκέφτηκε αρκετές φορές την αυτοκτονία, ο πατέρας της σκέφτηκε να πηδήξει από ένα μπαλκόνι και η μητέρα της υπέστη νευρικό κλονισμό. «Η δημόσια ταπείνωση ήταν ανυπόφορη· η ζωή σχεδόν αφόρητη», λέει. Η μητέρα της την έβαζε να κάνει ντους με την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή, φοβούμενη ότι η κόρη της «θα μπορούσε να πεθάνει από την ταπείνωση — κυριολεκτικά».
Η πορεία του Κλίντον, εν τω μεταξύ, δεν φαίνεται να επηρεάστηκε ιδιαίτερα. Πιστεύει ότι ξέφυγε από τις συνέπειες; «Δεν του έχω μιλήσει εδώ και σχεδόν 30 χρόνια και δεν ξέρω πώς είναι εσωτερικά», λέει. «Νομίζω ότι εκείνος γλίτωσε πολύ περισσότερο από ό,τι εγώ».
«Ξέρω ακόμη ότι υπήρχαν αληθινά συναισθήματα»
Αν και η πρόσφατη και εκτεταμένη δημοσιοποίηση των φακέλων Έπσταϊν — με φωτογραφίες του Κλίντον σε τζακούζι, σε πισίνα με τη Γκισλέιν Μάξγουελ και σε δείπνο με τον Έπσταϊν, τον Μάικλ Τζάκσον και τη Νταϊάνα Ρος — δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί, υπάρχουν φήμες για επικείμενες αποκαλύψεις. «Νιώθω πολύ έντονα ότι αποτύχαμε απέναντι σε αυτές τις νέες γυναίκες», λέει για τα περίπου 1.200 φερόμενα θύματα του Έπσταϊν, των οποίων τα ονόματα και τα πρόσωπα έχουν αποσιωπηθεί. «Εμείς, ως κοινωνία, τις απογοητεύσαμε. Και πιστεύω ότι οι επιζώσες πρέπει να είναι εκείνες που θα ηγούνται και θα καθορίζουν τι θα γίνει».
Η Λεβίνσκι πάντα υποστήριζε ότι η σχέση της με τον Κλίντον — 27 χρόνια μεγαλύτερό της — ήταν συναινετική. Όμως, «όσο απομακρύνεσαι χρονικά από κάτι, όσο ωριμάζεις και θεραπεύεσαι, και όσο αλλάζει ο κόσμος, αρχίζεις να το βλέπεις διαφορετικά και μπορείς να το κρατήσεις και να το εξετάσεις με τρόπο που πριν δεν μπορούσες», λέει. «Και αυτό ήταν μια κατάφωρη κατάχρηση εξουσίας. Τελεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έκανα λάθη, ότι δεν πήρα λανθασμένες αποφάσεις, ότι η συμπεριφορά μου δεν πλήγωσε άλλους ανθρώπους. Αλλά στον πυρήνα του ήταν μια κατάφωρη κατάχρηση εξουσίας».
Ήταν επίσης ερωτευμένη με τον πρόεδρο, τρέφοντας αφελώς ελπίδες ότι κάποια μέρα θα μπορούσαν να είναι μαζί. «Ο εαυτός μου από τα 22 έως τα 24 βίωσε αυτά τα πράγματα, πίστεψε ότι υπήρχαν», λέει. «Ξέρω ακόμη ότι υπήρχαν αληθινά συναισθήματα, αλλά αυτό που προσάρτησα σε αυτά τα συναισθήματα, αυτό που νόμιζα ότι σήμαιναν – και καταλαβαίνω γιατί το νόμιζα – ήταν λάθος».
Και πώς ανακτάς τη σεξουαλικότητά σου όταν έχεις στιγματιστεί ως «τσούλα» σε παγκόσμια κλίμακα;
Η Λεβίνσκι εκπνέει δυνατά και κάνει μια μεγάλη παύση. «Την πρώτη φορά που έκανα σεξ μετά το ’98, απλώς ήθελα να τελειώνει, για να ξέρω ότι δεν θα ήταν ένα στίγμα που θα με ακολουθούσε για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Αλλά όταν ο πιο ισχυρός άνδρας στον κόσμο σηκώνεται και λέει: “Δεν είχα σεξουαλικές σχέσεις με αυτή τη γυναίκα” — σίγουρα κουβαλάω κάποια βάρη σε αυτόν τον τομέα. Και μερικές φορές αναρωτιέμαι για τον αντίκτυπο που εξακολουθεί να έχει πάνω μου». Ο αντίκτυπος ίσως δεν είναι μακριά από την επιφάνεια.
Εξελίχθηκε σε ακτιβίστρια κατά του εκφοβισμού
Η 24χρονη πρώην ασκούμενη είναι σήμερα 52, έναν χρόνο μεγαλύτερη από ό,τι ήταν ο Κλίντον όταν ξέσπασε αυτό που τότε ήταν γνωστό ως «το σκάνδαλο Λεβίνσκι». Έγιναν προσπάθειες «να μετονομαστεί ολόκληρο το αφήγημα σε “σκάνδαλο Κλίντον” ή “παραπομπή Κλίντον” ή άλλες ετικέτες πιο σύμφωνες με την αρχική δυναμική εξουσίας», λέει η Λεβίνσκι. Η ίδια το αποκαλεί απλώς «98», μια συντομογραφία δύο χαρακτήρων για μια αλληλουχία εξαιρετικών γεγονότων που καθόρισαν δραματικά την πορεία της ζωής της — μαζί με εκείνη της αμερικανικής πολιτικής. «Είμαι σίγουρη ότι ένας ψυχολόγος θα μπορούσε να μας πει τι σημαίνει να ονοματίζεις κάτι και να το βάζεις σε ένα “δοχείο”», λέει με ειρωνικό χαμόγελο.
Μόνο τώρα, 28 χρόνια μετά, η Λεβίνσκι έχει επιτέλους ξαναγράψει αυτό το αφήγημα, εξελισσόμενη σε εξέχουσα ακτιβίστρια κατά του εκφοβισμού, τηλεοπτική παραγωγό και πλέον ιδιαίτερα αναγνωρισμένη podcaster με μια δημοφιλή, λαμπερή εκπομπή με τον εύστοχο τίτλο Reclaiming.
Στο podcast η Λεβίνσκι είναι αφοπλιστικά ανοιχτή, ειλικρινής και ευάλωτη. «Και με εμπιστοσύνη», προσθέτει. Δεν μπορεί κανείς να μη θαυμάσει το πώς. «Νομίζω ότι είναι λίγο θέμα ιδιοσυγκρασίας, λίγο τύχης και πολύ σκληρής δουλειάς. Αλλά το να δίνεις σκοπό στο παρελθόν σου, να βλέπεις άλλους ανθρώπους να βρίσκουν παρηγοριά στο ότι μοιράζεσαι τις εμπειρίες σου, ήταν ένα από τα πιο extraordinary δώρα της ζωής μου», λέει. «Θα μπορούσα πολύ εύκολα να είχα καταλήξει πικρή και κλειστή. Είμαι τόσο τυχερή που δεν συνέβη αυτό».
«Δεν σκέφτομαι πια τη Λίντα Τριπ»
«Δεν σκέφτομαι τη Λίντα Τριπ πολύ συχνά», συνεχίζει. (Η Τριπ — την οποία, σε μια σπάνια έκρηξη θυμού, είχε αποκαλέσει κάποτε «εκείνη την προδότρα σκύλα» — ήταν μεγαλύτερη συνάδελφός της και υποτιθέμενη φίλη στο Πεντάγωνο, που συνωμότησε με το FBI για να παγιδεύσει τη Λεβίνσκι, καταγράφοντας κρυφά τις τηλεφωνικές τους συνομιλίες, στις οποίες μια συντετριμμένη Λεβίνσκι αφηγούνταν με κάθε λεπτομέρεια τη σχέση της με τον Κλίντον, την οποία εκείνος είχε πρόσφατα τερματίσει.) «Αλλά μερικές φορές σκέφτομαι ότι κάποιος ηχογράφησε 20 ώρες από τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες και αυτές δόθηκαν στη δημοσιότητα σε ολόκληρο τον κόσμο. Και εγώ είμαι ακόμη εδώ. Εξακολουθώ να γελάω, εξακολουθώ να έχω αγάπη στην καρδιά μου». Η Τριπ πέθανε το 2020, σε ηλικία 70 ετών.
Εξίσου αξιοσημείωτο είναι ότι η Λεβίνσκι έχει διατηρήσει και ένα ζωηρό, αυτοσαρκαστικό χιούμορ. Το 2019, απαντώντας σε μια ερώτηση στο Twitter, «Ποια είναι η χειρότερη επαγγελματική συμβουλή που σου έχουν δώσει;», απάντησε: «Μια πρακτική άσκηση στον Λευκό Οίκο θα είναι καταπληκτική στο βιογραφικό σου».
Υπήρξε όμως μια περίοδος — μια μεγάλη περίοδος, η «σκοτεινή δεκαετία» της — κατά την οποία δεν μπορούσε, όπως λέει, να γεμίσει τη δική της ζωή, να προχωρήσει μπροστά. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να λανσάρει μια σειρά τσαντών, εμφανίσεις σε διαφημίσεις εταιρείας αδυνατίσματος και ένα σύντομο πέρασμα από την τηλεόραση ριάλιτι (ως παρουσιάστρια του Mr Personality), σκέφτηκε: «Εντάξει, αυτή η προσπάθεια να είμαι δημόσιο πρόσωπο δεν λειτούργησε, οπότε τώρα θα πάω για μεταπτυχιακό και μετά θα βρω δουλειά».
«Με είχαν αναλύσει σε παγκόσμια σκηνή»
Το 2005 ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνική ψυχολογία στο London School of Economics. «Αφελώς πίστευα ότι μπορούσα να αφήσω τη Μόνικα Λεβίνσκι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήμουν στις αρχές της δεκαετίας των τριάντα· δεν είχα πραγματική κατανόηση του πώς παγιώνονται τα αφηγήματα, ειδικά όταν κατασκευάζονται από ανθρώπους που έχουν εξουσία».
Στο LSE, «κατάλαβα ξαφνικά τον αντίκτυπο του να με έχουν αποκαλέσει χαζή, κούκλα, ανόητη. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο βαθιά είχε χαραχτεί αυτό στην ψυχή και στο είναι μου. Δεν μπορούσα να σηκωθώ να κάνω μια παρουσίαση στην τάξη· φοβόμουν να πάω στο κέντρο υποστήριξης για βοήθεια σε μια εργασία. Όλοι γνωρίζουμε το σύνδρομο του απατεώνα, αλλά για μένα ήταν διαφορετικό, γιατί με είχαν αναλύσει σε παγκόσμια σκηνή».
Ακόμη και μετά την αποφοίτησή της από το LSE, διαπίστωσε ότι κανείς δεν ήθελε να την προσλάβει. «Η ντροπή κολλάει πάνω σου σαν πίσσα», έχει πει. Σε φόντο τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, με ένα όνομα που εξακολουθούσε να κουβαλά αναπόφευκτο στίγμα, απορρίφθηκε από εκατοντάδες θέσεις εργασίας και ένας δυνητικός εργοδότης τη ρώτησε μάλιστα αν μπορούσε να εξασφαλίσει επιστολή αποζημίωσης από τους Κλίντον. «Δεν υπάρχει εγχειρίδιο για το τι κάνεις όταν βρίσκεσαι στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου σκανδάλου και είσαι ένας νέος άνθρωπος που δεν έχει καν ξεκινήσει πραγματικά την καριέρα του», λέει, με δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια της. «Δεν είχα σκοπό». Οι φίλοι της, εν τω μεταξύ, έκαναν με ευκολία όλα τα «σωστά» βήματα της ενήλικης ζωής: παιδιά, γάμους, ακόμη και «δεύτερους συζύγους».
Η αλλαγή ήρθε, αντιφατικά, όταν η Λεβίνσκι σταμάτησε να προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν της και, όπως το θέτει, προσπάθησε να το «ενσωματώσει». Άρχισε να συνεργάζεται με οργανώσεις κατά του εκφοβισμού, μοιραζόμενη την εμπειρία της ως στόχος ενός από τα μεγαλύτερα, πιο βίαια και εκτεταμένα παγκόσμια «λιντσαρίσματα». Το 2014, το Vanity Fair της ανέθεσε να γράψει για τον αντίκτυπο όλων αυτών σε ένα κείμενο με τίτλο Shame and Survival (πρώτη φράση: «Πώς είναι να είσαι η κορυφαία βασίλισσα του στοματικού σεξ της Αμερικής;»), το οποίο έγινε viral και οδήγησε σε περισσότερα γραπτά. Το 2015 έδωσε ομιλία στο TED με τίτλο The Price of Shame, η οποία έχει προβληθεί πάνω από 14 εκατομμύρια φορές.
Άρχισε να ασχολείται με την παραγωγή, αρχικά το 2021 στη μίνι σειρά του Ράιαν Μέρφι American Crime Story: Impeachment (ο Μέρφι είχε γνωρίσει τη Λεβίνσκι σε ένα πάρτι και της είπε: «Κανείς δεν πρέπει να πει την ιστορία σου εκτός από εσένα, και είναι κάπως χυδαίο αν το κάνουν», και της ζήτησε να συμμετάσχει), και πέρυσι με τη δική της εταιρεία παραγωγής, με το εύγλωττο όνομα Alt Ending («Είσαι μπροστά στη μοναδική της υπάλληλο»), δημιουργώντας το The Twisted Tale of Amanda Knox για το Disney+.
Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν σε ένα συνέδριο το 2017, όπου μιλούσαν και οι δύο σε πάνελ για την ανθεκτικότητα. Όταν η Νοξ θέλησε να μετατρέψει τα απομνημονεύματά της, Waiting to be Heard, σε ταινία, η Λεβίνσκι «ένιωσε ότι η Αμάντα άξιζε να επανεξεταστεί η ιστορία της — είτε αλλάξει ο κόσμος γνώμη είτε όχι — και άξιζε την ευκαιρία να συμμετάσχει η ίδια στην αφήγησή της».
Το Reclaiming ξεκίνησε στις αρχές της περασμένης χρονιάς και μέχρι στιγμής έχει φιλοξενήσει συζητήσεις με καλεσμένους από τη Μάιλι Σάιρους και την Τζούλια Φοξ έως τη Μαλάλα Γιουσαφζάι και την ιδρύτρια του #MeToo, Ταράνα Μπερκ.
Ωστόσο, παραδέχεται ότι νιώθει μια εσωτερική σύγκρουση καθώς χτίζει μια ολοένα και πιο επιτυχημένη καριέρα πάνω στην «ενσωμάτωση» του παρελθόντος της. «Εξακολουθεί να υπάρχει ένα αφήγημα για γυναίκες που χρησιμοποιούν τη σεξουαλική τους γοητεία για να ζήσουν μια εμπειρία και μετά να εκμεταλλευτούν μια κατάσταση για χρήματα», λέει. «Οι άνθρωποι μου απέδωσαν τόσα λανθασμένα κίνητρα. Το να προσπαθείς να προλάβεις και να κόψεις αυτό το αφήγημα από τη ρίζα του γίνεται μέρος του παιχνιδιού».
«Κατέψυξα τα ωάριά μου — αλλά δεν ήθελα να γίνω μονογονέας»
Μεγαλωμένη σε εύπορη οικογένεια ανώτερης μεσαίας τάξης στο Μπέβερλι Χιλς, κόρη ενός ογκολόγου πατέρα και μιας συγγραφέα μητέρας που χώρισαν όταν η Λεβίνσκι ήταν 14 ετών, δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για καριέρα στην πολιτική. Υπέβαλε αίτηση για τη θερινή πρακτική άσκηση έξι εβδομάδων στον Λευκό Οίκο — έπειτα από σύσταση οικογενειακού φίλου — κυρίως επειδή η μητέρα της είχε μετακομίσει στην πρωτεύουσα και η αγαπημένη της θεία Ντέμπρα ζούσε κοντά. Το σχέδιό της ήταν να περάσει το καλοκαίρι μαζί τους και μετά να κάνει αίτηση για μεταπτυχιακές σπουδές στην ψυχολογία. Μέσα σε λίγες εβδομάδες στην Ουάσινγκτον, όμως, διαπίστωσε ότι της άρεσε η δουλειά και το περιβάλλον, κι έτσι έκανε δεύτερη πρακτική. Όταν το κλείσιμο της κυβέρνησης έθεσε σε αναγκαστική άδεια το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού του Λευκού Οίκου, η Λεβίνσκι ανέλαβε αυξημένα καθήκοντα, απέκτησε ασυνήθιστο επίπεδο πρόσβασης στον πρόεδρο και, τελικά, μια μόνιμη θέση.
Με μια σχεδόν άδεια Δυτική Πτέρυγα, ο πρόεδρος και η ασκούμενη κλιμάκωσαν γρήγορα τη σχέση τους από ένα παιχνιδιάρικο, φλερτ με αποκαλυπτικά εσώρουχα σε συνευρέσεις σε μπάνια και πίσω γραφεία, σε μακροσκελείς νυχτερινές τηλεφωνικές συνομιλίες και τηλεφωνικό σεξ.
«Τα πενήντα μου ήταν φανταστικά και δεν το περίμενα»
Πώς θα ήταν η ζωή της αν δεν είχε δεχτεί ποτέ εκείνη την πρακτική άσκηση. «Ω, Θεέ μου, φυσικά και το σκέφτομαι», αναφωνεί. «Το σκέφτομαι σε κάθε φάση. Το να μην είχα πάει ποτέ στην Ουάσινγκτον είναι μία εκδοχή. Το να μην είχα εμπλακεί σε μια σχέση είναι μια άλλη. Το να μην είχα εκμυστηρευτεί τίποτα στη Λίντα Τριπ είναι μια τρίτη. Το να είχα κάνει διαφορετικές επιλογές το ’98 [για παράδειγμα, αρνήθηκε να φορέσει μικρόφωνο για να παγιδεύσει τον Κλίντον κατόπιν αιτήματος του FBI] είναι μια ακόμη εκδοχή. Υπάρχουν τόσες πολλές “συρόμενες πόρτες”».
Η ηλικία, ωστόσο, υπήρξε ένα ευπρόσδεκτο βάλσαμο. «Τα πενήντα μου ήταν φανταστικά, και δεν το περίμενα», λέει με ενθουσιασμό. «Υπάρχει τόση αποδοχή — ένα πραγματικό κύμα του “εντάξει, έτσι είμαι και έτσι θα είμαι”». Έχει, όπως λέει, «αυτή την αίσθηση άνεσης με το ποια είμαι, ως γυναίκα που ακόμη προσπαθεί να βρει τον δρόμο της στον κόσμο, που ακόμη προσπαθεί να αναπληρώσει ορισμένα πράγματα που έχασε. Τον χρόνο».
Μία επώδυνη και διαρκής απώλεια ήταν το ότι δεν απέκτησε παιδιά. «Η Γιορτή της Μητέρας είναι πολύ δύσκολη για μένα», λέει. «Κατέψυξα τα ωάριά μου — ωάρια και έμβρυα. Και συχνά έλεγα ότι αν κέρδιζα το λαχείο, θα το είχα κάνει. Γιατί θα είχα τους πόρους για όλη τη βοήθεια που θα χρειαζόμουν. Αλλά για μένα, δεν πίστευα ότι θα ήμουν καλή μονογονέας — και για πολύ καιρό δεν μπορούσα καν να εξασφαλίσω εισόδημα».
Παρόλα αυτά, υπήρξαν στιγμές που «φοβόμουν ότι θα μετανιώσω που δεν έκανα παιδί».
Θέλει ακόμα να παντρευτεί; «Αυτό ήταν ένα από τα πράγματα που ήρθαν με τα πενήντα μου: ότι πια δεν χρειάζεται να αξιολογώ έναν πιθανό σύντροφο με βάση το τι πατέρας θα ήταν για το παιδί μας», λέει. «Συνεχίζω να εξελίσσομαι σε αυτόν τον τομέα της ζωής μου, στις σχέσεις μου με τους άνδρες. Ταυτόχρονα, όμως, βλέπω ορισμένες δυσκολίες που μοιάζουν να μην υποχωρούν». Όχι ζητήματα που πηγάζουν άμεσα από το «98», διευκρινίζει, αλλά «δυσκολίες που επιδεινώθηκαν και διογκώθηκαν από το ’98 και όσα ακολούθησαν. Υπάρχει θλίψη σε αυτό, αλλά απολαμβάνω επίσης πολύ την ελευθερία μου».
Το υψηλό τίμημα της ασυλίας
Αν και το podcast της δεν έχει ακόμη κλείσει χρόνο, στην πραγματικότητα η Λεβίνσκι «ανακτά» τη ζωή της εδώ και δεκαετίες. Μία από τις πρώτες πράξεις, λέει, ήταν να επαναπλαισιώσει τα γεγονότα της 16ης Ιανουαρίου 1998 — την ημέρα που αιφνιδιάστηκε σε ένα εμπορικό κέντρο από το FBI, οδηγήθηκε σε δωμάτιο ξενοδοχείου όπου ανακρίθηκε επί 11 ώρες και απειλήθηκε με 27 χρόνια φυλάκισης.
Για να προστατεύσει τον πρώην εραστή της — ο οποίος αντιμετώπιζε αγωγή για σεξουαλική παρενόχληση από την πρώην υπάλληλο της Πολιτείας του Αρκάνσας, Πόλα Τζόουνς — η Λεβίνσκι είχε ψευδορκήσει σε κατάθεση, αρνούμενη οποιαδήποτε σχέση με τον πρόεδρο. Το FBI χρησιμοποίησε αυτή την ψευδορκία για να την εξαναγκάσει να καταθέσει εναντίον του ή να αντιμετωπίσει τη φυλάκιση. «Τον πρώτο χρόνο, ίσως και τον δεύτερο, όταν πλησίαζε η 16η Ιανουαρίου, υπήρχε μια πραγματική βαρύτητα», λέει. «Κάποια χρόνια μετά είπα: “Αυτή η μέρα αντιπροσωπεύει τη χειρότερη μέρα — αλλά μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύει το ότι επέζησα από τη χειρότερη μέρα”». Η Λεβίνσκι τη μετέτρεψε σε Ημέρα των Επιζώντων και πλέον κάθε χρόνο στις 16 Ιανουαρίου γιορτάζει.
Αν και τελικά της χορηγήθηκε ασυλία από δίωξη με αντάλλαγμα την κατάθεσή της, αυτό κόστισε στην οικογένειά της πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια σε νομικά έξοδα. Η συνεργασία της με τον Μόρτον για τη βιογραφία Monica’s Story ήταν μια προσπάθεια να καλυφθεί μέρος αυτών των εξόδων. Ήταν, λέει, ένα «βιαστικό» βιβλίο, 467 σελίδων, γραμμένο και εκδομένο μέσα σε μόλις πέντε μήνες, από τον Νοέμβριο του 1998 έως τον Μάρτιο του 1999. «Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Άντριου και πιστεύω ότι μου φέρθηκε σωστά». Θα του είναι πάντα ευγνώμων, λέει, καθώς ακόμη και οι εκδότες τη θεωρούσαν παρία. «Ένας λογοτεχνικός πράκτορας με άφησε επειδή άλλοι πελάτες είπαν: αν συνεργαστείς μαζί της και πουλήσεις αυτό το βιβλίο, φεύγουμε».
Ο Μόρτον είναι συμπονετικός στο βιβλίο, περιγράφοντας την πρώην ασκούμενη ως «ένα κομμάτι κρέας για μάσημα από τα μαζικά μέσα, τον ειδικό εισαγγελέα και τον Λευκό Οίκο». Ωστόσο, το βιβλίο διαβάζεται και ως προϊόν της εποχής του, όχι μόνο λόγω της εμμονής του Μόρτον με το βάρος της. «Α, αλλά αυτό προέρχεται από μένα και τις δικές μου ανασφάλειες για το βάρος μου και το πώς αυτό διαμόρφωσε τόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου», επιμένει η Λεβίνσκι.
«Αλλά κοιτάζοντας πίσω, σκέφτομαι: κανείς δεν πρέπει να γράφει απομνημονεύματα ή να συμμετέχει σε βιογραφία όταν είναι ακόμη βαθιά μέσα στο τραύμα, ακόμη βαθιά μέσα στη νομική κόλαση…»
Ακόμη ερωτευμένη; «Νομίζω ότι σίγουρα υπήρχε ένα κομμάτι μου που ήταν — και που εξακολουθούσε να ζει μέσα στην αυταπάτη. Αποτύπωνε ένα στιγμιότυπο στον χρόνο. Αλλά αν μπορούσα να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά». Η πολιτική σήμερα είναι πιο πολωμένη και τα “λιντσαρίσματα” εκτείνονται πλέον τόσο στα κοινωνικά όσο και στα παραδοσιακά μέσα. Ωστόσο, μετά το #MeToo, είμαστε πιο ευαίσθητοι στις δυναμικές εξουσίας και διαθέτουμε νέο λεξιλόγιο, όπως ο όρος slut-shaming.
«Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί γενικά, και ακόμη κι αν ξεσπούσε ένα σκάνδαλο σαν κι αυτό, δεν πιστεύω ότι τα αφηγήματα θα ήταν τόσο μισογυνικά», λέει η Λεβίνσκι. «Δεν νομίζω ότι θα ήταν αποδεκτό ένας παρουσιαστής late-night εκπομπής να κοροϊδεύει το βάρος ή την εμφάνιση κάποιου. Νομίζω ότι δεν θα κρατούσε τόσο πολύ. Αλλά», προσθέτει, «αν επρόκειτο για έναν νέο, χαρισματικό, Δημοκρατικό πρόεδρο και μια νεαρή Δημοκρατική γυναίκα, θα ήθελα να πιστεύω ότι θα ήταν διαφορετικά… αλλά δεν νομίζω ότι θα ήταν τόσο διαφορετικά όσο νομίζουν οι περισσότεροι».
Έπρεπε ο Κλίντον να είχε παραιτηθεί; «Αν αφαιρέσουμε το προσωπικό στοιχείο — ότι είναι η δική μου ιστορία και ότι πρόκειται για εκείνον τον συγκεκριμένο πρόεδρο — και το δούμε αντικειμενικά, νομίζω πως μάλλον ναι», λέει. «Θα ήταν πιο δύσκολο για μένα συναισθηματικά, με κάποιους τρόπους. Ένιωθα ήδη τεράστια ενοχή, οπότε δεν ξέρω πώς θα το είχα αντέξει», παραδέχεται. «Αλλά φυσικά θα ήταν διαφορετικά, έστω και μόνο επειδή δεν θα χρειαζόταν να καταθέσω ενόρκως, περνώντας από κάθε λεπτομέρεια κάθε ερωτικής συνεύρεσης. Και επειδή η Έκθεση Σταρ δεν θα είχε γραφτεί ούτε δημοσιευτεί».
Χάρη σε εκείνη την έκθεση — που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο τον Σεπτέμβριο του 1998, τον ίδιο μήνα που ιδρύθηκε η Google — κάθε σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ της Λεβίνσκι και του Κλίντον εξακολουθεί να υπάρχει, σε άχαρη, μηχανική νομική γλώσσα, στο ίντερνετ. Δεν υπάρχει διαφυγή. Με το πέρασμα του χρόνου, ωστόσο, έχει καταφέρει τελικά να εξουδετερώσει τη ντροπή που της προκάλεσε.
«Ναι, νομίζω πως το έχω καταφέρει», λέει η Λεβίνσκι. «Ο δρόμος αυτός έχει στρωθεί και ξαναστρωθεί. Υπάρχουν ακόμη λακκούβες στις οποίες πέφτω πού και πού, αλλά νιώθω τυχερή που μπορώ να πω ότι είμαι πολύ περήφανη για το ποια είμαι — για το ποια έγινα».
ΠΗΓΗ: The Times
