Διανύουμε ήδη, το τελευταίο δεκαπενθήμερο του φετινού θέρους. Ένα καλοκαίρι έντασης, πολιτικού άγχους και κυρίως αναμονής. Σαν να πάγωσε ο χρόνος για το σύνολο των πολιτικών κομμάτων αλλά και της ευρύτερης οικονομίας.
- Του Βαγγέλη Παπαδημητρίου
Η ΔΕΘ έχει ήδη χαρακτηριστεί ως εφαλτήριο των εξελίξεων ενώ το τρίμηνο του φθινοπώρου, θεωρείται και είναι ως η «τελευταία στροφή» πριν το «σωτήριο» έτος. Το 2026 είναι προεκλογικός χρόνος. Είτε οι εκλογές πραγματοποιηθούν πριν τη λήξη της τετραετίας είτε το 2027.
Όλοι αναμένουν την ομιλία του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη. Τα κόμματα και κυρίως της κεντροαριστεράς, επιδιώκουν το δικό τους comeback, με στόχο την πτώση της κυβέρνησης και κυρίως τη φθορά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στέλεχος του χώρου, θέλοντας να περιγράψει το κλίμα «προετοιμασίας» που κυριαρχεί σημείωνε με δηκτικό τρόπο πως «σαν να είμαστε σε στάση λεωφορείου, που το όνομα της κατεύθυνσης είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Το θέμα είναι του πάει και ποιοι θα ανέβουν».
Είναι γεγονός πως σε όλο το πολιτικό κόσμο η επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού, χαρακτηρίζεται ως μια ωρολογιακή βόμβα, το φυτίλι της οποίας έχει ήδη ανάψει και η πιθανότητα της έκρηξης της, προκαλεί φόβο και ανησυχία. Χαρακτηριστικό του κλίματος είναι πως ήδη οι δημοσκοπικές εταιρίες θέτουν δυο βασικά ερωτήματα: τον αντίκτυπο των εξαγγελιών του πρωθυπουργού και την επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού. Με άλλα λόγια για τους δυο πρωταγωνιστές…
Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του καλοκαιριού, είναι ο χρόνος προετοιμασίας για το 2026. Η κυβέρνηση για να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα της οικονομίας και της απογοήτευσης που επικρατεί στη μεσαία τάξη και τα κόμματα της μείζονος και ελάσσονος αντιπολιτεύσεως, για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Προσώρας τίποτα από τα δυο δεν συμβαίνει. Όλοι σχεδιάζουν την επόμενη ημέρα αλλά με σενάρια σε αχαρτογράφητα νερά. Ίσως για πρώτη φορά ο πολιτικός κόσμος αδυνατεί να παρακολουθήσει τις ραγδαίες εξελίξεις στην παγκόσμια γεωπολιτική σφαίρα, τη στάση των πολιτών που δείχνουν φανερά την αδιαφορία τους, τις πιθανές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας. Το μέλλον για τα κόμματα δεν είναι, ακόμη τουλάχιστον, τόσο καθαρό.
Και αν η κυβέρνηση δίνει, ήδη, μάχη για να ανακτήσει το χαμένο της έδαφος, η αντιπολίτευση λοξοκοιτάζει στο μέλλον των συμμαχιών. Εξαιρουμένου του ΠΑΣΟΚ που ως αξιωματική αντιπολίτευση, έχει εξ ορισμού, το στόχο της ανάληψης της εξουσίας. Αν και πως θα ενωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την Νέα Αριστερά, είναι ένα κομβικό σημείο για τον ιδεολογικό χώρο. Ενδεχομένως με αμφίβολα αποτελέσματα αλλά ίσως ικανό και αναγκαίο. Κάτι σαν μονόδρομος προς το εκλογές, με βασικό στόχο την εξασφάλιση της όσο δυνατόν μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης
«Αναφανδόν και εις πρώτον χρόνον» που λέγαμε και στο στρατό…
