Οι πρόσφατες εξελίξεις με την επίθεση μελών της ΑΡΑΣ στο Πολυτεχνείο και η αντίδραση Βαρουφάκη να θέσει εκτός πλαισίου συνεργασιών τη μικρή αριστερή οργάνωση, αν μη τι άλλο δείχνει πως οι διεργασίες στην Αριστερά και ευρύτερα στην κεντροαριστερά, βρίσκονται σε διαρκή εξέλιξη. Στο παρελθόν, μία τέτοια απάντηση δεν θα ήταν τόσο άμεση. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά και οι ισορροπίες πιο ευαίσθητες. Αυτό, μπορεί να εκληφθεί και ως δείγμα ωριμότητας, πάντως.
Μία ωριμότητα ωστόσο που δεν την βλέπουμε σε όλες της δυνάμεις που κατά καιρούς έχουν μπει ή βγει από το κάδρο της λεγόμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης. Με εξαίρεση ενδεχομένως τον ΣΥΡΙΖΑ που αφού ωρίμασε βίαια το 2015 – 2019, σήμερα παρότι πληγωμένος, είναι αμετακίνητος στην στρατηγική της δημιουργίας αντιπολιτευτικού μετώπου και με ορίζοντα μάλιστα την συγκρότηση ενός προοδευτικού ψηφοδελτίου. Μία αναμφισβήτητα προωθημένη πολιτική πρόταση για την οποία όμως δεν βρίσκονται ευήκοα ώτα.
Α-πρόσφορος σύμμαχος
Η Νέα Αριστερά, που θα μπορούσε να είναι ένας πρόσφορος σύμμαχος σε αυτή την διαδικασία, αλλά δείχνει να βρίσκεται στην δύσκολη φάση που θα πρέπει να χωρίσει «η ήρα από το στάρι».
Η δηλωμένη από καιρό του προεδρικού μπλοκ (συμπεριλαμβανομένων των 9 από τους 12 βουλευτές), για σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει καθυστερήσει πολύ. Η Έφη Αχτσιόγλου το έχει υποστηρίξει ανοιχτά ήδη από τον χειμώνα, την εποχή δηλαδή που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρισκόταν αντιμέτωπος με την απώλεια του επιταχυντή των εξελίξεων, Αλέξη Τσίπρα από την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Σήμερα όμως η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική.
Ο χρόνος έχει περάσει και το μπλοκ υπό τον γραμματέα του κόμματος της Πατησίων, αντιτίθεται στην πρόθεση του Αλέξη Χαρίτση και των συν αυτώ.
Οι εύκολες απαντήσεις
Βέβαια για τον γραμματέα της ΝΕΑΡ, οι απαντήσεις είναι πιο απλές. Οι σχέσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα φαίνεται να μην έχουν αποκατασταθεί από το 2015, αλλά από την άλλη, δεν ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των στελεχών που έχουν συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα που έχει υλοποιήσει μνημόνια. Κάτι που αποτελεί κόκκινη γραμμή για τον Γιάνη Βαρουφάκη, που παρεμπιπτόντως αν δεν υπήρχε το περιστατικό του Πολυτεχνείου, δύσκολα θα γνωρίζαμε ότι προωθεί συμμαχίες και συνεργασίες.
Τα υπόλοιπα στελέχη που στοιχίζονται πίσω από τον γραμματέα, δείχνουν επίσης πως είναι αποφασισμένοι να κινηθούν σε μία άλλη κατεύθυνση από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Τόσο οι δηλώσεις του Πάνου Σκουρλέτη, όσο και άλλων στελεχών δείχνουν πως αυτό που επιθυμούν είναι η ανασύσταση του ριζοσπαστικού χώρου που εκτιμούν πως θα μείνει ελεύθερος ανάμεσα στην κεντροαριστερή προσέγγιση και το ΚΚΕ. Θέλουν δηλαδή να κρατήσουν την κυριότητα που πολιτικού οικοπέδου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που μέχρι και τα χρόνια των μνημονίων καταλάμβανε ο ΣΥΡΙΖΑ και που με κάποιον τρόπο διεκδικεί και το ΜέΡΑ 25. Έτσι η σύγκρουση μεταξύ προεδρικών και «ομπρέλας» εντός της ΝΕΑΡ έχει να κάνει περισσότερο με τον χρόνο του διαζυγίου παρά με τον εάν τελικά θα υπάρξει διαζύγιο και ποια θα είναι η υφή του. Εξάλλου, ουδέποτε βρέθηκαν στην ίδια σελίδα παρά μόνο την περίοδο της εσωκομματικής επικράτησης του Στέφανου Κασσελάκη.
Βελούδινο(;) διαζύγιο
Αυτό που επίσης μοιάζει εξαιρετικά πιθανό, είναι αυτό το διαζύγιο να μην είναι βελούδινο όπως προσδοκούν και οι δύο πλευρές. Η απόφαση Χαρίτση να δημοσιοποιήσει την διαφωνία του με την απόφαση της ΚΕ της Νέας αριστεράς δεν εμπεριείχε μεν την σκέψη της ρήξης, όμως από μόνη της ήταν μία επιθετική κίνηση, παρότι το περιβάλλον του όπως και ο ίδιος, επιθυμούν να το παρουσιάσουν ως ζήτημα εσωκομματικής δημοκρατίας.
Από την άλλη πάλι, η ένταση και το ύφος της απάντησης του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, που κατά κανόνα και εκ της θέσης του, οφείλει να λειαίνει τις γωνίες αντί να τις οξύνει -όπως και οι απαντήσεις άλλων ισχυρών στελεχών της ΝΕΑΡ-, δείχνουν πως από τη διελκυστίνδα των γραμμών έχει μείνει μονάχα μία κλωστή να ενώνει τις δύο πλευρές και με το μεγάλο ερώτημα να είναι: για πόσο ακόμα;
Ειδικά μάλιστα σε μία περίοδο που αναμένουμε την κυκλοφορία του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα που πρακτικά σηματοδοτεί την απαρχή της δεύτερης φάσης της στρατηγικής του.
Αλλά και τις πιέσεις που δέχονται το πολιτικό προσωπικό της κεντροαριστεράς ώστε να προωθηθούν άμεσα οι συγκλίσεις και οι συνεργασίες για το αντικυβερνητικό μέτωπο.
