Καθώς ο 21ος αιώνας πλησιάζει σε μια νέα επανάσταση, το τέλος της εργασίας ως κεντρικής οργανωτικής αρχής της ανθρωπότητας, η Ινδία αναδεικνύεται ως ο πιθανός παγκόσμιος ηγέτης σε αυτόν τον κόσμο μετά την εργασία, υπερβαίνοντας ακόμη και την οικονομική υπερδύναμη Κίνα. Η αιτία αυτής της δυνητικής ηγεμονίας δεν είναι η στρατιωτική ή οικονομική ισχύς, αλλά η χιλιετής ενασχόληση του ινδικού πολιτισμού με τη φύση της συνείδησης και του νοήματος.
Σύμφωνα με αναλύσεις που βασίζονται στις προβλέψεις του μακροϊστορικού Lawrence Taub για την «δεύτερη πνευματική-θρησκευτική εποχή», η επικείμενη ωρίμανση της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής θα καταστήσει την πλειοψηφία των εργασιών παρωχημένη, δημιουργώντας μια υπαρξιακή κρίση στις κοινωνίες που βασίζονται στην «ιερότητα» της απασχόλησης.
Μέχρι σήμερα, η εργασία ήταν η ηθική και ψυχολογική άγκυρα. Όμως, καθώς τα συστήματα ΤΝ συντάσσουν νομικά έγγραφα και διαγιγνώσκουν ασθένειες, η σύνδεση μεταξύ ανθρώπινης προσπάθειας και αξίας καταρρέει. «Όταν η εργασία πάψει να μας ορίζει, θα πρέπει να ρωτήσουμε: τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος όταν η εργασία είναι προαιρετική;» αναφέρουν οι αναλύσεις.
Σε αυτό το νέο πλαίσιο, ο ανταγωνισμός δεν θα αφορά την παραγωγή, αλλά το νόημα.
Η Κίνα, με την Κομφουκιανή ηθική της πειθαρχίας και του κολεκτιβισμού, υπήρξε το κατεξοχήν σύμβολο της «Εποχής του Εργάτη», επιτυγχάνοντας τον πιο αξιοσημείωτο βιομηχανικό μετασχηματισμό της ιστορίας. Ωστόσο, η Κομφουκιανή ηθική, ενώ είναι ιδανική για την παραγωγή και την κοινωνική τάξη, είναι ανεπαρκής για την «υπαρξιακή διερεύνηση». Όταν η εργατικότητα καταστεί παρωχημένη λόγω της αυτοματοποίησης, το πολιτικό συμβόλαιο της Κίνας, που βασίζεται στην παροχή ανάπτυξης, κινδυνεύει να ξεθωριάσει, αφήνοντας την κοινωνία «πνευματικά χαμένη».
Αντίθετα, η Ινδία, η οποία ενσαρκώνει την «εσωτερική κυριαρχία», βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Για χιλιετίες, η ινδική φιλοσοφία (Ουπανισάδες, Γιόγκα, Βεντάντα) έχει εξερευνήσει τη φύση του νου και της πραγματικότητας, παρέχοντας δομές για την αυτο-διερεύνηση και τη συναισθηματική ρύθμιση.
Σε αντίθεση με τη Δύση, η Ινδία ποτέ δεν διαχώρισε το κοσμικό από το μεταφυσικό. Αυτή η ολοκλήρωση είναι ζωτικής σημασίας για την αναδυόμενη «Οικονομία του Νοήματος», όπου η αξία μετατοπίζεται από τα υλικά αγαθά στις εμπειρίες και την επίγνωση. Ιδιότητες όπως η δημιουργικότητα, η ενσυναίσθηση και η σοφία — ανθεκτικές στην αυτοματοποίηση — γίνονται τα νέα νομίσματα.
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η Ινδία έχει ήδη αρχίσει να εξάγει αυτή την ήπια δύναμη, μέσω της γιόγκα, της ενσυνειδητότητας και του τουρισμού ευεξίας. Το κλειδί για την ηγεσία της Ινδίας έγκειται στην ικανότητά της να συμφιλιώσει τρεις πτυχές: την πολιτική (εθνική αυτοπεποίθηση), τη συνταγματική (δημοκρατία και δικαιοσύνη) και τη στοχαστική (ενότητα στη διαφορετικότητα).
Αυτή η σύνθεση μπορεί να οδηγήσει σε ένα μοντέλο «ριζωμένου κοσμοπολιτισμού», όπου η ευθύνη ορίζεται συγκεντρωτικά (εαυτός → οικογένεια → έθνος → ανθρωπότητα) και οι πολιτικές μετρούν την ευημερία παράλληλα με το ΑΕΠ.
Διαβάστε επίσης:
H Νέα Ζηλανδία απαγορεύει τη χρήση των social media στους εφήβους
Ζαχάροβα για κυρώσεις Τραμπ: «Έχουμε αναπτύξει ισχυρή ανοσία» στους περιορισμούς της Δύσης
Ισραηλινό ποδόσφαιρο: Έκρηξη ρατσιστικών συνθημάτων – «Πρωταθλήτρια» η Μακάμπι Τελ Αβίβ
