Υπάρχει μια στιγμή, μέσα στη βουή του κοινοβουλίου, που δεν είναι πια πολιτικός διάλογος. Είναι θεατρικό παραλήρημα. Είναι κακόγουστη παράσταση που κρύβεται πίσω από δήθεν αγώνες και κούφια συνθήματα. Μια φιγούρα, που μοιάζει περισσότερο με κραυγή παρά με επιχειρηματολογία, έχει βαλθεί να κάνει το δημόσιο βήμα προσωπική σκηνή – λες και το Κοινοβούλιο είναι σκηνή Λυρικής Όπερας και ο λαός κοινό που πρέπει να υποστεί τις κορόνες της.
Γράφει ο Μίλτος Σακελλάρης
Αλλά η χώρα δεν κυβερνιέται με στριγκλιές.
Ορισμένοι άνθρωποι, βλέπετε, νομίζουν ότι αν υψώσεις τη φωνή σου αρκετά, αυτόματα έχεις δίκιο. Πως αν διακόψεις, προσβάλεις, ειρωνευτείς και κουβαλήσεις μια παλιομοδίτικη επαναστατικότητα, θα ξεγελάσεις τον πολίτη πως υπηρετείς κάτι μεγάλο. Μα η αλήθεια είναι απλή: όποιος δεν έχει επιχειρήματα, φωνάζει. Και όποιος φωνάζει μόνιμα, κουράζει. Κουράζει το σώμα, κουράζει και τον λαό.
Απέναντι σε αυτό το ντελίριο θορύβου, στάθηκε ένας πολιτικός με ψυχραιμία. Δεν σήκωσε τη φωνή. Δεν κατέφυγε σε θεατρινισμούς. Είπε με σταράτα λόγια αυτό που σκεφτόμαστε όλοι όσοι παρακολουθούμε με ανοιχτά αυτιά και καθαρό νου:
Σταματήστε να γκαρίζετε, επιτέλους.
Όχι γιατί δεν πρέπει να υπάρχει αντίλογος. Αλλά γιατί ο αντίλογος θέλει λογική. Θέλει ήθος. Όχι υστερία. Η πολιτική δεν είναι τσίρκο. Ούτε η Βουλή αμφιθέατρο για προσωπικά ξεκατινιάσματα και εμμονικές επιθέσεις. Είναι χώρος ευθύνης, σύνεσης και – κυρίως – σοβαρότητας.
Αν κάποιοι δεν μπορούν να το αντιληφθούν αυτό, τότε δεν φταίει ο πολιτικός που τους το είπε. Φταίνε οι ίδιοι που κάνουν πολιτική με ντεσιμπέλ αντί με επιχειρήματα.
Η χώρα έχει ανάγκη από σταθερότητα. Όχι από φασαρία.
