Ο μήνας δεν τελειώνει, τελειώνουν τα λεφτά, κάπως έτσι έχει γίνει η καθημερινότητα, για τα ελληνικά νοικοκυριά, απλά ασφυκτική, σαν τις συμπληγάδες πέτρες! Εισοδήματα που μένουν στάσιμα και τιμές που ανεβαίνουν λες και είναι η κανονικότητα, που μάλλον είναι…
Η πίεση πλέον δεν μένει μόνο στους χαμηλόμισθους, διαπερνάει και τη μεσαία τάξη, ακουμπά ανθρώπους που μέχρι χθες θεωρούσαν ότι «κάπως θα τα βγάλουν πέρα».
18 μέρες τόσο «ζει» ο μισθός
Η ετήσια έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ για το 2025 βάζει αριθμούς σε αυτό που όλοι βλέπουμε στο σούπερ μάρκετ και στα πάγια του μήνα, περίπου 6 στα 10 νοικοκυριά λένε πως το εισόδημα δεν φτάνει, καθώς για όσους δεν «βγαίνει ο μήνας», τα χρήματα τελειώνουν κατά μέσο όρο στις 18 ημέρες. Δηλαδή, σχεδόν ο μισός μήνας αποτελεί μια αχρείαστη άσκηση επιβίωσης, με δανεικά, αναβολές, «κόψε από δω και ‘κει», «θα το πάρω αν μείνει τίποτα».
«Να κόψω από τα περιττά; Μα έμειναν μόνο τα αναγκαία…»
Το βιολί τους παίζει το αφήγημα πως «ο κόσμος υπερβάλλει» ή ότι «αν οργανωθείς καλύτερα, θα τα καταφέρεις». Μόνο που η πραγματικότητα δεν αφήνει χώρο για τέτοιες νουθεσίες. Πάνω από τους μισούς αναγκάζονται να κάνουν περικοπές για να καλύψουν βασικές ανάγκες, με ένα καθόλου μικρό ποσοστό να δηλώνει, ότι το εισόδημα δεν επαρκεί ούτε για τα απολύτως αναγκαία. Τελικά δε πέθανε ο τζάμπας, όπως είπε βουλεύτρια του κυβερνώντος κόμματος, αλλά η αξιοπρέπεια μας!
Όλα κρέμονται από μια κλωστή
Πόσος κόσμος ζει στο νοίκι; Πόσο «basic» το ποσό των 500 ευρώ για εκείνο; Για πάνω από τα μισά νοικοκυριά, είναι είτε αδύνατο είτε αντιμετωπίζεται με τεράστια δυσκολία. Αν σκάσει κάτι έκτακτο, ένα συνεργείο, μια επίσκεψη γιατρού, ένας λογαριασμός που ξέφυγε, μια συσκευή που κάηκε αρκεί για να σπάσει η ισορροπία του μήνα. Μάθαμε να ζούμε χωρίς μαξιλάρι, πάνω σε μια κλωστή…
Όταν η αποταμίευση, ακούγεται σαν ανέκδοτο
Στο σχολείο μας μάθανε για την αποταμίευση, στο σήμερα αποτελεί μια πράξη ουτοπική! Η συντριπτική πλειονότητα δηλώνει ότι δεν μπορεί να βάλει χρήματα στην άκρη κι αυτό δεν αφορά μόνο τα χαμηλά εισοδήματα. Φτάνει και στα μεσαία, ακόμη και στα ανώτερα μεσαία στρώματα.
Όταν δεν αποταμιεύεις, δεν σχεδιάζεις. Δεν κάνεις βήματα. Δεν «χτίζεις». Απλώς αντέχεις. Και μια κοινωνία που αντέχει αντί να προχωρά, κάποια στιγμή θα αγανακτήσει.
Το μέλλον πλέον μας τρομάζει
Η απαισιοδοξία ανεβαίνει. Σχεδόν οι μισοί θεωρούν πιθανότερο να χειροτερέψει η οικονομική τους κατάσταση την επόμενη χρονιά, η αύξηση λοιπόν αυτού του δείκτη σε σχέση με πέρσι είναι από μόνη της καμπανάκι. Όταν οι άνθρωποι δεν περιμένουν ανάσα αλλά σφίξιμο, η οικονομική κρίση γίνεται η ψυχολογία που μετακινεί τη ζωή μας.
Στέγη: από δικαίωμα σε φόβο
Το μόνιμο overthinking μας είναι ένα: «κι αν δεν τα καταφέρω;». Ένα μεγάλο ποσοστό δηλώνει ότι φοβάται πως κάποια στιγμή μπορεί να χάσει το σπίτι του λόγω υποχρεώσεων προς τράπεζες ή Δημόσιο. Ακόμη κι αν υπάρχει μια μικρή αποκλιμάκωση, ο φόβος παραμένει στα πάνω του, αυτό αρκεί για να γίνει μόνιμη σκιά πάνω από την καθημερινότητα.
Τα κουπόνια δεν πείθουν κανέναν πια
Μέσα σε όλα αυτά, φαίνεται να ωριμάζει και κάτι άλλο, η κοινωνία δεν πείθεται από τις επιδοματικές πολιτικές της κυβέρνησης. Η έρευνα δείχνει ότι οι πολίτες κλίνουν ολοένα και περισσότερο προς λύσεις δομικού χαρακτήρα, μέτρα που δε νοούνται καν να σκεφτούν οι νεοφιλελεύθεροι της κυβέρνησης. Ζητούν αύξηση μισθών, φορολογικές ελαφρύνσεις, ουσιαστικό έλεγχο των τιμών. Δεν είναι περίεργο, όταν η ακρίβεια είναι στοιχείο της καθημερινότητας, τα προσωρινά «πακέτα» μοιάζουν όλο και περισσότερο με την πραγματικότητα, δηλαδή ψηφοθηρική πολιτική. Η αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται στα κουπόνια. Θέλει μεταρρυθμίσεις και αναδιανομή.
Brain drain: Μια ξεκάθαρη πρόταση μομφής
Μετά από όλα αυτά, φυσικά και ο κόσμος φεύγει σωρηδόν για έξω. Στην έρευνα είναι πεντακάθαρο αυτό, όλο και περισσότερα νοικοκυριά έχουν μέλος που έφυγε για εργασία στο εξωτερικό, την τελευταία πενταετία απ’ ό,τι νοικοκυριά έχουν μέλος που επέστρεψε. Ξεκάθαρο σημάδι ότι πολλοί βλέπουν την προοπτική μόνο αλλού, γιατί εδώ η δουλειά δεν αρκεί, το εισόδημα δεν φτάνει, το αύριο δεν πείθει.
«Ζητείται σταθερότης»
Ζούμε σε μια οικονομία που ρουφά τον μισθό πριν μπει στο σπίτι και βαφτίζει την αφαίμαξη «σταθερότητα». Η ακρίβεια γίνεται καθεστώς, οι μισθοί στο όριο της αντοχής, το κράτος εισπράκτορας και η αγορά ανεξέλεγκτη. Όταν ο μήνας τελειώνει στις 18, δεν είναι ατομική αποτυχία, είναι ταξική διάκριση, οι πολλοί να πληρώνουν για να μείνει το σύστημα ήρεμο για τους λίγους. Δεν μας λείπουν μόνο τα λεφτά, αλλά μας λείπει ο χρόνος, η αξιοπρέπεια και η ανάσα. Μια κοινωνία χωρίς οξυγόνο ή θα φύγει ή θα συγκρουστεί.
Διαβάστε επίσης:
Eurostat: Η Ελλάδα τελευταία στην ΕΕ στο δικαίωμα στη θέρμανση
ΕΛΣΤΑΤ: Στο 8,2% το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα τον Νοέμβριο
Με τρόφιμα και υπηρεσίες που πλήττουν τους ευάλωτους «ταΐζεται» η Ακρίβεια
