Στις 29 – 31 Ιανουαρίου του 2026 θα πραγματοποιηθεί το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ με κεντρικό σύνθημα «ΚΚΕ Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για το Σοσιαλισμό!».
του Δημήτρη Χατζηνικόλα
Το Κείμενο Θέσεων του Συνεδρίου όμως δημοσιοποιήθηκε ήδη. Και μπορεί να μην τραβάει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας αλλά έχει αξία να σταθούμε σε κάποια εδάφια όπως στο Γ΄ Κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Ποια είναι τα βασικά στοιχεία των διεργασιών στο πολιτικό σύστηµα».
Εκεί θα δει κανείς πως ο Περισσός αντιλαμβάνεται τις διεργασίες στον προοδευτικό χώρο, τι λέει για την κατάσταση σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, τι λέει για τη φημολογία περί ίδρυσης νέων κομμάτων και ποιες είναι οι δικές τους προτάσεις.
Οι συντάκτες του κειμένου πιστεύουν ότι σηµαντικά τµήµατα της αστικής τάξης συνεχίζουν να στηρίζουν ακόμη την κυβέρνηση της ΝΔ ως καλύτερο διαχειριστή των συµφερόντων του κεφαλαίου.
Τι λέει για τη Συνταγματική Αναθεώρηση
Στο σημείο αυτό γίνεται και ειδική αναφορά στη Συνταγματική Αναθεώρηση την οποία θεωρεί ότι «αποτελεί και ένα πεδίο στο οποίο επιδιώκονται ευρύτερες
συγκλίσεις και συναινέσεις ανάμεσα στα αστικά κόμματα» αλλά και «πεδίο αντιπαράθεσης και διαµόρφωσης πλαστών διαχωριστικών γραµµών ανάµεσα, από
τη µια µεριά, σε αυτούς που θα υπερασπιστούν δήθεν προοδευτικές ρυθµίσεις του ισχύοντος Συντάγµατος ή θα προτείνουν άλλες αντιδραστικές µε αυτόν τον µανδύα, και, από την άλλη µεριά, στη «νεοφιλελεύθερη» κυβέρνηση που επιδιώκει την αλλαγή τους»!
Δεν γνωρίζω αν ανάμεσα στις «δήθεν προοδευτικές ρυθμίσεις» είναι και η αλλαγή του άρθρου 86 του Συντάγματος, ο περίφημος νόμος περί ευθύνης υπουργών, για να θυμηθούμε και την κα Κοβέσι, αλλά δεν αναγράφεται στο κείμενο κάποια εξαίρεση από τις περίφημες «πλαστές διαχωριστικές γραμμές» μεταξύ των αστικών κομμάτων.
Τι λέει το ΚΚΕ για τις διεργασίες στον προοδευτικό χώρο
Για να ξαναέρθουμε στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο που είναι και η μεγάλη συζήτηση τα τελευταία χρόνια το ΚΚΕ εκφράζει τον προβληµατισµό του για το λεγόµενο κενό που υπάρχει στο αστικό πολιτικό σύστηµα σε σχέση µε τη διαµόρφωση εναλλακτικής αστικής κυβερνητικής πρότασης και ειδικά για την κατάσταση των υπαρχόντων πολιτικών
φορέων της σοσιαλδηµοκρατίας:
- Την τάση συρρίκνωσης του ΣΥΡΙΖΑ και των δυνάµεων που
προέρχονται από αυτόν, κυρίως της «Νέας Αριστεράς». - Τη µεγάλη δυσκολία του ΠΑΣΟΚ να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναµη εναλλακτικής διακυβέρνησης.
- Το γεγονός ότι ευρύτερα εργατικές και λαϊκές δυνάµεις που αποτελούσαν παραδοσιακή βάση της σοσιαλδηµοκρατίας εµφανίζονται δυσαρεστηµένες και απογοητευµένες, προδοµένες από την πορεία των φορέων αυτού του χώρου, εξαιτίας και της πολιτικής που ακολούθησαν τα προηγούµενα χρόνια.
Και κάπου εδώ ξεκινούν και τα σημαντικά όπως τα «διάφορα
σενάρια για ανασύνθεση του ευρύτερου σοσιαλδηµοκρατικού χώρου, του ρόλου που µπορούν να παίξουν διάφορες προσωπικότητες (όπως π.χ. ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας) ή ακόµα και συγκρότησης νέων πολιτικών φορέων. Μάλλον εννοεί το κόμμα Καρυστιανού αλλά ο συντάκτης αποφεύγει να το ονοματίσει.
Αλλά εδώ ο συντάκτης επισημαίνει με νόημα ότι «Κάτω από το σύνθηµα της «δικαιοσύνης» και του «κράτους δικαίου» συντηρούνται ισχυρές αυταπάτες και
ψευδαισθήσεις πως µπορεί να υπάρξει µια «πιο δίκαιη διαχείριση» του καπιταλιστικού συστήµατος, µια «πιο δίκαιη λειτουργία» του αστικού κράτους»!
Δικαίως θα αναρωτηθεί κάποιος αν αυτό είναι μια αναφορά στο αίτημα των συγγενών θυμάτων Τεμπών μια που η συζήτηση για το κράτος Δικαίου δυόμισι χρόνια τώρα περιστρέφεται γύρω από όσα έγιναν ή δεν έγιναν στα Τέμπη.
Το ΚΚΕ το λέει ευθέως: φοβάται «το ενδεχόµενο διαµόρφωσης ενός µαζικού ρεφορµιστικού ρεύµατος στο άµεσο χρονικό διάστηµα» των δυνάµεων του οπορτουνισµού που όπως γράφει συγκεντρώνουν την αιχµή της δράσης τους «στον αποσπασµατικό στόχο να πέσει η κυβέρνηση του Μητσοτάκη».
Σημειώνει μάλιστα ότι «Διαµορφώνεται µε την άµεση και έµµεση στήριξη τµηµάτων του κεφαλαίου ένας ψευδεπίγραφος αντισυστηµικός πόλος µέσα στο πολιτικό σύστηµα» με βασικά σημεία την:
• έντονη καταγγελτική ρητορεία όσον αφορά την κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και των υπόλοιπων «συστηµικών κοµµάτων», όσων βασικά έχουν συµµετάσχει σε κυβερνήσεις.
• αποθέωση του ρόλου που µπορεί να παίξει η αστική Δικαιοσύνη, η υπεράσπιση του αστικού Συντάγµατος και των νόµων, η λειτουργία της «διάκρισης των εξουσιών».
• προσωποπαγή συγκρότηση και η προβολή των δήθεν «αυτοδηµιούργητων»
επιχειρηµατιών ή επιστηµόνων επαγγελµατιών, που τάχα δεν εξαρτώνται ούτε λογοδοτούν σε κανέναν «κοµµατικό µηχανισµό».
• ανάδειξη των διαφόρων «κοινοβουλευτικών σόου» ως κριτήριο αγωνιστικότητας και µαχητικότητας.
Στο στόχαστρο ο περίφημος αντισυστημισμός
Σε αυτήν τη γραµµή κινούνται το κόµµα της Πλεύσης Ελευθερίας της Ζ.
Κωνσταντοπούλου, οι δυνάµεις που συσπειρώνονται στο Κίνηµα Δηµοκρατίας του Στ.
Κασσελάκη, το εθνικιστικό κόµµα Ελληνική Λύση του Βελόπουλου κ.ά. (Δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα άλλα).
Αλλά έχει ενδιαφέρον αφού εδώ το ΚΚΕ συμπλέει με τη ΝΔ και το κυρίαρχο αφήγημα της πλατείας και της ακροδεξιάς λέγοντας ότι «Αναβιώνει, µέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συνύπαρξη δυνάµεων που προέρχονται από τον «οπορτουνισµό», αλλά και την ακροδεξιά, όπως περίπου είχε γίνει στο «κίνηµα των πλατειών»!
Το ίδιο ακριβώς κάνει ο συντάκτης του κειμένου με το θέμα των Τεμπών. Και εδώ συμπλέει πλήρως με την κυβερνητική γραμμή. Βλέπει δηλαδή πολιτική εκμετάλλευση των συγγενών.
«Πλευρά αυτής της προσπάθειας αποτελεί και η αξιοποίηση των συγκλονιστικά µεγάλων µαζικών κινητοποιήσεων για το έγκληµα στα Τέµπη στη συγκρότηση ενός τέτοιου πόλου» αναγράφει χαρακτηριστικά και συνεχίζει:
«Πίσω από τις εκκλήσεις περί ακοµµάτιστου και ακηδεµόνευτου κινήµατος, της προσπάθειας να δηµιουργηθεί αντίθεση µε το οργανωµένο εργατικό-λαϊκό κίνηµα, των συνθηµάτων για «δικαιοσύνη», κρύφτηκαν και κρύβονται ορισµένα µεγάλα επιχειρηµατικά και πολιτικά συµφέροντα, που θέλουν να αξιοποιήσουν διάφορους διαθέσιµους, οι οποίοι µιλάνε εξ ονόµατος των νεκρών και των συγγενών τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ειδικό ρόλο παίζουν επίσης ορισµένες δυνάµεις του οπορτουνισµού που προσπαθούν να εξωραΐσουν, όπως είχαν κάνει και την περίοδο των µνηµονίων, την αντιδραστική κατεύθυνση τέτοιων σχεδιασµών ή να ταυτίσουν τον αντισυστηµισµό µε έναν φετιχισµό των µορφών σύγκρουσης µε τις δυνάµεις καταστολής».
Για να καταλήξει ότι «Το ΚΚΕ αναδεικνύει ότι πραγµατικός αντισυστηµισµός είναι η αµφισβήτηση και αντιπαράθεση µε το καπιταλιστικό σύστηµα, το αστικό κράτος, το αστικό πολιτικό σύστηµα στο σύνολό του και όχι η υπεράσπιση των αστικών θεσµών, της Δικαιοσύνης και του Συντάγµατος». Με απλά Ελληνικά μέχρι να καταρρεύσει ο Καπιταλισμός οποιοδήποτε προσπάθεια για παράδειγμα αλλαγής, επί τα βελτίω, της Δικαιοσύνης στη χώρα θεωρείται και είναι ρεφορμισμός!
