Μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του, αποκαλύπτει στην πρόσφατη αυτοβιογραφία του ο Διονύσης Σαββόπουλος, που την Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.
Στο βιβλίο «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα» που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025 αναφέρεται σε μεγάλο βαθμό σε ανέκδοτες ιστορίες από την περιπετειώδη ζωή του. Μια από αυτές είναι και η σύλληψή του από τη χούντα των συνταγματαρχών και ο βασανισμός του στο κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας, εκεί που σήμερα βρίσκεται το υπουργείο Πολιτισμού.
Μέσα από τη συγκλονιστική του αφήγηση, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ζωντανεύει όχι μόνο τη δική του δοκιμασία, αλλά και το ασφυκτικό κλίμα φόβου και αυθαιρεσίας που χαρακτήρισε την εποχή. Παράλληλα εξηγεί και την παρεξήγηση που τον έριξε στα χέρια των βασανιστών του αν και ο ίδιος όπως παραδέχεται δεν είχε κάποια αντιδικτατορική δράση μέχρι εκείνη την στιγμή.
Αναφέρει λοιπόν συγκεκριμένα: «[…] Τέτοια ονειρευόμουν και ξαφνικά ξυπνάω και είναι από πάνω μου μια αρκούδα από τη Γορτυνία και με βαράει να ομολογήσω, διότι είμαστε στη χούντα πλέον και με έχουνε τώρα στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας.
Τι είχε συμβεί; Μου τα είπε αργότερα ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο γλυκύτατος Γρηγόρης Μπιθικώτσης είχε πιεστεί από τους συνταγματάρχες και τραγούδησε τον ύμνο της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου. Ο Μίκης είναι στην παρανομία, στέλνει λοιπόν επιστολή με νουθεσίες στον Γρηγόρη, που στο τέλος όμως γίνονται απειλητικές. «Και μην ξεχνάς, Γρηγόρη, ότι εμείς παλιά στην ΟΠΛΑ τους προδότες τους εκτελούσαμε».
Χέζεται ο καημένος ο Γρηγόρης και πάει το γράμμα κατευθείαν στο Τμήμα, πλακώνει η Ασφάλεια – «ποιος σ’ τό ‘φερε;» τον ρωτάνε. Το γράμμα του το είχε πάει ο Λεοντής, αλλά ο Γρηγόρης δεν θυμόταν ονόματα ή φυσιογνωμίες, και είπε: «Να, ένας από αυτούς τους νέους συνθέτες που είναι γύρω από τον Μίκη». Υποθέτω ότι εμένα σκέφτηκαν αμέσως. Είμαι βέβαιος. Με είχανε στην μπούκα, κουνιόμουν πολύ εκείνο τον καιρό. Και να ‘μαι τώρα δεμένος σε έναν πάγκο σαν λουκάνικο, να με βαράνε με έναν λοστό στα πέλματα. Στα πέλματα καταλήγουν όλα τα νεύρα, κάθε χτύπημα είναι τρομερό, είναι σαν να εκρήγνυται μες στον εγκέφαλό σου.
Με βαρούσαν να ομολογήσω. Τι να ομολογήσω ο τροβαδούρος; Δεν είχα ιδέα γι’ αυτά που με ρωτούσαν… Πού είναι ο πολύγραφος; Πού κρύβεται ο Μίκης Θεοδωράκης; Δεν ξέρω σας λέω. Όλοι τα ίδια λένε Πολύ σωστά, όλοι “δεν ξέρω” λένε, οπότε το έργο των βασανιστών είναι να συνεχίσουν να σε βασανίζουν μέχρι να αποφασίσουν ότι όντως δεν ξέρεις τίποτα. Μέχρι τότε συνεχίζουν να σε βαράνε, κατανοητό. Πώς αλλιώς να το βρουν; Τι να σας πω; Φοβάμαι ότι, αν ήξερα κάτι, μπορεί και να το έλεγα. Αλλά δεν ήξερα και συνεχίζανε».
Διαβάστε ακόμα
Διονύσης Σαββόπουλος: Πέθανε ο σπουδαίος τραγουδοποιός – Η πορεία του
Διονύσης Σαββόπουλος: Πολιτικοί, καλλιτέχνες και κοινό αποχαιρετούν τον σπουδαίο τραγουδοποιό
