Ψήφοι πάνω από τον πόνο

Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας που έχασε το παιδί του στην τραγωδία των Τεμπών, δίνει έναν μοναχικό αγώνα με όπλο την απεργία πείνας. Δεν ζητά δόξα, δεν ζητά προνόμια. Ζητά απλώς δικαιοσύνη, διαφάνεια και αλήθεια για τον θάνατο του γιου του. Είναι ένας άνθρωπος που θρηνεί, που έχει μείνει μόνος απέναντι σε ένα κράτος που δεν τον άκουσε όσο έπρεπε. Έτσι νιώθει, αυτό διεκδικεί. Είναι ο αγώνας του. Ένας αγώνας γεμάτος αξιοπρέπεια.

Κι όμως, η αντιπολίτευση βρήκε την ευκαιρία. Αντί να σταθεί πραγματικά στο πλευρό του, να απαιτήσει ουσιαστικές απαντήσεις και να πιέσει με σοβαρότητα, στήνει γύρω από τον αγώνα του επικοινωνιακά σκηνικά. Με δηλώσεις συμπάθειας, φωτογραφίες, πανηγυρικές κορώνες και φράσεις-κλισέ περί «δικαιοσύνης που δεν πρέπει να θαφτεί», μετατρέπει τον πόνο ενός πατέρα σε εργαλείο για ψηφοθηρία.

Η υποκρισία είναι κραυγαλέα. Γιατί όλοι ξέρουν ότι το ζήτημα δεν λύνεται με λόγια ούτε με τηλεοπτικές παρουσίες. Λύνεται με πράξεις: με πίεση προς την κυβέρνηση για πλήρη δικαίωση, με ξεκάθαρη θέση ότι η αλήθεια δεν μπορεί να μείνει μισή, με επιμονή μέχρι τέλους. Όμως αυτά δεν φέρνουν γρήγορα χειροκρότημα. Δεν χαρίζουν εύκολες εντυπώσεις. Γι’ αυτό και η αντιπολίτευση προτιμά την επικοινωνιακή φούσκα αντί για τον πραγματικό αγώνα. Η Δικαιοσύνη δεν αποδίδεται από την κυβέρνηση. Ευτυχώς δηλαδή. Η Δικαιοσύνη, σε ένα κράτος Δικαίου, αποδίδεται από τους Δικαστές.

Η τραγωδία των Τεμπών έγινε σύμβολο μιας Ελλάδας που πληγώνει τους πολίτες της με την αδιαφορία και την προχειρότητα. Ο Ρούτσι έγινε στο σήμερα το πρόσωπο αυτής της αδικίας. Έχει κάθε δικαίωμα να ζητάει. Να κάνει αιτήματα προς την Δικαιοσύνη. Να δίνει έναν αγώνα. Το λιγότερο που θα περίμενε κανείς είναι πως γύρω του θα υπήρχε σεβασμός. Αντί για αυτό, παρακολουθούμε ένα πολιτικό θέατρο όπου ο πόνος γίνεται αφορμή για μικροπολιτική εκμετάλλευση.

Όταν προσπαθείς να κερδίσεις ψήφους πάνω από έναν άνθρωπο που διψά για δικαιοσύνη, δεν τιμάς τον πόνο, τον εργαλειοποιείς. Και τελικά, δεν στέκεσαι απέναντι στην κυβέρνηση – στέκεσαι απέναντι στην ίδια την κοινωνία.

Η αντιπολίτευση οφείλει να κοιταχτεί στον καθρέφτη: θέλει πραγματικά δικαιοσύνη ή απλώς φθηνή δημοσιότητα; Γιατί όσο συνεχίζει να παίζει με τον πόνο, τόσο αποκαλύπτει την γύμνια της.

Ο κ. Ρούτσι που κρατάει ψηλά το κεφάλι του δεν ζητά ψήφους, ζητά αλήθεια. Και αυτήν δεν έχει δικαίωμα κανείς να την εμπορεύεται.