Μια βαθιά πολιτική και συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία εκφώνησε ο Πάνος Ρούτσι κατά τη διάρκεια της συναυλίας αλληλεγγύης που διοργάνωσε το ΚΕΕΡΦΑ στο Γκάζι, μετατρέποντας τον προσωπικό του πόνο σε συλλογικό αίτημα για ανατροπή.
Ο κ. Ρούτσι, ο οποίος έχασε τον γιο του στο σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών, κάλεσε τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα σε μια μεγάλη 48ωρη Γενική Απεργία στις 27 και 28 Φεβρουαρίου, ημερομηνίες που σηματοδοτούν τη συμπλήρωση τριών ετών από τη μαύρη νύχτα της σύγκρουσης των τρένων. Στην παρέμβασή του, υπογράμμισε τη σημασία της ενότητας, σημειώνοντας πως η μαζική παρουσία στον δρόμο είναι το μοναδικό όπλο που προκαλεί φόβο στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Αναλυτικά η ομιλία Ρούτσι:
«Σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ για μια εκδήλωση.
Βρισκόμαστε εδώ για να μη συνηθίσουμε τον θάνατο.
Για να μη δεχτούμε ότι 600 άνθρωποι πνίγηκαν στην Πύλο και αυτό να περάσει σαν μια είδηση τριών λεπτών.
Όπως δε δεχτήκαμε και 57 νεκρούς στα Τέμπη να βαφτίζονται ανθρώπινο λάθος. 600 ζωές στην Πύλο, 57 ζωές στα Τέμπη. Όχι αριθμοί. Άνθρωποι. Και στις δύο περιπτώσεις, το ίδιο κράτος, οι ίδιες πολιτικές, η ίδια λογική, το κόστος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Στην Πύλο, η Ευρώπη–φρούριο. Στα Τέμπη, η ιδιωτικοποίηση, η εγκατάλειψη, το «πάμε κι όπου βγει».
Και μετά; Σιωπή. Συγκάλυψη. Ευθύνες που χάνονται. Ζητάμε δικαιοσύνη για τους νεκρούς της Πύλου. Όχι συγκάλυψη. Όχι ψέματα. Όχι άλλο «δεν ξέραμε». Ζητάμε δικαιοσύνη για τον Μοχάμεντ Καμράν. Για κάθε εργάτη, μετανάστη ή ντόπιο, που η ζωή του θεωρείται φθηνή.
Και ζητάμε δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Γιατί τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα. Λέμε καθαρά: Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου. Στη φυλακή οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Καμία συγκάλυψη για τα εγκλήματα στα Τέμπη.
Γιατί το ίδιο σύστημα που πνίγει πρόσφυγες στη θάλασσα, είναι αυτό που αφήνει τρένα χωρίς ασφάλεια, χώρους δουλειάς χωρίς προστασία, εργάτες χωρίς δικαιώματα.
Ο ρατσισμός και η διάλυση των δημόσιων αγαθών είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μας θέλουν φοβισμένους, χωρισμένους, σιωπηλούς. Γι’ αυτό η παρουσία των συνδικάτων εδώ είναι κρίσιμη. Γιατί η εργατική τάξη ή θα είναι ενωμένη ή θα συνεχίσει να μετράει νεκρούς. Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι στάση ζωής και αγώνα. Σήμερα λέμε: Δεν ξεχνάμε την Πύλο. Δεν ξεχνάμε τα Τέμπη. Δεν ξεχνάμε κανέναν.
Μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Μέχρι να σταματήσουν να θυσιάζουν ζωές. Μέχρι να μπορούμε να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια. Για τους 600 της Πύλου. Για τους 57 των Τεμπών. Για όλους μας.
Έχει προγραμματιστεί για τις 27 και 28 Φλεβάρη, 48ωρη Γενική Απεργία και θα ήθελα πάρα πολύ αυτή την φορά όχι απλά να το γεμίσουμε το Σύνταγμα, να μη φοβηθούμε. Να μη φύγουμε από εκεί γιατί έτσι θέλουνε. Τους είδατε στο Σύνταγμα, όταν μας βλέπουν πολλούς και είμαστε ενωμένοι φοβούνται. Και δεν θα είναι για πολύ επάνω. Θα τους κατεβάσουμε όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ πολύ.»
Διαβάστε επίσης:
Η Νέα Αριστερά, τα Λαϊκά Μέτωπα και ο ελέφαντας… Τσίπρας
Διαμαντοπούλου: «Όχι» στη ΝΔ, με αστερίσκους για την επόμενη μέρα
Μινεάπολη: Βίντεο-ντοκουμέντο ανατρέπει το αφήγημα Τραμπ για τον θάνατο του Άλεξ Πρέτι
