Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα, κουβαλώντας ένα ιδιότυπο οικογενειακό παρελθόν: δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά, σύμβολο της διονυσιακής ελευθερίας, και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου, εμβληματικής μορφής των ελληνικών γραμμάτων. «Σ’ αυτές τις δύο διαφορετικές ρίζες έβλεπε τη συνύπαρξη του ρόκερ και του σκεπτικιστή», όπως συνήθιζε να λέει.
Αν και ξεκίνησε σπουδές μαθηματικών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, σύντομα βρήκε την ταυτότητά του στη μουσική. Εκεί σχηματίζει με τον Παντελή Δεληγιαννίδη το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας» και ξεκινά τη δισκογραφική του παρουσία με το 45άρι «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους».
Από τα «Μπουρμπούλια» στον Μαρκόπουλο
Το 1972 ενσωματώνεται στα «Μπουρμπούλια», με τα οποία ηχογραφεί το «Ο Ντάμης ο σκληρός», και εμφανίζεται ζωντανά στο «Κύτταρο». Όταν η μπάντα διαλύεται εν μέσω δικτατορίας, ο Σιδηρόπουλος επιλέγει διαφορετικό δρόμο: συνεργάζεται με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, συμμετέχοντας ως τραγουδιστής σε σημαντικούς δίσκους όπως οι «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».
Ο «Φλου» και το στίγμα της Σπυριδούλας
Το 1976 σχηματίζει με τους αδελφούς Σπυρόπουλους τους «Σπυριδούλα», και το «Φλου» που κυκλοφορεί το 1978 γίνεται σταθμός για την ελληνική ροκ. Με ωμή ποίηση, υπαρξιακά αδιέξοδα και κοινωνική απογύμνωση, ο δίσκος θεωρείται κορυφαίο δείγμα ελληνόφωνου ροκ, παραμένοντας αξεπέραστος μέχρι σήμερα.
Το συγκρότημα διαλύεται γρήγορα, όμως ο Σιδηρόπουλος προχωρά ακάθεκτος.
Ο ασυμβίβαστος καλλιτέχνης
Το 1979 ιδρύει την «Εταιρία Καλλιτεχνών», ενώ παράλληλα εμφανίζεται στο σινεμά. Στην ταινία «Ο Ασυμβίβαστος» του Ανδρέα Θωμόπουλου, δίνει μια εσωτερική ερμηνεία, υπογράφει το soundtrack και χαρίζει στο ελληνικό τραγούδι έναν ύμνο αγάπης, το «Να μ’ αγαπάς». Παράλληλα συμμετέχει και στην ταινία «Αλδεβαράν», καθώς και στο σίριαλ της ΕΡΤ «Οικογένεια Ζαρντή».
Οι Απροσάρμοστοι και η δισκογραφική πορεία
Από το 1980 και μέχρι το τέλος της ζωής του, πορεύεται με τους «Απροσάρμοστους», σχήμα που συνδέθηκε όσο κανένα άλλο με την παρουσία του στη σκηνή. Κυκλοφορεί τους δίσκους «Εν λευκώ» (1982) – που λογοκρίνεται για τρία κομμάτια –, «Zorba the Freak» (1985) και το ζωντανό «Χωρίς μακιγιάζ» (1989).
Οι δίσκοι του φέρουν στίχους που συγκλονίζουν με την αλήθεια, τον πόνο και την οργή τους, συνθέσεις με αναφορές στα blues, στη ροκ, αλλά και στην ελληνική παραδοσιακή μουσική, και ένα προσωπικό στυλ που δεν χωρούσε σε συμβιβασμούς.
Το τέλος και ο θρύλος
Το 1990 αντιμετωπίζει προβλήματα με το δεξί του χέρι, που παραλύει πιθανότατα λόγω αγγειακής βλάβης. Στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, πεθαίνει από υπερβολική χρήση ηρωίνης, στο σπίτι μιας φίλης του στον Νέο Κόσμο. Κηδεύεται στις 10 Δεκεμβρίου, στο κοιμητήριο Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ήταν μόλις 42 ετών.
Ο δίσκος δεν σταμάτησε να γυρνά
Η μεταθανάτια δισκογραφία του περιλαμβάνει σπάνια τραγούδια, live ηχογραφήσεις και συμμετοχές που κρατούν τον μύθο του ζωντανό μέχρι σήμερα. Τίτλοι όπως «Άντε και καλή τύχη μάγκες», «Τα μπλουζ του πρίγκιπα», «Τα τραγούδια του Παύλου», συνθέτουν την πολύτιμη παρακαταθήκη του.
Δισκογραφία (επιλεγμένα έργα)
- Φλου (1978)
- Εν Λευκώ (1982)
- Zorba the Freak (1985)
- Χωρίς Μακιγιάζ (1989)
- Άντε και καλή τύχη μάγκες (1991, μεταθανάτιο)
- Τα μπλουζ του πρίγκιπα (1992)
- Day after Day (2001, ανέκδοτα τραγούδια)
- Τα τραγούδια του Παύλου (2002)
Ο Παύλος Σιδηρόπουλος δεν υπήρξε απλώς ροκ σταρ. Ήταν η ίδια η σύγκρουση με τον εαυτό, με την κοινωνία, με το σύστημα. Και γι’ αυτό δεν ξεχάστηκε ποτέ.
