Το Υπερταμείο κρατά όλα τα κλειδιά, οι φορείς της πόλης μένουν στο «θεατές» και η κυβέρνηση ξεχνά πως η Θεσσαλονίκη είναι η αχίλλειος πτέρνα της – πολιτικά, εκλογικά και ιστορικά
του Δημήτρη Δραγώγια
Αν κάτι ξέρει καλά η ελληνική πολιτική σκηνή, είναι το να μιλάει για «συμμετοχή της κοινωνίας» και ύστερα να την κλειδώνει απ’ έξω. Η νέα μορφή διοίκησης της ΔΕΘ, όπως περιγράφεται στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, είναι ακριβώς αυτό: ένα διοικητικό συμβούλιο αποκλειστικά υπό τον έλεγχο του Υπερταμείου, με τους φορείς της πόλης να εξορίζονται σε μια… Συμβουλευτική Επιτροπή χωρίς δόντια. Ένα όργανο-διακοσμητικό, που θα θυμίζει περισσότερο πολιτιστικό σύλλογο γειτονιάς που δραστηριοποιείται σε χοροεσπερίδες, παρά πραγματικό κέντρο αποφάσεων. Για να μη θυμηθούμε άλλους περίεργους συνειρμούς που παραπέμπουν σε άλλες συμβουλευτικές, της σκοτεινής επταετίας…
Κι όμως, πριν λίγους μήνες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δηλώσει ότι «πρέπει να ακούσουμε την τοπική κοινωνία» για το μέλλον της ΔΕΘ. Ε, την άκουσε. Και μετά της έκλεισε το μικρόφωνο. Σαν DJ που βάζει στο κοινό να ψηφίσει τραγούδι, κι ύστερα βάζει αυτός το δικό του playlist.
Το Υπερταμείο, ως μοναδικός μέτοχος, κρατάει όλα τα κλειδιά. Πρόεδρο, διευθύνοντα σύμβουλο, στρατηγική κατεύθυνση – όλα θα αποφασίζονται κεντρικά, με τις τοπικές δυνάμεις να έχουν ρόλο σχολιαστή από τα αποδυτήρια. Και κάπως έτσι, η Θεσσαλονίκη – που υποτίθεται πως θα ήταν η μεγάλη κερδισμένη της ανάπλασης – μετατρέπεται σε θεατή της ίδιας της αναμόρφωσής της.
Δεν είναι απλώς προσβολή. Είναι μια ακόμη υπενθύμιση ότι η πόλη χρησιμοποιείται ως ντεκόρ στις εξαγγελίες, αλλά όταν φτάνει η ώρα της πραγματικής συμμετοχής, η πόρτα κλείνει. Μιλάμε για την ίδια Θεσσαλονίκη που εδώ και χρόνια αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της Νέας Δημοκρατίας – τόσο στις κάλπες όσο και στις δημοσκοπήσεις. Και αντί να την κερδίσουν με έργο και ουσιαστικό διάλογο, επιλέγουν να την υποτιμήσουν με θεσμικά τεχνάσματα.
Ας μην κοροϊδευόμαστε: η ανάπλαση της ΔΕΘ δεν είναι απλά ένα «έργο υποδομής». Είναι το μεγάλο στοίχημα για το αν η πόλη θα αποκτήσει σύγχρονο εκθεσιακό κέντρο και δημόσιο χώρο αντάξιο του ρόλου της ή αν θα παραμείνει μια επαρχιακή διοργάνωση με ευρωπαϊκές φιλοδοξίες και ελληνική διαχείριση. Και σ’ αυτό το στοίχημα, ο αποκλεισμός των φορέων δεν είναι απλώς ατόπημα. Είναι πολιτική αυτοκτονία.
Γιατί στη Θεσσαλονίκη, όσο κι αν η κεντρική εξουσία την υποβαθμίζει σε «πεδίο πειραματισμού», η μνήμη μένει. Η πόλη θυμάται ποιος την αγνοεί, ποιος την χρησιμοποιεί ως σκηνικό και ποιος την αφήνει εκτός παιχνιδιού. Και στο τέλος, η Θεσσαλονίκη – αυτή η αιώνια αχίλλειος πτέρνα της ΝΔ – είναι που ρίχνει τις πιο βαριές σκιές πάνω σε κάθε μεγαλόπνοη εξαγγελία.
Κι αν κάτι διδάσκει η ιστορία, είναι πως όποιος νομίζει ότι μπορεί να «τρέξει» τη ΔΕΘ χωρίς τη Θεσσαλονίκη, στο τέλος θα δει τη Θεσσαλονίκη να τον τρέχει.
Διαβάστε επίσης:
Νέο αντάρτικο από βουλευτή της ΝΔ
ΟΠΕΚΕΠΕ: Οικόπεδο «φιλέτο» στη Μύκονο δηλώθηκε ως… βοσκοτόπι από δύο παραγωγούς εκτός νησιού!
