Χρειάστηκαν δυόμιση χρόνια, τέσσερα αιτήματα εκταφής και μια απεργία πείνας (στην 17 η έβδομη ημέρα της μάλιστα) από έναν άλλο πατέρα για να σπεύσει η Κυβέρνηση να αποδεχθεί το μισό αίτημα του Παύλου Ασλανίδη!
Να μάθει δηλαδή ο άνθρωπος αν τα οστά που του παραδόθηκαν είναι του παιδιού του ή άλλου παιδιού κάποιου άλλου πατέρα! Μακάβριο, απίστευτο, ενδεικτικό όμως της μαύρης μας της μοίρας.
Για τοξικολογικές ούτε λόγος!
Όλα τα δίκια του Θεού έχει ο Πάνος Ρούτσι και δεν σταματά την απεργία πείνας. Ο άνθρωπος δεν γνώριζε, δεν άντεχε να γνωρίζει, τι είχε μέσα το κουτί που του έδωσαν.
Κι ήρθε ο κ. Σταμάτης, αντ’ αυτού, να του μιλήσει για τις μοιραίες σακούλες! Αυτές του Ασλανίδη. Με τα τρία και τα πέντε, δεν θέλω ούτε να γράψω πια.
Σας μοιάζουν φυσιολογικά όλα αυτά; Υποθέτω πως ούτε στον Άδωνι Γεωργιάδη δεν μοιάζουν.
Άντε να πείσεις τον κόσμο ότι δεν κρύβεις κάτι! Κι ακόμη χειρότερα να του κουνάς και το δάχτυλο μετά απ’ όλα αυτά ότι υιοθετεί ψεκασμένες θεωρίες.
Γιατί όχι τοξικολογικές;
Έγιναν εξετάσεις στο πεδίο τις πρώτες εβδομάδες;
Κι αν ναι ποιο ήταν το αποτέλεσμα;
Αν όχι γιατί δεν έγιναν;
Ποιος είχε την εποπτεία; Ο κανένας;
Ευθύνες δεν υπάρχουν;
Και μετά αναρωτιούνται γιατί έφθασαν στο 24% κι έχει ακόμη παρακάτω.
Και στο ΠΑΣΟΚ τους τραβάει η Άννα απ’ το μανίκι. Δεν μας φτάνει η ΝΔ του Φλωρίδη, ν’ αποκτήσουμε κι άλλη με τον ήλιο τον πράσινο!
Πόσο θεσμικά να χειριστείς τις σακούλες δηλαδή;
Πόσο θεσμικά να αντιμετωπίσεις τη μη τήρηση της κείμενης νομοθεσίας;
Φωνάζει η Ευρωπαία Εισαγγελέας ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών μπλοκάρει τη Δικαιοσύνη!
Με απλά Ελληνικά ότι κάποιοι υπουργοί κρύβονται πίσω από την ασυλία!
Δεν ενοχλεί κανέναν αυτό;
