Για την πιθανότητα δημιουργίας ή στήριξης κόμματος εκ μέρους της απάντησε μεταξύ άλλων η Μαρία Καρυστιανού, προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, η οποία φιλοξενήθηκε στο Blue Sky.
Η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης, ανέφερε στη σχετική ερώτηση πως: «Δεν έχω να σας πω κάτι διαφορετικό. Είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει προσωπικά. Το έχω σκεφτεί όμως πάρα πολλές φορές γιατί θεωρώ ως πολίτης ότι είναι αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα. Χρειάζεται μια αλλαγή που δεν θα έρθει από κάτι δοκιμασμένο που θα αναγεννηθεί. Από κάτι που θα βγει από την κοινωνία και όχι από κάποιο κομματικό σωλήνα, θα είναι άφθαρτο, καινούργιο και μη διαπλεκόμενο. Έχω πει πολλές φορές ότι είμαι πλήρως απογοητευμένη από το πολιτικό σύστημα. Όταν καταθέσαμε πόρισμα για έναν πλήρη έλεγχο για όλους τους πολιτικούς, δεν μας στήριξε σύσσωμη η αντιπολίτευση. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση δεν μπόρεσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να συνεργαστούν και να στηρίξουν».
Η ίδια πάντως έδειξε να δυσανασχετεί με τη συνέχιση αυτής της κουβέντας, λέγοντας πως: «Επειδή είμαι πολίτης και μιλάω πάντα με γνώμονα στην αλήθεια, σήμερα δέχτηκα να βγούμε να μιλήσουμε για τα Τέμπη. Αυτή τη στιγμή η συζήτηση είναι άνευ αντικειμένου για σενάρια που κάποιον τρομάζουν, είναι κάτι που εμένα αυτή τη στιγμή δεν είναι προτεραιότητά μου. Την έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου. Δεν πιστεύω ότι ένας πολιτικός πρέπει να τελειώσει κάποια σχολή. Οι πολιτικοί προέρχονται από κόμματα. Για μένα τα κόμματα βάζουν συνήθως προτεραιότητα το κομματικό συμφέρον και όχι το κοινωνικό, δεν θα ήταν λοιπόν πάρα πολύ ενδιαφέρον να προκύψει κάτι μη κομματικό προερχόμενο από αυτή την κοινωνική αντίδραση, από αυτούς που έχουν αγανακτήσει με τη διαφθορά. Αν δημιουργηθεί κάτι καθαρό καινούργιο άφθαρτο και με όραμα και πραγματικούς στόχους σίγουρα θα το στηρίξω».
Η Μαρία Καρυστιανού δήλωσε παράλληλα την έκπληξή της για τη μεταστροφή της δικαιοσύνης, η οποία από το «όχι σε όλα» που έλεγε στα αιτήματα του Πάνου Ρούτσι τελικώς τα δέχτηκε έπειτα από 23 ημέρες απεργίας πείνας. «Με αιφνιδίασε. Το απόλυτο όχι έγινε ναι σε όλα. Και με αιφνιδίασε και με προβλημάτισε. Όταν είδαν ότι δεν έληξε η απεργία και συνεχίστηκε και το κλίμα της κοινωνικής αντίδρασης έγινε ναι σε όλα. Γενικά με προβληματίζει. Ανέσυραν μια μήνυση κατά των ιατροδικαστών που είχε μπει στο αρχείο. Δεν έπρεπε αυτός ο άνθρωπος να κάνει 23 μέρες απεργία. 2,5 χρόνια μετά, ένας άνθρωπος είναι 23 μέρες στο δρόμο και ξαφνικά λέμε ναι στην εκταφή.
Βλέπουμε ότι το πράγμα αρχίζει και ανοίγει. Για ποιο λόγο να πρέπει εμείς να κάνουμε μια εκταφή και να μην μπορέσουμε να πάρουμε το βιολογικό υλικό των θυμάτων και να κάνουμε εξετάσεις εκεί που θα ήταν πιο εύκολο και ψυχολογικά και πιο ασφαλές το αποτέλεσμα. Να ξαναπηγαίνουμε στην αρχή, γιατί είναι στα πρώτα στάδια μιας ανάκρισης, να ξαναπροσπαθούμε να βρούμε τι έχει γίνει. Δεν γνωρίζουμε τίποτα ούτε για τις συνθήκες θανάτου, ούτε για την αιτία του θανάτου. Και παρόλα αυτά έκλεισε μια δικογραφία για να πάμε σε μια δίκη.
Παίζουμε με πιθανότητες. Γιατί να μην έχουμε το σωστό αποτέλεσμα με την αυτοψία. Οι ιατροδικαστές δεν κάναν ούτε αυτοψία, ούτε τοξικολογικές, ούτε τις εξετάσεις για να δουν αν κάποιοι ζούσαν και κάηκαν από τη φωτιά. Σε όλους μας έλεγαν ότι οι επιβάτες πέθαναν ακαριαία. Και μετά βγήκαν τα ηχητικά και μάθαμε ότι κάποιοι ζούσαν.
Αλλοίωσαν τον χώρο, μπάζωσαν, εξαφάνισαν, αρχειοθετούσαν τις μηνύσεις, όλα αυτά αν τα βάλουμε καταλήγουμε στο ότι ήθελαν να συγκαλύψουν. Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση. Εμάς δεν μας πείθουν. Το πρώτο αίτημα εκταφής έγινε το 2024 από τον κ. Ασλανίδη και απορρίφθηκε με αιτιολογία που μας έπιανε όλους. «Δεν υπάρχει λόγος να γίνουν τοξιολογικές». Ως εκ τούτου δεν μπορούσε να κάνει κανείς μας. Εγώ έκανα αίτημα στη Θεσσαλονίκη, μόνο για DNA και είχε απορριφθεί. Κάναμε αίτημα πριν δύο – τρεις εβδομάδες καινούργιο αίτημα μαζί με τον Πάνο Ρούτσι και τον κ. Τηλκερίδη».
