Ένας τζιχαντιστής, αναβαπτισμένος σε ρόλο ενωτικού ειρηνοποιού. Ένα φυλετικό μωσαϊκό με ανοιχτούς λογαριασμούς, και περιφερειακές δυνάμεις που διεκδικούν τον έλεγχο της Συρίας. Τι μπορεί να πάει… στραβά;
του Χρυσόστομου Λουκά
Το τελευταίο επεισόδιο ενδοφυλετικών σφαγών στη Συρία είχε αφορμή τη ληστεία ενός πωλητή λαχανικών. Ο Δρούζος Φαντλά Νταουάρα έπεσε θύμα ληστείας την Κυριακή το βράδυ από ενόπλους, που του πήρανε εισπράξεις 400 περίπου ευρώ και τον εγκατέλειψαν στο δρόμο.
Ακολούθησαν ένοπλες συμπλοκές μεταξύ της κοινότητας των Δρούζων του συριακού νότου (σιιτικών καταβολών) και Βεδουίνων (Σουνίτες), με αποτέλεσμα να κληθεί ο κεντρικός στρατός του σουνίτη πρώην τζιχαντιστή Αλ Σάρα.
Ευκαιρία ενός νέου πολέμου
Ήταν η κινητοποίηση του συριακού στρατού (που φέρεται να σκότωσε και Δρούζους) που έδωσε το έναυσμα στον Νετανιάχου να ξεκινήσει σφοδρούς βομβαρδισμούς αρχικά των συριακών ενόπλων δυνάμεων και εν τέλει της Δαμασκού και του στρατιωτικού επιτελείου της Συρίας.
Το μακελειό τριών τουλάχιστον ημερών έληξε προς ώρας με απολογισμό πάνω από 350 νεκρούς, απόσυρση του συριακού στρατού από τις περιοχές των Δρούζων και απόδοση μερικής αυτονομίας στην μειονότητα.
Ο Αλ Σάρα έχει καταγωγή τα υψίπεδα του Γκολάν που εδώ και δεκαετίες κατέχει παρανόμως το Ισραήλ. Με πρόσχημα την σύρραξη Δρουζων- Βεδουίνων, ο Νετανιάχου έσπευσε να προστατέψει -όπως ισχυρίζεται- την δρουζική μειονότητα που υφίσταται και στο Ισραήλ.
Στην πραγματικότητα όμως επέβαλλε στο συριακό καθεστώς την αποστρατικοποίηση του συριακού νότου, διασφαλίζοντας και την κατοχή των Γκολάν και τον έλεγχο περισσότερων εδαφών της περιοχής, αφού πλέον οι Δρούζοι του συριακού νότου υπόκεινται στον έλεγχο του… Τελ Αβίβ.
Ότι ο Αλ Σάρα, με nome de guerre Άχμαντ Αλ-Γκολάνι, από απελευθερωτής της χώρας και των Γκολάν, παραχώρησε στο Ισραήλ την πατρίδα των γονιών του, θα το κρινει μάλλον η Ιστορία.
Στην πράξη, ισραηλινές διαρροές ξεκαθάριζαν ότι ο Αλ Σάρα δεν απαιτούσε επιστροφή των Γκολάν στη Συρία σε αντάλλαγμα για σύναψη συνθήκης ειρήνης με το Ισραήλ.
Λάφυρο ο έλεγχος της Συρίας
Η σπουδή όμως του Νετανιάχου να ανοίξει νέο πολεμικό μέτωπο εντός Συρίας, φέρεται να υπονομεύει τις ειρηνευτικές προσπάθειες του Λευκού Οίκου για την περιοχή.
Πολλοί Σύροι Δρούζοι δε θέλουν να θεωρούνται πράκτορες του Ισραήλ, ούτε βέβαια εμπιστεύονται τον τζιχαντιστή Αλ Σάρα. Οι δε Κούρδοι του βορρά έχουν έναν ακόμα λόγο να μην θέλουν ενσωμάτωση στον συριακό στρατό, μετά το μακελειό των Δρούζων.
Θα προτιμήσουν να κρατήσουν τα οπλα για την προστασία της φυλής τους εμποδίζοντας το σχέδιο του Ερντογάν για απαλλαγή από τις δυνάμεις του PKK στην ευρύτερη περιοχή.
Το μέλλον για τη Συρία παραμένει ρευστό όσο ποτέ. Οι εθνικές μειονότητες έχουν ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς από την εποχή του δικτάτορα Άσαντ.
Οι περιφερειακές και μεγάλες δυνάμεις εν τω μεταξύ συνεχίζουν να επιζητούν έλεγχο. Του νότου για Ισραήλ, των ανατολικών για Ιράν, του βορρά για Τουρκία, των ακτών για Ρωσία, της περιοχής όλης για ΗΠΑ…
