Το νέο τοπίο στα μικρά κόμματα της κεντροαριστεράς και αριστεράς διαμορφώνεται με ασύμμετρες ταχύτητες: άλλοι ανακυκλώνουν το χθες τους, κι άλλοι δομούν το αύριο τους. Τα κόμματα της αριστεράς και κεντροαριστεράς στην Ελλάδα εμφανίζουν, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις του Ιουνίου 2025, αξιοσημείωτη σταθερότητα – αν όχι και στασιμότητα. ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Πλεύση Ελευθερίας καταγράφουν ποσοστά που κυμαίνονται από 5 έως 14%, ενώ το νέο Κίνημα Δημοκρατίας και ο Στέφανος Κασσελάκης κινούνται γύρω από το κρίσιμο όριο εισόδου του 3%.
Γράφει ο Χρήστος Μυτιλινιός
Η εικόνα αυτή, όμως, είναι επιφανειακά συμμετρική. Διότι πίσω από τα νούμερα, κάποιοι δείχνουν να έχουν “φτάσει”, και κάποιοι μόλις να ξεκινούν.
Κασσελάκης: Το “παραδοσιακό” νέο κόμμα
Το Κίνημα Δημοκρατίας είναι ένα σύγχρονο, μεταπαραδοσιακό κόμμα. Εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, αλλά ζει και κινείται στα timelines. Από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του, τοποθετήθηκε στο σημείο όπου η επικοινωνία μετατρέπεται σε πολιτική επαφή, και όπου η πολιτική πρωτοβουλία δεν εκδηλώνεται μόνο με συνεντεύξεις Τύπου, αλλά και με reels στο TikTok.
Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ένας πολιτικός φαινόμενο που, μετά το σοκ του περυσινού καλοκαιριού, δεν έσβησε αλλά εξελίχθηκε. Από την τηλεοπτική περσόνα πέρασε στην πολιτική συνείδηση. Δίνει καθημερινά το παρών με θεσμικές τοποθετήσεις, δημόσιες παρεμβάσεις και συνεντεύξεις, χτίζοντας βήμα βήμα κάτι που δεν υπήρχε: ένα νέο κόμμα με ρεύμα.
Η ψηφιακή του απήχηση δεν μετριέται πλήρως από τις δημοσκοπήσεις. Όχι γιατί αυτές είναι αναξιόπιστες – το αντίθετο. Αλλά επειδή κάθε πολιτική δύναμη που απευθύνεται κυρίως σε νεανικά, ασύνδετα, μη-συστημικά ακροατήρια είναι πιο δύσκολο να αποτυπωθεί με ακρίβεια στα παραδοσιακά δείγματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι “κρύβει διψήφια ποσοστά”. Σημαίνει όμως ότι η πολιτική επιρροή δεν είναι πάντα άμεσα ποσοτικοποιήσιμη.
Το Κίνημα Δημοκρατίας, σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, κυμαίνεται από 2,8 έως 4,5%. Μικρό εύρος, κοντά στο όριο, αλλά με ανοδικό φορτίο περιεχομένου και παρουσίας. Ο Κασσελάκης δεν έχει παρελθόν προς απολογία. Δεν έχει φθαρεί από εξουσία. Δεν έχει απογοητεύσει. Και σήμερα πια, δεν είναι μόνος του: έχει πολιτικό προσωπικό, δομές, στρατηγική.
Η Πλεύση Ελευθερίας σε ανακύκλωση
Αντιστρόφως, η Ζωή Κωνσταντοπούλου μοιάζει να έχει φτάσει στο ταβάνι της. Ξεκίνησε με θετικό πρόσημο στις πρώτες μετεκλογικές δημοσκοπήσεις του 2023, κινήθηκε σταθερά άνω του 7% σε αρκετές μετρήσεις, αλλά δεν έχει καταφέρει να εμπλουτίσει το αφήγημά της. Η Πλεύση Ελευθερίας δείχνει εγκλωβισμένη σε μια ρητορική διαρκούς καταγγελίας και πολιτικής μονομανίας.
Η πρόεδρος του κόμματος φέρει μαζί της ένα έντονο παρελθόν – θεσμικά φορτισμένο και προσωπικά αποτυπωμένο. Για μια περίοδο, αυτό φάνταζε ως πολιτικό κεφάλαιο. Σήμερα όμως, για πολλούς λειτουργεί ως βάρος. Η εποχή των επιτροπών και των «δίκαιων αγανακτήσεων» έχει παρέλθει. Και η έλλειψη σαφούς σχεδίου διακυβέρνησης αφήνει ερωτηματικά ακόμη και σε φίλιες δυνάμεις.
Η Κωνσταντοπούλου δεν εξελίσσεται, επαναλαμβάνεται. Εκπέμπει την ίδια ορμή με την ίδια οργή, χωρίς να έχει μετατρέψει την πολιτική της ένταση σε θετική πρόταση. Δεν είναι μόνο η κόπωση του κόσμου της. Είναι και η απουσία νέου κόσμου. Αντίθετα με τον Κασσελάκη, δεν συνομιλεί με τα κάτω των 30, ούτε με τα πάνω των 55.
Η σύγκριση των δύο σχημάτων είναι αποκαλυπτική: ο Κασσελάκης ξεκίνησε ως επικοινωνία και μετασχηματίζεται σε πολιτικό οργανισμό. Η Κωνσταντοπούλου ξεκίνησε ως θεσμός και εγκλωβίζεται σε προσωπική αφήγηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Κίνημα Δημοκρατίας είναι καταδικασμένο να μεγαλώσει, ούτε ότι η Πλεύση θα σβήσει. Σημαίνει όμως ότι το πολιτικό δυναμικό του ενός βρίσκεται σε φάση συμπύκνωσης και ανόδου, ενώ της άλλης σε ανακύκλωση και κάμψη.
Οι κάλπες του 2027 –αν δεν έρθουν νωρίτερα– θα κρίνουν ποια αφήγηση έχει μεγαλύτερη διάρκεια. Μέχρι τότε, ο πολιτικός χρόνος είναι ανοιχτός. Αλλά και αμείλικτος.
