Στα απομακρυσμένα και αφιλόξενα βουνά του Κασμίρ, οι γυναίκες των νομαδικών κοινοτήτων Γκούτζαρ (Gujjar) και Μπακαρβάλ (Bakarwal) φέρνουν στη ζωή τα παιδιά τους υπό συνθήκες ακραίας δυσκολίας, συχνά μόνες, χωρίς ιατρική περίθαλψη, αντιμέτωπες με σοβαρούς κινδύνους για τη ζωή τη δική τους και του νεογνού.
Κατά τη διάρκεια των τεράστιων εποχικών μετακινήσεων, οι έγκυες γυναίκες γεννούν μέσα σε σκηνές, κάτω από δέντρα ή κοντά σε ποτάμια, με μόνη βοήθεια τις παραδοσιακές μαίες και μέλη της οικογένειάς τους. Οι γυναίκες αυτές κουβαλούν βαριά φορτία και αντιμετωπίζουν κακή διατροφή, με αποτέλεσμα να φτάνουν στα νοσοκομεία –όταν αυτό είναι εφικτό– εξαντλημένες, αναιμικές ή με σοβαρές μολύνσεις.
Αν και μια κυβερνητική μελέτη του 2022 κατέγραψε τον δείκτη μητρικής θνησιμότητας στο Τζαμού και Κασμίρ σε 46 ανά 100.000 γεννήσεις (χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο της Ινδίας), οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι θάνατοι των νομάδων γυναικών συχνά δεν καταγράφονται, αποκρύπτοντας την πλήρη έκταση της τραγωδίας.
Οι γιατροί αναφέρουν ότι πολλές γυναίκες φτάνουν για τοκετό μετά από 10 έως 15 χιλιόμετρα πορείας, συχνά με επιπλοκές όπως σοβαρή αναιμία, λοιμώξεις και δυστοκία. Η φτώχεια, οι πρόωροι γάμοι και ο υποσιτισμός αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο.
Παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις για δημιουργία κινητών μονάδων υγείας για τις νομαδικές κοινότητες, αυτές παραμένουν ανεκπλήρωτες λόγω έλλειψης προσωπικού, χρηματοδότησης και των δυσκολιών του ορεινού εδάφους. Ενώ διεθνείς οργανισμοί όπως το UNFPA εφαρμόζουν επιτυχημένα πρότζεκτ κινητών κλινικών σε νομαδικές περιοχές άλλων χωρών (Μογγολία, Αιθιοπία, Σομαλία), οι γυναίκες του Κασμίρ επιβιώνουν με ελάχιστη υποστήριξη, βασιζόμενες στην τύχη και τις παραδοσιακές μαίες.
