Κι όμως, η αντιπολίτευση βρήκε την ευκαιρία. Αντί να σταθεί πραγματικά στο πλευρό του, να απαιτήσει ουσιαστικές απαντήσεις και να πιέσει με σοβαρότητα, στήνει γύρω από τον αγώνα του επικοινωνιακά σκηνικά. Με δηλώσεις συμπάθειας, φωτογραφίες, πανηγυρικές κορώνες και φράσεις-κλισέ περί «δικαιοσύνης που δεν πρέπει να θαφτεί», μετατρέπει τον πόνο ενός πατέρα σε εργαλείο για ψηφοθηρία.
Η τραγωδία των Τεμπών έγινε σύμβολο μιας Ελλάδας που πληγώνει τους πολίτες της με την αδιαφορία και την προχειρότητα. Ο Ρούτσι έγινε στο σήμερα το πρόσωπο αυτής της αδικίας. Έχει κάθε δικαίωμα να ζητάει. Να κάνει αιτήματα προς την Δικαιοσύνη. Να δίνει έναν αγώνα. Το λιγότερο που θα περίμενε κανείς είναι πως γύρω του θα υπήρχε σεβασμός. Αντί για αυτό, παρακολουθούμε ένα πολιτικό θέατρο όπου ο πόνος γίνεται αφορμή για μικροπολιτική εκμετάλλευση.
Όταν προσπαθείς να κερδίσεις ψήφους πάνω από έναν άνθρωπο που διψά για δικαιοσύνη, δεν τιμάς τον πόνο, τον εργαλειοποιείς. Και τελικά, δεν στέκεσαι απέναντι στην κυβέρνηση – στέκεσαι απέναντι στην ίδια την κοινωνία.
Ο κ. Ρούτσι που κρατάει ψηλά το κεφάλι του δεν ζητά ψήφους, ζητά αλήθεια. Και αυτήν δεν έχει δικαίωμα κανείς να την εμπορεύεται.
