Τον μισό σχεδόν εργασιακό τους βίο για να μένουν σε ένα τριάρι (και μάλιστα μικρό) είναι αναγκασμένοι να ξοδέψουν όσοι Έλληνες θελήσουν να αποκτήσουν κάποια στιγμή το δικό τους σπίτι στην πρωτεύουσα Αθήνα.
Αυτό αποδεικνύει η φετινή έρευνα της Deloitte που συγκρίνει πόσα χρόνια πρέπει να εργαστεί κάθε Ευρωπαίος για να αποκτήσει ένα διαμέρισμα 70 τ.μ.
Στη μέτρηση λοιπόν αυτή η Αθήνα έρχεται…2η καθώς κατατάσσεται πλέον στη δεύτερη θέση των ακριβότερων πόλεων για αγορά νεόδμητης κατοικίας, αμέσως μετά το Άμστερνταμ. Δηλαδή για ένα διαμέρισμα 70 τ.μ. απαιτείται να σπαταλήσει εισόδημα 15,3 ετών εργασίας, γεγονός που καθιστά την ιδιοκατοίκηση σχεδόν απρόσιτη.
Δηλαδή όποιος θέλει να «χωρέσει» τα όνειρα του σε ένα νεόδμητο τριάρι 70 τ.μ. που σημειωτέον επαρκεί οριακά για τις ανάγκες μίας μικρής οικογένειας, θα πρέπει να δουλέψει πάνω από 15 χρόνια για να πληρώσει μόνο αυτό. Κάτι που φυσικά είναι αδύνατο με βάση τις σύγχρονες ανάγκες που έχει ο σημερινός άνθρωπος.
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ελληνικός μισθός είναι πολύ μικρότερος ονομαστικά από χώρες όπως η Ολλανδία που ναι μεν είναι πίσω και από εμάς στην συγκεκριμένη κατάταξη αλλά μιλάμε για μία χώρα που το επίπεδο ζωής είναι γενικά πολύ υψηλότερο.
Δηλαδή για παράδειγμα η αγορά αυτοκινήτου που είναι και αυτή ζωτικής σημασίας και μία από τις μεγαλύτερες αγορές που μπορεί να κάνει κανείς στη ζωή του, «πονάει» τον μέσο Ολλανδό, Γερμανό, Γάλλο κλπ πολύ λιγότερο από ότι τον Έλληνα.
Αυτό ισχύει και για πολλές άλλες βασικές ανάγκες όπως το σούπερ μάρκετ, οι διακοπές, οι μετακινήσεις και άλλα πολλά που για τους άλλους Ευρωπαίους είναι πολύ φθηνότερα σε σχέση με το εισόδημα τους σε σχέση με τους Έλληνες.
Αυτό σημαίνει ότι για τον Ολλανδό η αγορά κατοικίας είναι πολύ πιο εύκολη υπόθεση από ότι για τον Έλληνα που δυσκολεύεται πολύ περισσότερο για να καλύψει και τις υπόλοιπες βασικές του ανάγκες κάνοντας στην πραγματικότητα την αγορά ακινήτου σε αυτά τα επίπεδα αδύνατη.
Έτσι η απόκτηση κατοικίας για το μέσο Έλληνα από όνειρο γίνεται ουτοπία, τη στιγμή μάλιστα που τα πράγματα έχουν δυσκολέψει σε αβάσταχτο βαθμό και σε ότι αφορά την ενοικίαση.
Οι πιέσεις πέρα από την Αθήνα
Και η ακρίβεια στα ακίνητα δεν αφορά μόνο την Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη εμφανίζεται και αυτή στην πρώτη δεκάδα των πιο δυσπρόσιτων ευρωπαϊκών πόλεων, με απαιτούμενους μισθούς 11,4 ετών για νεόδμητο σπίτι παρόμοιας επιφάνειας. Στην Πάτρα, αν και το επίπεδο τιμών είναι χαμηλότερο (1.457 ευρώ/τ.μ.), το μέτρο προσιτότητας επιβαρύνεται από τα πιο περιορισμένα εισοδήματα, ανεβάζοντας τις ανάγκες σε 8,1 έτη εργασίας. Το συμπέρασμα είναι σαφές: η στεγαστική κρίση τείνει να καλύψει ολόκληρη τη χώρα.
Η αγορά της Αττικής
Οι τιμές στην Αττική αντικατοπτρίζουν την έντονη ανισορροπία της εγχώριας αγοράς. Η μέση αξία αγοράς κατοικίας στην Αθήνα έχει ετήσια άνοδο 10,1%, ενώ οι νεόδμητες κατοικίες στην Αττική διατίθενται πλέον στα 4.100 ευρώ/τ.μ., δηλαδή περίπου 287.000 ευρώ για διαμέρισμα 70 τ.μ. Το ποσό είναι 2,3 φορές υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο, στοιχείο που αναδεικνύει τον βαθμό συγκέντρωσης ζήτησης στο Λεκανοπέδιο και την αδυναμία της περιφέρειας να λειτουργήσει ως αντίβαρο.
