Ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, πανηγυρίζει για δύο διαδοχικές διπλωματικές επιτυχίες εντός 24 ωρών, οι οποίες, ωστόσο, επισκιάζονται από σημαντικές αντιφάσεις και αναπάντητα ερωτήματα, ειδικά ως προς την επίλυση του Παλαιστινιακού.
Αφενός, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε το ψήφισμα που δίνει «επένδυση διεθνούς νομιμότητας» στο σχέδιο του Τραμπ για τη Λωρίδα της Γάζας, με 13 θετικές ψήφους έναντι των αποχών της Ρωσίας και της Κίνας. Αφετέρου, η Ουάσιγκτον υποδέχτηκε τον ισχυρό άνδρα της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, επισφραγίζοντας τη συνάντηση με συμφωνίες για εξαγωγή οπλισμού, συνεργασία στην πυρηνική ενέργεια και υποσχέσεις για σαουδαραβικές επενδύσεις ύψους ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων στις ΗΠΑ.
Οι δύο εξελίξεις θεωρούνται αλληλένδετες, καθώς το «σχέδιο Τραμπ» για τη Γάζα στηρίζεται στην ενεργή συνέργεια της Σαουδικής Αραβίας και άλλων μουσουλμανικών χωρών. Ωστόσο, στην «εποχή Τραμπ», η επικοινωνία συχνά υπερβαίνει την ουσία.
Ο ένοικος του Λευκού Οίκου επαίρεται πως οι εμπλεκόμενοι συμφώνησαν στο σχέδιό του, κάτι που κρίνεται ανακριβές. Το σχέδιο έχει απορριφθεί ρητά τόσο από τη Χαμάς και τις λοιπές παλαιστινιακές οργανώσεις, όσο και από το Ισραήλ, καθώς η κυβέρνηση Νετανιάχου αρνείται κατηγορηματικά την προοπτική δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους.
Παρόλο που το κείμενο του ψηφίσματος ενισχύθηκε με αναφορές σε έναν «πολιτικό ορίζοντα» για την επίλυση του Παλαιστινιακού, αναλυτές επισημαίνουν ότι το σχέδιο Τραμπ δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο, επαναφέροντας «νεοαποικιακές ρυθμίσεις».
Το σχέδιο αποσυνδέει τη διακυβέρνηση της Γάζας από τη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, θέτοντας σε αμφισβήτηση ολόκληρο το νομικό κεκτημένο προηγούμενων ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Στην πράξη, ο Τραμπ φαίνεται να επενδύει σε μια συνδιαχείριση της «νέας Μέσης Ανατολής» με τις αραβομουσουλμανικές δυνάμεις, η οποία μεταφράζεται σε οιονεί διεθνοποίηση της κατοχής της Λωρίδας της Γάζας.
Αυτή η διεθνοποίηση αποτελεί το τίμημα που πληρώνει ο Τραμπ προκειμένου να διασώσει αφενός το Ισραήλ από την «πλήρη διεθνή απονομιμοποίηση» και αφετέρου τις σχέσεις των ΗΠΑ με τους Άραβες συμμάχους. Η κυβέρνηση Νετανιάχου, αν και απρόθυμα, υποκύπτει στις αμερικανικές υπαγορεύσεις, αντιμετωπίζοντας αυτή τη διεθνοποίηση ως μακροπρόθεσμη ήττα.
Η Ρωσία και η Κίνα, παρά τις επιφυλάξεις τους για τις νεοαποικιακές ρυθμίσεις, αρκέστηκαν σε αποχή. Στο πνεύμα της realpolitik και της «πολυπολικότητας», δεν χρησιμοποίησαν το βέτο τους, καθώς το σχέδιο είχε την έγκριση των αραβικών κρατών και της Παλαιστινιακής Αρχής. Η στάση τους είναι η υιοθέτηση αναμονής, μέχρις ότου το σχέδιο Τραμπ «να ξεδιπλώσει όλες του τις αντιφάσεις», ιδίως ως προς τις τεράστιες χρηματοδοτικές απαιτήσεις της ανοικοδόμησης της Γάζας και την έλλειψη πρόθυμου παίκτη να αναλάβει την αστυνόμευση της περιοχής, όσο η Χαμάς αρνείται να αφοπλιστεί.
Διαβάστε επίσης:
Νέο ψήφισμα ΟΗΕ για ενισχυμένα μέτρα κατά της ατιμωρησίας για επιθέσεις σε δημοσιογράφους
Νέα ισραηλινή σφαγή στον Λίβανο – Επίθεση σε καταυλισμό παλαιστινίων προσφύγων
Το Τέξας χαρακτήρισε «τρομοκρατικές» δύο μουσουλμανικές οργανώσεις
