Η Μαρία Καρυστιανού δημοσίευσε μια ανάρτησή για την τραγωδία στην Χίο, όμως στο κείμενο της επιχειρεί να σταθεί «στη μέση» και τελικά αποτυπώνει μια βαθιά αντίφαση που δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη. Από τη μια μιλά για πόνο και ανθρώπινες απώλειες, αναγνωρίζει τη βαρύτητα του θανάτου, αλλά ταυτόχρονα υιοθετεί μια γλώσσα που απογυμνώνει αυτούς τους ανθρώπους από την ίδια τους την ανθρώπινη υπόσταση, βαφτίζοντάς τους «παράνομους εισβολείς».
Η επίκληση της νομιμότητας και της «διαφύλαξης των δικαιωμάτων της χώρας» συνυπάρχει εδώ με ρητορική που μετατρέπει τον άνθρωπο σε απειλή. Έτσι, ο σεβασμός αν και αναγνωρίζεται θεωρητικά ως «αδιαπραγμάτευτος», στην πράξη σχετικοποιείται, καθώς υποτάσσεται σε μια λογική αποτροπής και ασφάλειας.
Η ισορροπιστική αυτή προσέγγιση δεν είναι ουδέτερη. Όταν ο λόγος για «ανθρώπινες απώλειες» συνοδεύεται από όρους όπως «παράνομες εισβολές», τότε ο θάνατος εμφανίζεται σχεδόν ως θλιβερή αλλά αναπόφευκτη παρενέργεια. Το κράτος επικρίνεται όχι πρωτίστως διότι άφησε ανθρώπους να χαθούν, αλλά γιατί «δεν έκανε όσα μπορούσε» για να αποτρέψει την είσοδό τους.
Αν η ανθρώπινη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτη, τότε δεν μπορεί να συνοδεύεται από φίλτρα και αστερίσκους, δεν μπορεί να χωρίζεται σε ζωές «νόμιμες» και «παράνομες». Ο «μέγιστος σεβασμός» αποδεικνύεται με πράξεις που θέτουν την ανθρώπινη ύπαρξη πάνω από σύνορα, νόμους και πολιτικές σκοπιμότητες.
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:
Διαβάστε επίσης:
Σύνταγμα: Μαζική διαμαρτυρία έξω από τη Βουλή για την τραγωδία στη Χίο
Μεταναστευτικό: Η Politico ξεσκεπάζει την υποκρισία της κυβέρνησης
Χίος: Καταγγελία στη Νέα Αριστερά ότι το σκάφος του Λιμενικού πέρασε από πάνω τους
