Ο 52χρονος Michel Dupont, αγρότης σε μια απομονωμένη γωνιά της Ωβέρνης, γνώριζε το κάθε εκατοστό του αγροκτήματός του. Όμως τίποτα δεν τον είχε προετοιμάσει για αυτό που αντίκρισε σε ένα μικρό ρυάκι της γης του: ένα λαμπερό ψήγμα χρυσού, στο μέγεθος καρυδιού. Λίγο πιο πέρα, ένα δεύτερο. Και μετά, κι άλλο.
Η ανακάλυψη δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Οι γεωλόγοι που κάλεσε έμειναν άναυδοι: ένα τεράστιο κοίτασμα χρυσού, αξίας άνω των 4 δισεκατομμυρίων ευρώ, βρισκόταν κάτω από τα πόδια του. Η είδηση γρήγορα εξαπλώθηκε – συνεργεία, δημοσιογράφοι και κρατικοί αξιωματούχοι κατέκλυσαν το χωράφι του. Ο Τύπος μιλούσε για το «θαύμα της Ωβέρνης».
Ο νόμος δεν είναι με το μέρος του
Η τύχη όμως του γύρισε την πλάτη. Στη Γαλλία, το υπέδαφος ανήκει στο κράτος – όχι στον ιδιοκτήτη της γης. Όλοι οι ορυκτοί πόροι θεωρούνται κρατική ιδιοκτησία. Ο ανακαλύψας δικαιούται μια αποζημίωση, αλλά… μόλις 0,5% της συνολικής αξίας. Για τον Michel, αυτό μεταφράζεται σε 20 εκατ. ευρώ – αν και πότε τα πάρει.
Προς το παρόν, οι αρχές έχουν επιβάλει πλήρη απαγόρευση οποιασδήποτε δραστηριότητας στο κτήμα του. Σε εξέλιξη βρίσκονται περιβαλλοντικές και αρχαιολογικές μελέτες για να εκτιμηθούν οι επιπτώσεις πιθανής εξόρυξης. Ταυτόχρονα, κρατικοί φορείς συντάσσουν τεχνικές εκθέσεις – μια διαδικασία που μπορεί να κρατήσει χρόνια.
Ένας χρυσός εφιάλτης
Για τον Michel, ο χρυσός αποδείχθηκε κατάρα. Δεν μπορεί να καλλιεργήσει τη γη του, δεν μπορεί να εκθρέψει τα ζώα του, δεν έχει πρόσβαση ούτε στην καθημερινότητά του. Παρά τη φήμη, ο τραπεζικός του λογαριασμός παραμένει ίδιος, το αγρόκτημα έχει μετατραπεί σε νεκρή ζώνη και οι ελπίδες για γρήγορη λύση απομακρύνονται.
Ο ίδιος παραμένει εγκλωβισμένος σε μια απρόσμενη νομική παγίδα. «Αυτό που νόμιζα για τύχη, κατέληξε να με καταστρέφει», λέει χαρακτηριστικά στους δημοσιογράφους. Μέχρι να αποφασίσει το κράτος, το μόνο που του μένει είναι η αναμονή. Και η ελπίδα πως κάποτε, ίσως, θα αποζημιωθεί για τον θησαυρό που βρήκε, αλλά ποτέ δεν του ανήκε.
