Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποσείσει τις κατηγορίες για τη δολοφονία του 15μηνου Παναγιωτάκη, η Ειρήνη Μουρτζούκου επιχειρεί μέσω του απολογητικού της υπομνήματος να αποστασιοποιήσει την υπόθεση από τα ομολογημένα της εγκλήματα. Όπως υποστηρίζει, ο Παναγιωτάκης δεν ταίριαζε στο “μοτίβο των δολοφονιών”: ήταν αγόρι, μεγαλύτερης ηλικίας από τα άλλα θύματα και, κυρίως, το παιδί που της έδωσε «τη δύναμη να ξεπεράσει τα σκοτάδια».
«Δεν θα του έκανα ποτέ κακό, δεν τον πείραξα για κανέναν λόγο. Ήταν η τελευταία ελπίδα σωτηρίας της ύπαρξής μου», γράφει χαρακτηριστικά.
Απολογία Μουρτζούκου: Κατηγορεί τη μητέρα του βρέφους
Η Μουρτζούκου στρέφει τα βέλη της στη μητέρα του Παναγιωτάκη, την οποία κατηγορεί ότι «προσπαθεί να της φορτώσει» τον θάνατο του παιδιού. Μάλιστα, ισχυρίζεται πως φιλοξενούνταν κρυφά στην οικία της στην Αμαλιάδα επί μήνες μετά το συμβάν, υπονοώντας ότι η σχέση τους δεν ήταν αυτή της «εξοργισμένης μητέρας» που εμφανίζεται δημοσίως.
Το τρίτο πρόσωπο και οι «απειλές»
Η πιο σοβαρή αιχμή του υπομνήματος αφορά την εμπλοκή τρίτου προσώπου, το οποίο η κατηγορούμενη αρνείται να κατονομάσει, επικαλούμενη απειλές κατά της ζωής της. Όπως αναφέρει: «Το όνομά του θα το αποκαλύψω μόνο ενώπιον των Αρχών», συνδέοντας τη σιωπή της με φόβο για την ασφάλειά της.
Το «θόλωμα» και οι προηγούμενες δολοφονίες
Η ίδια έχει ήδη ομολογήσει τρεις δολοφονίες παιδιών και εκείνη της αδελφής της, τις οποίες αποδίδει στο «θόλωμα» του μυαλού της. Για το ένα από τα παιδιά της αναφέρει ότι «το είχε πλακώσει στον ύπνο της», ενώ για τα υπόλοιπα περιγράφει με ασάφεια στιγμές «ψυχικής αποδιοργάνωσης»: «Δεν θυμάμαι τι έκανα… ήταν σαν να σβήνουν όλα».
«Σε κανένα παιδί δεν ήθελα να κάνω κακό, όλοι έβλεπαν πως τα αγαπάω», λέει, ισχυριζόμενη ότι δεν έχει μνήμη των πράξεών της, ούτε πρόθεση. Την ίδια στιγμή, επιμένει ότι μόνο για τον Παναγιωτάκη δεν έχει καμία ευθύνη: «Πρώτη φορά το λέω, ούτε σε εξομολόγηση δεν το είπα… αυτό το παιδί δεν το πείραξα ποτέ».
Ζητά να καταθέσει υπό προϋποθέσεις η Μουρτζούκου
Η Μουρτζούκου δηλώνει έτοιμη να αποκαλύψει τα πάντα για τον θάνατο του παιδιού, υπό την προϋπόθεση ότι θα κληθεί επίσημα και θα της εγγυηθούν ασφάλεια. Ωστόσο, αποφεύγει να δώσει λεπτομέρειες για την ώρα: «Δεν δύναμαι και δεν επιτρέπεται στο παρόν στάδιο να υπεισέλθω σε μεθόδους και αιτίες θανάτου».
Από την ομολογία στην υπεκφυγή
Το απολογητικό υπόμνημα της Μουρτζούκου παρουσιάζει ένα απολύτως αντιφατικό μίγμα: από τη μια, ομολογημένες δολοφονίες με κοινό παρονομαστή τη «θόλωση», από την άλλη, απόλυρη άρνηση ευθύνης για τον Παναγιωτάκη, με επίκληση συναισθηματικών δεσμών και ψυχιατρικής ευαλωτότητας.
Το ερώτημα για τη Δικαιοσύνη παραμένει: η διαφοροποίηση αυτή είναι αλήθεια, ή μέρος μιας προσπάθειας αποδόμησης των στοιχείων;
