Μερικές φορές δεν είναι αυτά που λέγονται που κάνουν τη μεγαλύτερη εντύπωση.
Είναι η αντίδραση.
«Εάν εμφανιστούν εκεί κάποια στρατεύματα», είπε ο Ρώσος πρόεδρος, «ειδικά τώρα που συνεχίζονται οι μάχες, ξεκινάμε από την υπόθεση ότι αυτοί θα είναι νόμιμοι στόχοι καταστροφής».
Έπειτα η αντίδραση.
Το κοινό στο οικονομικό φόρουμ στο Βλαδιβοστόκ ξέσπασε σε χειροκροτήματα, με τους Ρώσους αξιωματούχους και τους επιχειρηματικούς ηγέτες να χαιρετίζουν προφανώς την απειλή «καταστροφής» των δυτικών στρατευμάτων.
Παρατηρώντας τη σκηνή στην αίθουσα, βρήκα τα χειροκροτήματα αρκετά ανατριχιαστικά.
Κόκκινη γραμμή για τον Πούτιν τα ειρηνευτικά σώματα
Και αυτό συνέβη μόλις μία ημέρα αφότου οι σύμμαχοι του Κιέβου, ο λεγόμενος Συνασπισμός των Προθύμων, είχαν δεσμευτεί για μια μεταπολεμική «δύναμη διαβεβαίωσης» για την Ουκρανία.
Ο Πούτιν απορρίπτει την ασφάλεια της Δύσης στην Ουκρανία, προειδοποιώντας ότι τα στρατεύματα θα γίνουν στόχος.
Ο Πούτιν δήλωσε ότι θα συναντηθεί με τον Ζελένσκι μόνο στη Μόσχα – μια πρόταση που απορρίφθηκε εκτός Ρωσίας ως μη εναρκτήρια.
Το κοινό χειροκρότησε ξανά όταν ο ηγέτης του Κρεμλίνου υπαινίχθηκε ότι θα ήταν έτοιμος να συναντήσει τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι – αλλά μόνο στην πατρίδα του.
Ειρήνη μόνο με τους δικούς μας όρους
«Το καλύτερο μέρος για αυτό είναι η ρωσική πρωτεύουσα, στην Ηρωική Πόλη της Μόσχας», δήλωσε ο Πούτιν.
Εκτός Ρωσίας, η πρόταση του Πούτιν έχει απορριφθεί ως ασήμαντη, εντελώς άστοχη. Μια περίπτωση πολιτικού τρολαρίσματος.
Αλλά από πολλές απόψεις, συνοψίζει την τρέχουσα θέση του Κρεμλίνου σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία: «Ναι, θέλουμε ειρήνη, αλλά μόνο με τους δικούς μας όρους. Απορρίπτετε τους όρους μας; Τότε όχι ειρήνη».
Οι 2 +1 λόγοι της αδιαλλαξίας Πούτιν – Ο ρόλος του Τραμπ
Αυτή η ασυμβίβαστη στάση τροφοδοτείται από έναν συνδυασμό παραγόντων.
Πρώτον, από την πεποίθηση του Κρεμλίνου ότι, στην Ουκρανία, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν την πρωτοβουλία στο πεδίο της μάχης.
Δεύτερον, με διπλωματική επιτυχία. Στην Κίνα αυτή την εβδομάδα, ο Πούτιν έδωσε τα χέρια και χαμόγελα σε μια σειρά από παγκόσμιους ηγέτες. Τα πάντα αφορούσαν την επίδειξη ότι η Ρωσία έχει ισχυρούς φίλους, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Βόρεια Κορέα.
Και μετά υπάρχει η Αμερική. Τον περασμένο μήνα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κάλεσε τον Πούτιν στην Αλάσκα για μια συνάντηση κορυφής. Στην πατρίδα τους, φιλο-Κρεμλίνοι σχολιαστές χαιρέτησαν το γεγονός ως απόδειξη ότι οι προσπάθειες της Δύσης να απομονώσει τη Ρωσία λόγω του πολέμου στην Ουκρανία είχαν αποτύχει.
Για να πείσει το Κρεμλίνο να τερματίσει τις μάχες, ο Τραμπ έχει θέσει στο παρελθόν τελεσίγραφα και προθεσμίες· έχει απειλήσει με περαιτέρω κυρώσεις εάν η Ρωσία δεν κάνει ειρήνη.
Αλλά ο Τραμπ δεν έχει υλοποιήσει τις απειλές του – και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για την αυτοπεποίθηση της Ρωσίας.
Ο Πούτιν επαινεί δημόσια τις ειρηνευτικές προσπάθειες του Τραμπ. Κι όμως, έχει απορρίψει τις προτάσεις του Τραμπ για κατάπαυση του πυρός και δεν έχει δείξει καμία επιθυμία να κάνει παραχωρήσεις στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Πού, λοιπόν, αφήνουν αυτό τις προοπτικές για ειρήνη;
Ο Πούτιν δήλωσε πρόσφατα ότι μπορεί να δει «φως στο τέλος του τούνελ».
Μου φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή η Ρωσία από τη μία πλευρά, και η Ουκρανία και η Ευρώπη (και σε κάποιο βαθμό η Αμερική) από την άλλη βρίσκονται σε διαφορετικές σήραγγες, σε διαφορετικούς δρόμους, με διαφορετικούς προορισμούς.
Πώς εννοεί ο Πούτιν το φως στο τούνελ
Η Ουκρανία και η Ευρώπη επικεντρώνονται στον τερματισμό των εχθροπραξιών, στη διαμόρφωση εγγυήσεων ασφαλείας για το Κίεβο και στη διασφάλιση ότι ο ουκρανικός στρατός είναι αρκετά ισχυρός μετά τον πόλεμο για να αποτρέψει μια ακόμη εισβολή.
Όταν ο Πούτιν μιλάει για «φως στο τέλος του τούνελ», πιστεύω ότι φαντάζεται ένα μονοπάτι που οδηγεί σε μια ρωσική νίκη στην Ουκρανία και, ευρύτερα, στην οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης που ωφελεί τη Ρωσία.
Όσον αφορά την ειρήνη, είναι δύσκολο να δούμε πού και πότε αυτοί οι δύο πολύ διαφορετικοί αυτοκινητόδρομοι θα συγκλίνουν.
Διαβάστε επίσης:
Μονή Σινά: Στην Αθήνα ο αρχιεπίσκοπος Δαμιανός – Ποιοι είναι οι υποψήφιοι διαδοχοί του
