Ο καύσωνας που πλήττει την χώρα μας δεν είναι κάτι συνηθισμένο, δεν είναι όμως κι ένα πρωτόγνωρο καιρικό φαινόμενο.
Στο παρελθόν ο υδράργυρος έχει χτυπήσει πολλές φορές κόκκινο στην Ελλάδα με δραματικές συνέπειες.
Στο παρακάτω χρονικό καταγράφονται οι σημαντικότεροι καύσωνες των τελευταίων ετών, κυρίως στη μεταπολεμική Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί πως τα δεδομένα προέρχονται μόνο από περιοχές με μετεωρολογικούς σταθμούς. Είναι επομένως πολύ πιθανό, ότι σε απομονωμένες ή ορεινές περιοχές σημειώθηκαν ακόμη υψηλότερες θερμοκρασίες, χωρίς ποτέ να καταγραφούν επίσημα.
Πάντως υπήρξαν περιπτώσεις που ο κρατικός μηχανισμός ήταν απροετοίμαστος και είχαμε δεκάδες νεκρούς ακόμα και χιλιάδες σε ορισμένες περιπτώσεις.
*1957 & 1958: Οι καύσωνες σε δυτική Ελλάδα και Αθήνα
Τον Αύγουστο 1957, οι δυτικές περιοχές της χώρας «φλέγονταν»: Αγρίνιο 44,8°C, Πύργος 44,2°C.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1958, πάλι Αύγουστο, η Αθήνα «έβραζε» με 44,6°C και καύσωνα διάρκειας έξι ημερών. Η κατάσταση ήταν αφόρητη: οι πολίτες κατέφυγαν στα νότια προάστια, ενώ τα νοσοκομεία αντιμετώπισαν αύξηση αναπνευστικών και καρδιολογικών περιστατικών. Στα Τρίκαλα η θερμοκρασία άγγιξε τους 47,2°C. Ανεπίσημα, γράφεται ότι υπήρχαν εκατοντάδες νεκροί.
*1982: Το θερμόμετρο χτυπάει κόκκινο
Εκείνο τον Ιούνιο, οι μέγιστες θερμοκρασίες καταγράφηκαν στη Ν. Φιλαδέλφεια 44,6°C και στα Τρίκαλα 43,8°C, με τραγικό απολογισμό 60 νεκρούς.
*1987: Καύσωνας – φονιάς
Ο Ιούλιος του 1987 άλλαξε για πάντα τη στάση της Ελλάδας απέναντι στο φαινόμενο. Θερμοκρασίες πάνω από 44°C, νύχτες με 35°C, σχεδόν καθολική απουσία κλιματιστικών. Πάνω από 1.300 άνθρωποι (κάποιες εκτιμήσεις μιλούν για 2.000+ θύματα) πέθαναν από θερμοπληξία και επιπλοκές.
Ο κρατικός μηχανισμός δεν ήταν προετοιμασμένος. Τα θύματα ήταν κυρίως ηλικιωμένοι, άτομα με αναπνευστικά προβλήματα, ευπαθείς ομάδες. Ήταν το πρώτο πλήγμα που ανάγκασε το κράτος να οργανώσει σχέδιο πολιτικής προστασίας, να τοποθετήσει κλιματιστικά σε νοσοκομεία και να θεσμοθετήσει χώρους δροσιάς για ευπαθείς ομάδες.
