Η στάση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) και της Euroleague Basketball απέναντι στο Ισραήλ προκαλεί εύλογες απορίες. Παρά τις ολοένα αυξανόμενες διεθνείς πιέσεις για αποκλεισμό των ισραηλινών ομάδων, οι δύο οργανισμοί τηρούν στάση αναμονής, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν επίσημες κυρώσεις».
Η ΔΟΕ ως άλλοθι
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Mundo Deportivo, η FIBA επισημαίνει ότι δεν υφίστανται περιορισμοί για αθλητές ή ομάδες από το Ισραήλ, στηριζόμενη στις οδηγίες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ). Με άλλα λόγια, η Ομοσπονδία δηλώνει ανήμπορη να πάρει οποιαδήποτε πρωτοβουλία χωρίς πολιτική κάλυψη, ακόμη κι αν η πραγματικότητα βοά.
Από την πλευρά της, η Euroleague υιοθετεί το αφήγημα ότι «το μπάσκετ είναι γέφυρα που ενώνει», αποφεύγοντας να τοποθετηθεί ευθέως για τις γεωπολιτικές συγκρούσεις. Το μότο της ίσως ακούγεται ωραίο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά στην πράξη ισοδυναμεί με πλήρη αποποίηση ευθυνών.
Η Ισπανία ζήτησε αποκλεισμό του Ισραήλ – καμία αντίδραση
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, μόλις πριν από δέκα ημέρες ζήτησε τον αποκλεισμό του Ισραήλ από διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Η απάντηση; Σιωπή. Η Euroleague υπογραμμίζει ότι «προς το παρόν δεν υπάρχει καμία επίσημη απαγόρευση».
Η στάση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα έγιναν στην περίπτωση της Ρωσίας. Τότε, οι ρωσικές ομάδες αποκλείστηκαν άμεσα λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, με την επίκληση εθνικών και διεθνών κυρώσεων. Οι αγώνες θεωρήθηκαν αδύνατο να διεξαχθούν σε ρωσικό έδαφος και οι αποφάσεις ελήφθησαν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά για Ρωσία και Ισραήλ
Το ερώτημα είναι απλό: γιατί για τη Ρωσία υπήρξε άμεση και σκληρή στάση, ενώ για το Ισραήλ επικρατεί ανοχή; Γιατί οι ζωές των αμάχων στην Ουκρανία θεωρούνται σημαντικότερες από τις ζωές των αμάχων στη Γάζα;
Η αθλητική ουδετερότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως κάλυψη για την πολιτική υποκρισία. Ειδικά όταν μιλάμε για διεθνείς οργανισμούς που έχουν τη δύναμη να στείλουν ισχυρά μηνύματα υπέρ της ειρήνης και κατά της βίας.
Η ευθύνη βαραίνει όλους
Η FIBA και η Euroleague δεν μπορούν να συνεχίζουν να «κρύβονται» πίσω από τη ΔΟΕ ή τις κυβερνήσεις. Η αδράνειά τους στέλνει το λάθος μήνυμα: ότι η αδικία δεν έχει συνέπειες, ότι οι ισχυροί απολαμβάνουν ασυλία.
Σε μια εποχή όπου ο αθλητισμός καλείται να αποδείξει ότι σέβεται την ανθρώπινη ζωή και την ισότητα, η στάση ανοχής απέναντι στο Ισραήλ εκθέτει όχι μόνο τις ίδιες τις διοργανώσεις, αλλά και το ίδιο το ιδανικό του «ευ αγωνίζεσθαι».
Διαβάστε επίσης:
Μεταμόρφωση: Οπαδική βία σε… κρητικό γλέντι! Άγρια συμπλοκή με 4 τραυματίες
Απεργία: Πώς θα κινηθούν τρόλεϊ, λεωφορεία, μετρό και ταξί την 1η Οκτωβρίου
