Η συζήτηση στο κοινοβούλιο για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης δεν έκανε σοφότερους τους πολίτες που επιθυμούν να κατανοήσουν τη θέση της χώρας και τον κυβερνητικό σχεδιασμό απέναντι στις εξελίξεις που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο. Ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε πως όλα είναι καλώς καμωμένα. Δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας ουδείς.
«Δεν είμαστε μία χώρα επαίτης αλλά μία χώρα με στρατηγικές συμμαχίες και σεβασμό διεθνώς. Δεν είμαστε υπερδύναμη αλλά είμαστε ένα κράτος μεσαίου μεγέθους που ασκεί εξωτερική πολιτική με σοβαρότητα, συνέπεια και προασπίζουμε τα εθνικά μας συμφέροντα» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όμως η αντιπολίτευση δεν πείστηκε και συνέχισε το σφυροκόπημα επιδιώκοντας απαντήσεις.
Αλλά απαντήσεις δεν ερχόντουσαν. Ή τουλάχιστον αυτές που δίνονταν δεν απαντούσαν στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική διπλωματία. Σιγά το πράμα, θα αναρωτηθεί κάποιος. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που συμβαίνει αυτό στο κοινοβούλιο. Συμβαίνει άλλωστε και σε άλλα κοινοβούλια. Στο κάτω-κάτω, μπορεί η κυβέρνηση να ασκεί πολιτική μυστικής διπλωματίας. Σαν κι αυτή του Νίξον το 1971, όταν αποφάσισε να ρίξει γέφυρες στην Κίνα για να αποδυναμώσει τη Σοβιετική Ένωση. Έστειλε τότε τον Χένρι Κίσινκγερ στο Πακιστάν για επίσημη επίσκεψη κι ο Χένρι δήθεν αρρώστησε και κλείστηκε για τρεις μέρες στο δωμάτιο του. Όμως οι Πακιστανοί που ήταν στο κόλπο και το είχαν συνεννοηθεί μαζί του από πριν, τον πήγαν στο Πεκίνο κι εκεί συνάντησε τον αρχιμάστορα της Κινεζικής πολιτικής. Το Ζου Ενλάι, τότε δεξί χέρι του Μάο Τσετούνγκ κι οι Σοβιετικοί χαμπάρι δεν πήραν. Μπορεί να ασκεί μια τέτοια διπλωματία και η δική μας κυβέρνηση, που εμείς δεν τη βλέπουμε.
Ναι αλλά βλέπουμε τα αποτελέσματα της θα απαντήσει κάποιος διαβασμένος κι επίσης ένα γρήγορο πέρασμα από τους διαδρόμους του Υπουργείου των Εξωτερικών αρκεί για να κατανοήσει και ο πλέον άσχετος με τη διπλωματία ότι το κλίμα είναι βαρύ. Ό,τι δυσανασχετούν ακόμη και διπλωματικά στελέχη προσκείμενα στην κυβέρνηση με το σχεδιασμό και τα αντανακλαστικά του υπουργείου.
Ίσως για αυτό να μην απάντησε ο πρωθυπουργός. Ή ίσως πάλι να μην γνωρίζει ότι τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά στον τομέα αυτό. Έχει συμβεί και στα Τέμπη, όταν μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις παραδέχθηκε ότι μπορεί και να παραπλανήθηκε για το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, που είχε αποκλείσει πως υπήρχε από την πρώτη στιγμή. Από σύμπτωση και στο θέμα των υποκλοπών αλλά και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρωθυπουργός βρισκόταν στο σκοτάδι. Σαν τον Αλ Πατσίνο στην ταινία «Άρωμα Γυναίκας» που υποδύεται τον τυφλό και σε μια στιγμή κρίσης, χτυπά το μπαστούνι στο τραπέζι φωνάζοντας «I’m in the Dark here»… «Είμαι στο σκοτάδι εδώ»…
Βεβαίως εκεί, ο Ντε Νίρο γνώριζε εξ αρχής πως θα αναλάβει το ρόλο ενός τυφλού και γνώριζαν και οι θεατές εξ’ αρχής την τύφλα του. Σε εμάς τα πράγματα είναι αλλιώς.
Ίσως για αυτό στην πίεση της αντιπολίτευσης για απαντήσεις σχετικά με την εξωτερική πολιτική, ξεπρόβαλε ως όραμα ο προκάτοχος. Ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν τον ονόμασε. Απλώς τον φωτογράφισε. Άλλωστε όταν οι άμυνες λιγοστεύουν, η καλύτερη άμυνα γίνεται η επίθεση.
Επικαλείσαι το παρελθόν για να στρέψεις το βλέμμα μακριά από το παρόν ή για να το ξορκίσεις εάν εκτιμάς ότι αποτελεί απρόβλεπτη εξίσωση για το μέλλον.
«Φροντίζω αυτή η χώρα να μην είναι το ρεντίκολο της Ευρώπης όπως ήταν επί ΣΥΡΙΖΑ» είπε ο πρωθυπουργός.
Και λίγα είπε…
Από όπου κι αν το πιάσεις το κουβάρι του κυβερνητικού έργου, είναι τέτοια η εθνική περηφάνια και η ικανοποίηση των πολιτών που πλέον όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό – και τους ρωτούν από που είστε εσείς – δεν αναφέρουν τη χώρα αλλά την κυβέρνηση που έχουμε σε αυτή τη χώρα.
Αυτοί ζουν το μύθο τους ερχόμενοι στην Ελλάδα για διακοπές για λίγες ημέρες ή εβδομάδες.
Εμείς όμως… Ευλογημένοι άνθρωποι.
Δύο χρόνια μετά τα Τέμπη, γονείς των θυμάτων, χρειάζεται να επιλέγουν ακραίες μορφές κινητοποίησης (απεργία πείνας) για να διασφαλίσουν ότι δεν θα συγκαλυφθεί το έγκλημα και οι ευθύνες.
Οι υποκλοπές που σε οποιοδήποτε πολιτισμένο τόπο θα επέφεραν ως είδηση και μόνο την παραίτηση του Π/Θ έκλεισαν με πλημμεληματικού χαρακτήρα διώξεις που θα ασκηθούν σε ιδιώτες για παραβίαση απορρήτου.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έφτασε ως είδηση και στο πιο απομακρυσμένο χωριό της Ευρώπης ενώ ελέγχονται οι επιδοτήσεις για Daniel, ΕΛΓΑ, Ταμείο Ανάκαμψης.
Ευρωπαίοι Εισαγγελείς επισκέπτονται τη χώρα μας – για να ελέγξουν σκάνδαλα που επιχειρούν να κλείσουν με συνοπτικές διαδικασίες οι ελληνικές αρχές – πιο συχνά από ποτέ άλλοτε.
Οπότε ναι. Μεγαλύτερη φροντίδα και διαφήμιση από αυτή δεν θα μπορούσε να έχει η χώρα στο εξωτερικό.
Άγιο είχαμε.
«Επιτέλους, δεν είμαστε το ρεντίκολο της Ευρώπης».
