Μια ημέρα σαν τη χθεσινή, το πολιτικό προσωπικό της χώρας όφειλε να παρουσιάσει ένα αρραγές εθνικό μέτωπο, ιδίως σε ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο γεωπολιτικές εντάσεις. Αντ’ αυτού, παρακολουθήσαμε μια συζήτηση για την εξωτερική πολιτική που κυριαρχήθηκε από έντονη εσωτερική αντιπαράθεση – με φόντο τις γνωστές ιδεολογικές γραμμές και τις παγιωμένες πολιτικές λογικές.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, αν και εμφανίστηκε διαλλακτικότερος, ενσωματώνοντας ίσως τις επιρροές από το διεθνές κύμα των «μεγάλων ηγετών» που μεταβάλλουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες, άφησε να διαφανεί μια μετατόπιση θέσεων, τόσο στο Παλαιστινιακό όσο και στο Ουκρανικό ζήτημα. Μια στάση που, που φάνηκε να επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις των συμμάχων και την ανάγκη για εθνικό «κατευνασμό» στην εξωτερική πολιτική.
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση, εγκλωβισμένη σε ιδεολογικά σχήματα που δείχνουν να έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις, εξαίρεση αποτέλεσε η τοποθέτηση του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος πατώντας στις ευρωπαϊκές του εμπειρίες και με συχνές αναφορές στο παρελθόν του κόμματός του, η παρέμβασή του πρόσθεσε διαστάσεις που έθεσαν σε αμφισβήτηση βασικά σημεία του κυβερνητικού αφηγήματος.
Από τον «ρεαλισμό» του Κυριάκου Μητσοτάκη, στις «επικίνδυνες ταυτίσεις» που κατήγγειλε ο Νίκος Ανδρουλάκης, την «έλλειψη στρατηγικής» που απέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ και στην « ιμπεριαλιστική πολιτική » του ΚΚΕ, γίνεται σαφές πως η εξωτερική πολιτική αναδεικνύεται σε πεδίο πεδίο σκληρής εσωτερικής αντιπαράθεσης με εθνικές αφηγήσεις και κομματική στρατηγική.
Διαβάστε επίσης
Σε πεδίο βολής για τα εθνικά θέματα μετατράπηκε η Βουλή
Το εργασιακό, η εξωτερική πολιτική, οι αγρότες και ο Καραμανλής
