Στην κατηγορία της παγκόσμιας ενημέρωσης υπάρχουν οι ειδήσεις και υπάρχουν οι χώρες στις οποίες συμβαίνουν πράγματα. Δεν αντιμετωπίζονται όμως όλες οι ειδήσεις με τον ίδιο τρόπο και δεν είναι όλες οι χώρες ίδιες. Για παράδειγμα ένα αυτοκίνητο που έπεσε σε πλήθος κόσμου σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα αποτελεί αιτία για έκτακτα δελτία ειδήσεων στα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα ενώ την ίδια στιγμή μια βομβιστική επίθεση στην αγορά του Άντεν στην Υεμένη ή η απαγωγή δεκάδων κοριτσιών από ένα σχολείο στη Νιγηρία μπορεί να μην είναι καν στη σκαλέτα των ειδήσεων των ίδιων μέσων ενημέρωσης. Οι ειδήσεις αποκτούν ειδικό βάρος και σημασία ανάλογα της γεωγραφικής περιοχής που συμβαίνουν. Η ανθρώπινη ζωή, ο πόνος, οι στερήσεις, η ασφάλεια, οι προοπτικές, τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών, η φτώχεια και το δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν έχουν παντού την ίδια αξία. Για έναν περίεργο λόγο τις περισσότερες φορές οι χώρες που στερούνται τα παραπάνω στέκουν στη γκρίζα ζώνη της ενημέρωσης. Εκεί που δεν πέφτουν τα φώτα της δημοσιότητας με την ίδια ένταση όπως σε άλλα σημεία του Δυτικού κόσμου, εκείνου δηλαδή που τιτλοφορείται ως πολιτισμένος.
Μια χώρα τέτοια, που η ενημέρωση βγαίνει επιλεκτικά είναι το Αφγανιστάν. Ο πολύς κόσμος έμαθε για το Αφγανιστάν το 2001 μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Άκουσε για τους Ταλιμπάν – τους οποίους στη διάρκεια της Ρωσικής κατοχής της χώρας είχαν στηριίξει οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες – κι έμαθε πόσο κακοί κι επικίνδυνοι είναι όχι μόνο για τη Δύση αλλά και για τους ίδιους τους Αφγανούς πολίτες. Τα φώτα της ενημέρωσης έμειναν στραμμένα στη χώρα και όχι πάντα με την ίδια ένταση, μέχρι και τον Αύγουστο του 2021. Κατόπιν οι οι Δυτικοί απομακρύνθηκαν αφήνοντας πίσω τους το απόλυτο χάος και τους Ταλιμπάν να αναλαμβάνουν ξανά την εξουσία.
Σήμερα, η κατάσταση στο Αφγανιστάν, χαρακτηρίζεται από βαθιά ανθρωπιστική και οικονομική κρίση, παρά τη σχετική βελτίωση της ασφάλειας σε ορισμένες περιοχές. Η διοίκηση των Ταλιμπάν επιβάλει την αυστηρή ερμηνεία κι εφαρμογή της Σαρία, δηλαδή του Ισλαμικού νόμου.
Η οικονομία βρίσκεται σε δεινή κατάσταση, με πάνω από το 50% του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η χώρα βιώνει σοβαρή κρίση υποσιτισμού, με εκατομμύρια άτομα να χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια.
Η ανεργία ξεπερνά το 23% και αυτό είναι το επίσημο νούμερο αφού στην πραγματικότητα ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ζητούμενο. Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ακραίους περιορισμούς στην εκπαίδευση, την εργασία και την ελευθερία κίνησης. Εθνοτικές ομάδες υπόκεινται σε διώξεις ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας βιώνει σε καθεστώς αβεβαιότητας και φόβου λόγω της ανυπαρξίας κοινωνικών δομών στήριξης σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών.
Για το Αφγανιστάν στην εποχή των Ταλιμπάν, για την ασφάλεια, τη Σαρία και την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου, τις γυναίκες, την εκπαίδευση, τα παιδιά, την υγεία, την οικονομία και τις προοπτικές της χώρας τέσσερα χρόνια μετά τη φυγή των αμερικανών από τη χώρα, συζητήσαμε με τον υπεύθυνο αποστολών των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Ανδρέα Κουτέπα που βρέθηκε και εργάστηκε για ένα χρόνο ως επικεφαλής της γαλλικής αποστολής στη χώρα.
Ολόκληρη η συζήτηση στο λινκ που ακολουθεί.
