Η πρόσφατη απόρριψη της πρότασης μομφής κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν προκάλεσε εκπλήξη στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ωστόσο η συχνότητα με την οποία οι ομάδες των εθνολαϊκιστών και των «Πατριωτών» καταφεύγουν σε αυτό το έσχατο κοινοβουλευτικό μέσο μαρτυρά μια νέα πραγματικότητα. ECR, ESN και οι «Πατριώτες για την Ευρώπη» μπορεί να εμφανίζονται οργανωτικά κατακερματισμένοι, όμως συμπλέουν σε έναν κοινό, στρατηγικό στόχο: την επικράτηση των εθνικών επιλογών έναντι της ενιαίας ευρωπαϊκής γραμμής. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο Βίκτορ Όρμπαν, το σχέδιο δεν προβλέπει πλέον την αποχώρηση, αλλά τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκ των έσω, μια προοπτική που φαίνεται να κερδίζει έδαφος καθώς πλησιάζουμε στις ευρωεκλογές του 2029.
Το «ξήλωμα» της Πράσινης Συμφωνίας και οι ευκαιριακές συμμαχίες
Η στρατηγική των ευρωσκεπτικιστών δεν περιορίζεται σε ηχηρές ρητορικές επιθέσεις, αλλά εκδηλώνεται με συστηματική εργασία στα παρασκήνια των Βρυξελλών. Κεντρικός στόχος είναι η αναστολή ή η πλήρης αναθεώρηση του Green Deal, του εμβληματικού «πράσινου μετασχηματισμού» που χαρακτήρισε την πρώτη θητεία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Υπό την πίεση οικονομικών και γεωπολιτικών αναγκαιοτήτων, παραδοσιακές δυνάμεις της Κεντροδεξιάς βρίσκουν συχνά κοινό βηματισμό με τους αντισυστημικούς. Η αρχή έγινε με την αναβολή του κανονισμού για την αποψίλωση των δασών, όπου η στήριξη των ευρωσκεπτικιστών στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) αποδείχθηκε καταλυτική, παρακάμπτοντας τις αντιδράσεις Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων.
Από τη Mercosur στις ιδεολογικές μετατοπίσεις της Αριστεράς
Το πολιτικό σκηνικό γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο καθώς οι διαχωριστικές γραμμές θολώνουν. Ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι εγκαλούσαν παλαιότερα την Κεντροδεξιά για σύμπλευση με την άκρα Δεξιά, σήμερα βρίσκονται οι ίδιοι στο στόχαστρο της κριτικής. Η πρόσφατη καταψήφιση της συμφωνίας Mercosur, με πολλούς ευρωβουλευτές της Αριστεράς και των Πρασίνων να στοιχίζονται πίσω από την «αντισυστημική» γραμμή, οδήγησε στο πολιτικό πάγωμα της συμφωνίας. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει μια νέα τάση: τη δημιουργία συμμαχιών ad hoc που ξεπερνούν τα παραδοσιακά ιδεολογικά στεγανά, προσφέροντας στους ευρωσκεπτικιστές τον ρόλο του ρυθμιστή των εξελίξεων.
Το φαινόμενο Μελόνι και η θεσμική καταξίωση
Στο επίκεντρο αυτής της νέας ευρωπαϊκής Δεξιάς δεσπόζει η φιγούρα της Τζόρτζια Μελόνι. Η Ιταλίδα πρωθυπουργός κατάφερε να μετατραπεί από μια αντισυστημική φωνή που ξιφουλκούσε κατά των Βρυξελλών σε έναν περιζήτητο και θεσμικό εταίρο. Μετρώντας σχεδόν τέσσερα χρόνια στην εξουσία —επίδοση σπάνια για τα ιταλικά πολιτικά δεδομένα— η Μελόνι κινεί πλέον τα νήματα στην ομάδα του ECR με μετριοπαθές προσωπείο, αποφεύγοντας τις συγκρούσεις με την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, από την οποία η χώρα της ωφελείται τα μέγιστα μέσω του Ταμείου Ανάπτυξης. Η επιτυχία της αποτελεί πρότυπο για τους απανταχού ευρωσκεπτικιστές που επιδιώκουν να κυβερνήσουν χωρίς να απομονωθούν.
Η ευθύνη των παραδοσιακών δυνάμεων προ του 2029
Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο είναι αν οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις μπορούν να διατηρήσουν το ενιαίο μέτωπο που εξήγγειλαν το 2024. Η ευκολία με την οποία οι νέοι ψηφοφόροι μετακινούνται πλέον προς αντισυστημικά σχήματα υποδηλώνει ότι οι παραδοσιακές πολιτικές συνταγές εξαντλούνται. Καθώς η Ευρώπη οδεύει προς το 2029, η πρόκληση για την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά είναι να απαντήσουν στα κρίσιμα ερωτήματα της κοινωνίας πριν αυτά μονοπωληθούν από εκείνους που οραματίζονται το τέλος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η μάχη για την επιβίωση της Ένωσης δεν δίνεται πλέον στις πύλες, αλλά στην καρδιά των θεσμών της.
Με πληροφορίες από Deutsche Welle
Διαβάστε επίσης:
Το Ιράν προειδοποιεί ότι θα χτυπήσει την αρμάδα του Τραμπ
Ουκρανία: Διπλωματικός μαραθώνιος για δεύτερη μέρα στο Άμπου Ντάμπι
Politico: Ο Ντόναλντ Τραμπ σχεδιάζει να «στραγγαλίσει» ενεργειακά την Κούβα
