Για τις δραματικές ώρες και τα ελληνικά λάθη της κρίσης των Ιμίων, 30 χρόνια μετά τον Γενάρη του 1996, μιλά ο Πάρις Καρβουνόπουλος, δημοσιογράφος του militaire.gr στον Πάνο Χαρίτο και το Press Point του Nonpapers.gr.
Ο Πάρις Καρβανόπουλος μίλησε για το χάσμα και την ασυνεννοησία που παρατηρήθηκε μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της κρίσιμες εκείνες ώρες, ενώ σημειώνει πως όταν δεν υπάρχει σχέδιο ακόμα και αν κάποιος υπερτερεί στο πεδίο είναι καταδικασμένος να χάσει.
«Το βασικό πρόβλημα δεν ήταν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Ασφαλώς και είχαν προβλήματα που φάνηκαν. Προσπαθήσαμε με στρεβλό τρόπο να τα διορθώσουμε μετά και δεν διορθώθηκαν, αλλά δεν ήταν θέμα ΕΔ. Ήταν ένα πρόβλημα που έχουμε και σήμερα αν συμβεί κάτι. Μπορεί να έχεις τα καλύτερα οπλικά συστήματα, η σημερινή κυβέρνηση πουλά ένα παραμύθι ότι τα παίρνει, παραμύθι.
Αν δεν έχεις ένα σχέδιο και αν δεν έχεις αποφασίσει εκ των προτέρων πριν ξεκινήσει μια κρίση μέχρι πού θα την πας και ποιος θα πάρει την απόφαση να δώσει την εντολή να πατηθούν κουμπιά, ό,τι και αν έχεις, και το Star Trek να έχεις αγοράσει θα χάσεις. Στα Ίμια δεν είχαμε σενάριο εξόδου. Για να το πω καλύτερα, επειδή υπήρχε και αυτή η εσωτερική πολιτική κατάσταση, υπήρχαν διάφορες διαδρομές. Ο Αρσένης να είχε έναν άλλον σχεδιασμό, ο Σημίτης να ήθελε να αποφύγει οποιαδήποτε κλιμάκωση και στη μέση ήταν ένας Λυμπέρης που σχεδίαζε την όλη ιστορία για σύγκρουση, χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι, χωρίς να του έχουν πει ότι εμείς δεν θέλουμε να πάμε σε πόλεμο.
Γι’ αυτό είδαμε τα απίθανα που δεν βάλαμε βατραχανθρώπους σε μια βραχονησίδα γιατί ο Λυμπέρης σκεφτόταν ότι «κάνω παγίδες για να τους πιάσω». Υπήρχαν αντιφατικές απόψεις και σχεδιασμοί για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση. Υπήρχε τεράστια απόσταση πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Ο Λυμπέρης έχει δίκιο που λέει στο ΚΥΣΕΑ που έγινε στη Βουλή, δώστε μου κανόνες εμπλοκής και τον ρωτάνε τι είναι κανόνες εμπλοκής…»
Ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε ακόμα στην απουσία των F-16 από τον ουρανό του Αιγαίου το μοιραίο βράδυ: «Είχαμε ένα μεγάλο πλεονέκτημα στον αέρα. Μετά από χρόνια έμαθα ότι στο Αιγαίο δεν πετούσαν F-16 ούτε από την Ελλάδα, ούτε από την Τουρκία. Στο Αρχηγείο της Πολεμικής Αεροπορίας δεν γνώριζαν ότι προσπαθούμε να πάμε σε αποκλιμάκωση, οπότε έβγαζαν αποστολές για το τι θα γίνει στις επόμενες φάσεις της σύγκρουσης που περίμεναν. Λογικά έβαζαν σε αποστολές F-16.
Ένας επιτελής τους είπε μην τα βάζετε στις αποστολές. Και λογικά τον ρώτησαν, τι να βάλουμε; Και τους εξήγησε ότι οι καιρικές συνθήκες ήταν πάρα πολύ άσχημες. Αυτές οι καιρικές συνθήκες ανακαλύψαμε ότι ήταν απαγορευτικές για τα F-16 λόγω της καλύπτρας λόγω της οποίας το ποσοστό να πάθει παραίσθηση ο πιλότος ήταν πάνω από 40%.
Είχαμε ένα πλεονέκτημα ότι είχαμε και τα Mirage και τα Phantom. Θα κάναμε το πρώτο πλήγμα. Και μετά; Η Τουρκία είχε σχέδιο. Όχι όπως εμείς εδώ. Στείλαν βατραχανθρώπους και περίμεναν την αντίδρασή μας. Κανείς δεν μπορεί να πει τι θα γινόταν μετά. Το χάος που επικράτησε εδώ οδήγησε και στον χαμό των τριών ανθρώπων».
