Η εκλογή του 34χρονου Ζόραν Μάμντανι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης θα έπρεπε να αποτελεί είδηση ιστορικής σημασίας. Είναι ο πρώτος μουσουλμάνος, ο πρώτος Νοτιοασιάτης και ο πρώτος σοσιαλιστής που εκλέγεται στο αξίωμα αυτό. Αντί όμως για γιορτή της δημοκρατικής διαδικασίας, η New York Post επέλεξε να τη μετατρέψει σε σκηνή πανικού.
Στο ρεπορτάζ της, η εφημερίδα περιγράφει με σχεδόν αποκαλυπτικούς τόνους την «ιστορική νίκη» του «ακροαριστερού Δημοκρατικού» Μάμντανι, ο οποίος —σύμφωνα με τη δραματική της αφήγηση— φέρνει μαζί του μια «δυνητικά καταστροφική για τον προϋπολογισμό» ατζέντα και κηρύσσει «πόλεμο» στον Ντόναλντ Τραμπ.
Η πραγματικότητα είναι απλούστερη: ο Μάμντανι, βουλευτής της πολιτείας και μέλος των Democratic Socialists of America, κέρδισε με 50,4% των ψήφων, έναντι 42% του Άντριου Κουόμο και 7% του Ρεπουμπλικανού Κέρτις Σλίβα. Μια καθαρή, δημοκρατική νίκη, αποτέλεσμα της μεγαλύτερης συμμετοχής στις κάλπες από το 1969 — δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι.
Η Post, ωστόσο, επικεντρώνεται λιγότερο στο τι ψήφισαν οι Νεοϋορκέζοι και περισσότερο στο τι φοβούνται οι επιχειρηματικές ελίτ: το πάγωμα των ενοικίων, τα δωρεάν λεωφορεία, την καθολική παιδική φροντίδα, τα μέτρα για κοινωνική ισότητα. Δηλαδή πολιτικές που στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις θεωρούνται απλώς αυτονόητες. Δεν λείπουν, βέβαια, οι γνωστές αναφορές στη «νεότητα» και την «απειρία» του, οι υπενθυμίσεις ότι είναι «μουσουλμάνος» και «γεννημένος στην Ουγκάντα» — όλα όσα προορίζονται να υπενθυμίσουν στο κοινό της Post ότι ο νέος δήμαρχος δεν ανήκει στο «φυσικό» πολιτικό κατεστημένο της Νέας Υόρκης.
Ακόμη και η ελαφρώς ειρωνική φράση του Μάμντανι προς τον Τραμπ —«turn the volume up»— παρουσιάζεται ως σχεδόν προσβλητική πρόκληση, λες και η πόλη όφειλε να ψιθυρίσει τη χαρά της για την αλλαγή. Από κοντά και οι προβλέψιμες αντιδράσεις: ο Σλίβα προειδοποιεί ότι «έρχεται ο σοσιαλισμός», ενώ η UJA Federation δηλώνει «ανησυχία» για τις απόψεις του νέου δημάρχου για το Ισραήλ. Στην αφήγηση της Post, η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε υπαρξιακή απειλή.
Πίσω όμως από την κινδυνολογία, η ουσία παραμένει: ένας νέος, προοδευτικός πολιτικός κατάφερε να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, να ενώσει μια πόλη γύρω από το αίτημα της προσιτής ζωής και να ανατρέψει μια κατεστημένη δυναστεία. Όσο για τη New York Post, φαίνεται πως ο εφιάλτης της δεν είναι ο κομμουνισμός, αλλά το ενδεχόμενο να πετύχει — έστω και μερικώς — η ιδέα ότι η Νέα Υόρκη μπορεί να γίνει ξανά πόλη για όλους, όχι μόνο για όσους αντέχουν το ενοίκιο.
Διαβάστε ακόμα
Στο «κενό» οι απειλές Τραμπ: Ο Μαμντάνι νέος Δήμαρχος Νέας Υόρκης με 50,4%
