Δεν εμφανίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο για την 51η επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας ο Αλέξης Τσίπρας, και η απουσία του δεν ήταν ούτε εθιμοτυπική, ούτε “διακριτική”. Αντίθετα, ήταν απόλυτα συνειδητή και συνοδευόταν από σαφή πολιτικά μηνύματα – που δεν περιορίζονται μόνο στη μη ταύτιση με τον αναχρονιστικό χαρακτήρα του εορτασμού, όπως τον θεωρεί ο ίδιος.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έκρυψε ποτέ τη δυσφορία του για το γεγονός ότι αυτή η επέτειος έχει μετατραπεί σε μια εκτός κοινωνίας υπόθεση, σε μια «γιορτή του θεσμικού εαυτού της εξουσίας», με ελάχιστη σχέση με τις πραγματικές αγωνίες της δημοκρατίας το 2025. Και γι’ αυτό δεν είχε καμία διάθεση να φωτογραφηθεί, να συζητήσει ή να συνδεθεί με τα “πηγαδάκια” των ισχυρών.
Το πιο αιχμηρό μήνυμα, όμως, είναι άλλο: πώς να γιορτάσει κανείς μια δημοκρατία που είναι, πλέον, κατ’ ευφημισμόν; Με κυβερνήσεις που νομοθετούν με διαδικασίες fast track, με θεσμούς σε κρίση εμπιστοσύνης και με κοινωνικές ανισότητες να εντείνονται, ο εορτασμός γίνεται προβληματικός – αν όχι προκλητικός.
Η επιλογή Τσίπρα δεν είναι αποχή, είναι καταγγελία. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
