Η επανένωση του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και της Νέας Αριστεράς, είναι οπωσδήποτε ένας δυσεπίλυτος γρίφος.
Τα στελέχη και το προσωπικό τους υπερέβησαν γρήγορα τις εντάσεις που ακολουθούν τα διαζύγια ή πιο σωστά τους αδελφικούς πολέμους και διάγουν περίοδο στην οποία μπορούν πλέον να συνυπάρχουν.
Ειδικά μετά την αποχώρηση από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, της πέτρας του σκανδάλου της διάσπασης, που ήταν ο Στέφανος Κασσελάκης, τα πνεύματα ηρέμησαν τόσο ώστε και κοινές κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες ανέλαβαν αλλά και μέχρι πρότινος, έμοιαζαν οι ατμομηχανές για την συγκρότηση της λεγόμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Η παραίτηση Τσίπρα
Η παραίτηση Τσίπρα ωστόσο, φαίνεται να διατάραξε αυτή τη δυναμική. Τούτο, είναι εμφανές ακόμα και σε ένα αγύμναστο, πολιτικά, μάτι.
Παρότι λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην πολιτική εκφώνηση που προβλέπει την κοινή δράση των δύο ομογάλακτων -κυριολεκτικά- πολιτικών κομμάτων, και με τις φωνές εντός της Κουμουνδούρου να ζητούν μεγαλύτερη ένταση στις προσκλήσεις, από την πλευρά της Νέας Αριστεράς, παρατηρείται μία σχετική επιφυλακτικότητα.
Είναι ενδεικτικό ότι παρά την κινητικότητα που είχε παρατηρηθεί στα μπλοκ των δύο φορέων στην πορεία της 1ης Οκτωβρίου, (Τα δύο μπλοκ συζητούσαν πως θα ξαναγίνουν ένα) στην απεργία της 14η Οκτώβρη, δεν παρατηρήθηκε η ίδια κινητικότητα και οπωσδήποτε όχι με την ίδια ένταση. Η κίνηση Τσίπρα αλλάζει τα δεδομένα εκ των πραγμάτων.
Πέρα από το συναισθηματικό επίπεδο που καθιστά σχεδόν αδιανόητο να πορεύονται ξεχωριστά, φαίνεται να αναδύεται και η ουσιαστική διαφορά στην προσέγγιση της πολιτικής τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μεν, παρά τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά, συνεχίζει στην γραμμή που χάραξε ο Σωκράτης Φάμελλος από την αρχή της θητείας του. Αποκατέστησε σε μεγάλο βαθμό την κομματική λειτουργία, χτίζει την αξιοπιστία του κόμματος στα μάτια της κοινωνίας και κατάφερε να φέρει σε συννενόηση τις έτσι κι αλλιώς ισχυρές -ιδεολογικά τουλάχιστον- τάσεις εντός του κόμματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από τα ποσοστά του και την θέση του στη Βουλή λειτουργεί ως μία δύναμη που επιθυμεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και με κυβερνητική προοπτική.
Από την άλλη, η Νέα Αριστερά ακολουθεί μία άλλη πορεία. Τα εσωτερικά ρεύματα σκέψης καταλήγουν στο κοινό συμπέρασμα πως είναι ένα κομμά αρχών. Κάτι το οποίο αποτελεί εν πολλοίς και τον συνδετικό τους αρμό.
Είναι ενδεικτική η απάντηση του Αλέξη Χαρίτση στη Βουλή όταν υπουργός της κυβέρνησης συνέδεε την πολιτική τους θέση με τα δημοσκοπικά ποσοστά τους. Και με 0% δεν θα αλλάξουμε την θέση μας στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της κοινωνίας, είπε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς.
Το πως θα προχωρήσει η ιστορία, ειδικά όταν το σύνολο του πολιτικού συστήματος βρίσκεται σε φθορά δεν είναι κάτι που μπορεί να απαντηθεί εύκολα και ο δρόμος προς τις εκλογές δείχνει να είναι αρκετός ώστε να αμβλυνθούν οι όποιες αντιθέσεις ή και να δημιουργηθούν νέες.
Είναι όμως ευχάριστο για την Αριστερά και την κεντροαριστερά το γεγονός ότι αρχίζουν να διαφαίνονται οι στρατηγικές όλων των παιχτών όπως χαρακτηριστικά δήλωσε και ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδης.
Διαβάστε επίσης
Άνοιξε τα χαρτιά του ο Αλέξης Τσίπρας!
Ανδρέας Παναγιωτόπουλος: Η πρότασή μου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ συντεταγμένα να πάει στον Τσίπρα
