Στην Ελλάδα ο πληθυσμός γερνάει, πεθαίνει και δεν αναγεννιέται. Για να ασχοληθούμε σοβαρά με το ζήτημα, είναι χρήσιμο να καταλάβουμε πως χώρες με ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα δυσκολεύονται να λύσουν το δημογραφικό παρά τις πολύ πιο γενναιόδωρες κοινωνικές και οικονομικές τους παροχές.
του Χρυσόστομου Λουκά
«Χάνονται» αλλά δεν γεννούν
Και εδώ είναι που το παράδειγμα της Νοτίου Κορέας προσφέρει διδάγματα. Διότι είναι μια ανεπτυγμένη βιομηχανική χώρα με πενταπλάσιο πληθυσμό σε σχέση με την Ελλάδα, με ΑΕΠ εξαπλάσιο από το δικό μας και με ποσοστό υπογονιμότητας διπλάσιο από το ελληνικό.
Μια χώρα δηλαδή όπου γεννιούνται 0,78 παιδιά, όταν για την αναπλήρωση του πληθυσμού λόγω θανάτων πρέπει να γεννιούνται άνω των δύο ανά γυναίκα.
Στην Ελλάδα με αντίστοιχο ποσοστό για αναπλήρωση πληθυσμού από γεννήσεις (2,1), η γονιμότητα βρίσκεται στο πολύ χαμηλό 1.3 παιδιά ανά γυναίκα, με εκτιμήσεις για τον πληθυσμό της χώρας το 2050 να πέφτει στα μόλις επτάμιση εκατομμύρια.
Όσο λοιπόν το οικονομικό επιτελείο της χώρας εξηγεί πόσα χρήματα θα εξοικονομούν οι οικογένειες με ένα ή δυο ή και τέσσερα παιδιά στην μάχη της καθημερινότητας -δηλαδή της οικονομικής επιβίωσης, ας δούμε πως η Κορέα με μια κορυφαία διεθνώς οικονομία, πραγματικά χάνει τον πόλεμο της δημογραφικής αιμορραγίας με παροχές που στην Ελλάδα φαντάζουν με… λόττο!
Κορεάτικο θρίλερ
Στην πρωτεύουσα Σεούλ για παράδειγμα οι δήμοι παρέχουν μηνιαίο επίδομα $750 στους γονείς μέχρι το πρώτο έτος του παιδιού, καλύπτοντας μέρος των πρώτων αναγκαίων εξόδων, με μέσους πραγματικούς μισθούς περί τα $2500.
Εκτός των κοινωνικών προγραμμάτων για την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας, ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, κυρίως τεράστιες επιχειρήσεις, άρχισαν να προσφέρουν έως και $75000 στους υπάλληλους τους, για κάθε παιδί που κάνουν!
Εταιρείες όπως η Ssangbangwool (εσώρουχα) και Booyoung (κατασκευαστική) προσφέρουν τα λεφτά αυτά ακόμα και αναδρομικά σε υπάλληλους που έχουν ένα παιδί, ώστε να κάνουν και άλλα.
Με στόχο αφενός την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας, αφετέρου την αύξηση των νέων σε σχέση με ηλικιωμένους αλλά και μακροπρόθεσμα τη διατήρηση της… καταναλωτικής βάσης.
Η Σεούλ προσφέρει επιπλέον φοροελαφρύνσεις σε αυτές τις εταιρείες, πριμοδοτώντας τις παροχές τους. Κερδίζεται έτσι η μάχη της υπογεννητικότητας και της γήρανσης πληθυσμού;
Κοινωνικοί επιστήμονες, διοικήσεις ανθρώπινου δυναμικού και πρωτίστως υποψήφιες μητέρες απαντούν: όχι!
Τα χρήματα βοηθούν σαφώς όπως λένε αλλά μόνο συνδυαστικά με κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες που επιτρέπουν τελικά την ανατροφή περισσότερων παιδιών, όπως ανθρώπινο ωράριο και βοήθεια από σύζυγο.
Οι σύγχρονες κοινωνικές αντιλήψεις επίσης δεν έχουν πλέον τον γάμο ή την οικογενειακή ζωή ως πρώτη προτεραιότητα σε σχέση με την καριέρα.
Είναι αυτά τα μεγέθη που θέτουν ζητήματα υπαρξιακά όχι απλά για οικονομίες αλλά για ολόκληρα έθνη πολύ πιο αναπτυγμένα οικονομικά από εμάς.
Είναι λοιπόν απέναντι σε αυτές τις σύνθετες προκλήσεις που το κυβερνητικό επιτελείο πρέπει να βρει απαντήσεις.
Όχι απλώς με ισχνές μειώσεις κάποιων φορολογικών συντελεστών σε συνθήκες ακρίβειας και όχι όταν η χρονιά ξεκινάει με 766 σχολεία λιγότερα φέτος λόγω δημογραφικής κρίσης.
