Υπάρχει μια παλιά πασοκική ατάκα που έλεγε ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα που τρώει τα παιδιά του». Σήμερα, στην εποχή Ανδρουλάκη, φαίνεται πως ισχύει το ανάποδο: το ΠΑΣΟΚ αφήνει τα παιδιά του να τρώγονται μεταξύ τους. Γιατί όσο κι αν το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε στη ΔΕΘ ήταν πυκνό, μελετημένο, γεμάτο αριθμούς και υποσχέσεις (34 τομείς πολιτικής, αν σας λέει κάτι), η εικόνα που μένει στο εκλογικό κοινό δεν είναι οι προτάσεις για τη στέγαση ή την υγεία, αλλά οι μπηχτές του Γερουλάνου, τα «παραθυράκια» του Δούκα και -κυρίως- το θρυλικό αυτογκόλ της Διαμαντοπούλου με την Καρυστιανού.
Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας
Ας είμαστε ειλικρινείς: η εικόνα μιας μάνας που θρηνεί, μετατρεπόμενη σε πολιτικό επιχείρημα για να «μην γίνουμε έτσι», δεν είναι απλώς άκομψη. Είναι σαν να λες σε μια χώρα που έχει ακόμα νωπή τη μνήμη των Τεμπών ότι τα συναισθήματα είναι περιττή πολυτέλεια. Και το κακό με τα αυτογκόλ δεν είναι ότι σε βάζουν απλά πίσω στο σκορ· είναι ότι γίνονται virals, κρεμασμένα στο timeline με ταχύτητα φωτός, κι έπειτα χρειάζονται δέκα σοβαρές προτάσεις για να σβηστούν.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι καλό. Είναι. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να λειτουργήσει ως συνεκτικός ιστός σε ένα κόμμα που, κάθε φορά που βλέπει φως στις δημοσκοπήσεις, αποφασίζει να τσακωθεί δημόσια για το αν θα κυβερνήσει μόνο του ή μαζί με τον διάβολο. Γιατί ο Ανδρουλάκης μπορεί να λέει με στόμφο «στόχος μας είναι να γίνει το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση και η ΝΔ αντιπολίτευση», αλλά πίσω από τα μικρόφωνα η μισή Χαριλάου Τρικούπη ακούγεται σαν κακό οικογενειακό τραπέζι Χριστουγέννων: όλοι παρόντες, όλοι τσακώνονται, κανείς δεν τρώει.
Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι η «εξωστρέφεια», όπως λένε τα στελέχη. Είναι η αυτοσυγκράτηση. Να μην πας να πουλήσεις το «πρόγραμμα της ελπίδας» στη Φλώρινα και ο τοπικός οργανωτικός να μιλάει για «μετεκλογικές συνεργασίες» που κανείς δεν θέλει να ακούσει. Να μην πας στο Ζάππειο για να μιλήσεις για το πράσινο κοινωνικό κράτος και βγεις με την ταμπέλα «δύο ψυχές του ΠΑΣΟΚ». Να μην πας στο Κιλκίς και, αντί για πρόγραμμα, βγεις viral επειδή έθιξες μια μάνα που έχασε παιδί στα Τέμπη.
Η πολιτική δεν είναι μόνο πρόγραμμα. Είναι και συμβολισμοί, είναι και εικόνα. Και μέχρι στιγμής, το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει να φτιάξει ένα πρόγραμμα με συνοχή, αλλά να το σερβίρει πάνω σε ένα τραπέζι που τρίζει.
Κι εδώ είναι η ειρωνεία: το κόμμα που κάποτε έμαθε στην Ελλάδα τι σημαίνει «κυβερνησιμότητα» κινδυνεύει να μην πείσει ακριβώς γι’ αυτό. Όχι γιατί δεν έχει ιδέες, αλλά γιατί δεν μπορεί να βάλει στο mute τα εσωκομματικά του φαντάσματα. Αν το συνέδριο του Δεκεμβρίου μετατραπεί σε αρένα, τότε το πρόγραμμα της ΔΕΘ θα μείνει στα πρακτικά, όπως οι καλές προθέσεις που ποτέ δεν έγιναν πράξη.
Και για να το πούμε με το ίδιο φλέγμα που χρειάζεται η περίσταση: το ΠΑΣΟΚ δεν χάνει επειδή δεν έχει όραμα. Χάνει επειδή δεν μπορεί να κρατήσει την μπάλα κάτω. Και στην πολιτική, όπως και στο ποδόσφαιρο, όσα αυτογκόλ κι αν βάλεις, στο τέλος δεν φταίει ο διαιτητής.
Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να κυβερνήσει, πρέπει πρώτα να κυβερνήσει τον εαυτό του. Γιατί αλλιώς, το μοναδικό πράσινο κύμα που θα δούμε, θα είναι τα like και τα angry emojis κάτω από τις δηλώσεις των στελεχών του στο Facebook.
Διαβάστε επίσης:
Έρευνα ΕΛΣΤΑΤ: «Θηλιά» η ακρίβεια για τα νοικοκυριά – Φαγητό και ενοίκιο «τρώνε» τους μισθούς
SOS για τον καιρό: Ποια ακραία φαινόμενα έρχονται – Οι περιοχές στο… κόκκινο
