Οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου απέχουν από την πραγματικότητα και ο ίδιος δείχνει να έχει απολέσει την επαφή με αυτή. Η νίκη την οποία επικαλείται δεν προκύπτει από πουθενά και οι τοποθετήσεις των τελευταίων ημερών από πλευράς του, μπορεί να μην προκαλούν τέτοια αναστάτωση στις αγορές και να δημιουργούν ένα πλαίσιο εξόδου από την κρίση εφόσον επιμείνει στο σενάριο της καταστροφής του αντιπάλου. Όμως η ρητορική του είναι τόσο ασαφής και αποπροσανατολιστική που δείχνει να έχει επιφέρει ρήγματα και τριγμούς στις σχέσεις και με τους στενούς του συνεργάτες και συμβούλους.
Τη στιγμή που επιμένει στην καταστροφή του ναυτικού, της αεροπορίας και του στρατού του Ιράν και περιγράφει επίτευξη των στόχων της στρατιωτικής επιχείρησης, καλεί Ευρώπη, Κίνα και άλλους να στείλουν πλοία για να διασφαλίσουν τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Μιλά με ευχαρίστηση και ικανοποίηση για τους βομβαρδισμούς, περιγράφοντας τις ικανότητες του Αμερικανικού στρατού, προκαλώντας το κοινό αίσθημα και τη λογική. Αναφέρεται στην κερδοφορία που προκύπτει για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, λόγω της διατάραξης της εφοδιαστικής αλυσίδας από τις χώρες του Κόλπου, λες και αυτό αφορά τους Αμερικανούς πολίτες, λες και ολόκληρη η Αμερική βιώνει τον πόλεμο όπως οι οικογένειες των πετρελαιάδων φίλων του Τράμπ.
Στενοί του συνεργάτες σύμφωνα με διαρροές σε αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, φέρονται να έχουν ζητήσει από τον ένοικο του Λευκό του Οίκου, να περιορίσει τις δηλώσεις για τον πόλεμο στο Ιράν και να αδράξει την πρώτη ευκαιρία για να παύσει τις επιχειρήσεις.
Όμως ο Ντόναλντ Τράμπ δεν είναι μόνος στον πόλεμο αυτό. Η μέχρι τώρα εξέλιξή των πραγμάτων, ίσως να απαντά στο ερώτημα πόσο καλά προετοιμασμένη ήταν η Ουάσιγκτον για αυτό στο οποίο έμπλεκε και η διάρκεια των επιχειρήσεων θα καταστήσει σαφές εάν ο πλανητάρχης πάτησε τη σκανδάλη συνειδητά ή εάν σύρθηκε πίσω από το Ισραήλ για λόγους που μόνον αυτός κατέχει.
Το Ισραήλ
Στο Τελ Αβιβ γνωρίζουν καλά πως ένα καθεστώς με πολυεπίπεδη και αλληλεπικαλυπτόμενη διάρθρωση των δομών του δεν πέφτει με βομβαρδισμούς και νικητήριες κορώνες. Διαθέτουν επίσης ικανές πληροφορίες για το εύρος και την ουσία της καταστροφής που έχουν επιφέρει οι πυραυλικές επιθέσεις των δεκαέξι αυτών ημερών. Σύμφωνα με τον IDF τα 2/3 των γραμμών οπλικής παραγωγής έχουν καταστραφεί στο Ιράν, όμως παραμένει αδιευκρίνιστος ο αριθμός των πυραύλων και των drones που διαθέτει στο οπλοστάσιό της η Τεχεράνη. Ιδανικά για το Ισραήλ η επιχείρηση θα τελείωνε με την ωρίμανση των συνθηκών ανατροπής του καθεστώτος. Επειδή αυτό δεν προκύπτει, η επιτυχία από πλευράς Νετανιάχου οριοθετείται στην απομάκρυνση του Ουρανίου ή στην καθολική καταστροφή του οπλοστασίου του Ιράν. Μέχρι στιγμής ούτε αυτά προκύπτουν.
Το Ιράν αντιστέκεται, αμύνεται, αντεπιτίθεται και διαχέει τα επακόλουθα του πολέμου που δέχεται σε μια παγκόσμια κλίμακα, οικονομίας και ασφάλειας.. Για την κυβέρνηση του Ισραήλ η ευκαιρία είναι μοναδική και γνωρίζουν πως όταν ο Τράμπ κατεβάσει το διακόπτη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ο IDF δεν μπορεί να ανταπεξέλθει μόνος του στο εγχείρημα. Κατανοούν επίσης πως το κόστος που θα επωμιστεί στο εσωτερικό της χώρας του ο Αμερικανός πρόεδρος, θα είναι βαρύ και θα αποτυπωθεί στις ενδιάμεσες εκλογές- άρα από εκεί κι έπειτα δύσκολα θα έχουν τη στήριξη που απολαμβάνουν αυτή την περίοδο.
Το 93% λέει ναι στον πόλεμο
Ο Νετανιάχου έχει σχεδόν καθολική αποδοχή και υποστήριξη από την κοινωνία του Ισραήλ για τον πόλεμο στο Ιράν. 93% λέει να συνεχιστούν οι επιχειρήσεις. Να εξακολουθήσουν οι βομβαρδισμοί στο Ιράν, να μπει ο στρατός στο Νότιο Λίβανο και να φτάσει όσο βαθιά χρειάζεται για να τελειώσει η Χεζμπόλαχ. Το ποσοστό που λέει ναι στον πόλεμο είναι εντυπωσιακό αν αναλογιστούμε ό,τι η τωρινή κατάσταση αποτελεί συνέχεια μιας ανάλογης (με μικρότερο αποτύπωμα έντασης και απωλειών στην κοινωνία, στη συνολική διάρκειά του) επιχείρησης που κράτησε δύο χρόνια κι έφερε το Ισραήλ αντιμέτωπο με τη διεθνή κοινή γνώμη και υπόλογη για εγκλήματα πολέμου τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της χώρας. Όμως το 93% αποτυπώνει ότι η κοινωνία πραγματικά πιστεύει πως η ειρήνη και η ευημερία θα έρθουν μετά από αυτόν τον πόλεμο.
Ό,τι η εξάλειψη της Χεζμπολάχ θα φέρει ηρεμία στην κατεχόμενη μεθόριο με το Λίβανο και η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη θα σημάνει την παύση της ενίσχυσης οργανώσεων που πολεμούν το Ισραήλ κι αποτελούν πυρήνες τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή και την Αραβική Χερσόνησο.
Όμως στο Ισραήλ παραβλέπουν το γεγονός πως τα όσα διαχρονικά συμβαίνουν στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη και διάδοση του μίσους και της βίας. Αγνοούν ή αδιαφορούν για την επιρροή που ασκεί η μη επίλυση του Παλαιστινιακού στην ευρύτερη αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής.
Αυτό που βλέπουν ως τέλος των δεινών θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το γύρισμα σελίδας και την έναρξη ενός διαφορετικού κεφαλαίου της κρίσης. Ήδη Ιρανοί διπλωμάτες στις χώρες του Κόλπου διαμηνύουν πως την επομένη του πολέμου, θα πρέπει να επαναδιατυπωθεί το μοντέλο της σχέσης και οι υποχρεώσεις που θα απορρέουν για όσους σήμερα επιτρέπουν στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν το έδαφός τους για να τους επιτίθενται. Αυτά όμως αποτελούν σενάρια και θα κριθούν από τα δεδομένα που θα έχει αφήσει το τέλος του πολέμου.
Για την ώρα το Ισραήλ προετοιμάζεται για μια διάρκεια του πολέμου μέχρι τα μέσα του Απρίλη. Αυτό είναι το επιθυμητό. Πέρασαν μάλιστα την έγκριση κονδυλίων 870 εκ. δολαρίων για την ενίσχυση του στρατιωτικού προγράμματος μέχρι τότε. Την ίδια στιγμή επιτρέπουν την προσάρτηση Παλαιστινιακών εδαφών στη Δυτική Όχθη και το βίαιο εκτοπισμό των κατοίκων της ενώ στη Γάζα τα πλήγματα είναι καθημερινά κατά παράβαση της Συμφωνίας των 20 σημείων του Τράμπ και η ανθρωπιστική βοήθεια δεν επιτρέπεται να περάσει με μια απλή επίκληση των συνθηκών που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος με το Ιράν.
Παράθυρο ευκαιρίας για αλλαγές σε Συρία και Υεμένη
Ισραηλινοί αναλυτές εκτιμούν πως οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί ανοίγουν ένα παράθυρο ευκαιρίας για την αλλαγή δεδομένων σε Συρία και Υεμένη. Στη Δαμασκό το Ισραήλ δεν καλοβλέπει το θρόνιασμα στην εξουσία του Αλ Σαράα και τη σχέση με την Άγκυρα. Εάν όχι τώρα, πότε; Είναι το σκεπτικό που προτάσσουν σε σχέση με την πιθανή δρομολόγηση εξελίξεων στη Συρία ωστόσο, οι απόψεις εντός των υπηρεσιών ασφαλείας διίστανται σχετικά με την ορθότητα μιας τέτοιας ενέργειας και τις επιλογές της επόμενης μέρας. Στην Υεμένη οι Χούθι έχουν κρατήσει μια διακριτική στάση από τη στιγμή της έναρξης του πολέμου στο Ιράν. Δεν επιτίθενται στο Ισραήλ και αυτό σχετίζεται με το περιορισμένο απόθεμα σε drones και πυραύλους. Η Τεχεράνη ίσως να κατάφερε να ενισχύσει το δικό της οπλοστάσιο μετά τον πόλεμο των δώδεκα ημερών του καλοκαιριού, δεν κατάφερε όμως να ανεφοδιάσει τους Χούθι. Εκτιμούν μάλιστα πως εντός του 2026 ή το αργότερο το 2027 χρησιμοποιώντας τη Σομαλιλάνδη, το Ισραήλ θα επιχειρήσει εναντίων τους και πιθανότατα επιθυμούν να διατηρήσουν δυνάμεις και οπλοστάσιο για όταν έρθει εκείνη η στιγμή.
Το Ισραήλ δείχνει να διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο της περιφερειακής δύναμης σύμφωνα με τη διαμόρφωση των δεδομένων. Η επιβεβαίωσή και η διάρκεια που μπορεί να έχει αυτό, θα εξαρτηθεί από επιπλέον παράγοντες που δεν αφορούν μόνο το Ιράν. Η Τεχεράνη αν και για την ώρα πορεύεται απέναντι στον εχθρό περισσότερο ενωμένη από ότι πριν την έναρξη του πολέμου, κατανοεί πως η επόμενη φάση των επιχειρήσεων ίσως να επιδιώξει την αποσταθεροποίηση και τον ξεσηκωμό. Το κεφάλαιο της ανατροπής του καθεστώτος ίσως να μην είναι ο πραγματικός στόχος του Αμερικανού προέδρου, όμως για την κυβέρνηση του Τελ Αβιβ αποτελεί ευκαιρία και ξεκάθαρη επιλογή. Σε κάθε περίπτωση για το Ιράν η λήξη του πολέμου με το καθεστώς να παραμένει στην εξουσία θα αποτελεί νίκη.
Δεκαέξι μέρες μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, οι μόνοι που μπορούν να υπολογίζουν τα οφέλη που αποκομίζουν από τον παραλογισμό του πολέμου, είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός που βλέπει τις μετοχές του να ανακάμπτουν στην πολιτική αρένα και οι σκληροπυρηνικοί του καθεστώτος στην Τεχεράνη που έλεγαν πως η Δύση στηρίζει το Ισραήλ και το απέδειξε με την επίθεση εναντίον του Ιράν όταν οι διαπραγματεύσεις ήταν σε εξέλιξη και μάλιστα σε σημείο πιθανής σύγκλισης. Το καθεστώς όχι μόνο δεν αποδυναμώθηκε μέχρι στιγμής αλλά στέκει πολιτικά απόλυτα λειτουργικό και στρατιωτικά αξιόμαχο.
Αν κάποιος αντιμετωπίζει πρόβλημα και πιθανότατα αδυνατεί να το διαχειριστεί αυτός δεν είναι άλλος από τον Αμερικανό πρόεδρο και στα δικά του αδιέξοδα συμπαρασύρει τις ΗΠΑ και τον κόσμο ολόκληρο. Ένας πρόεδρος που από τη στιγμή που υποσχέθηκε να κάνει την Αμερική Μεγάλη Ξανά (MAGA), χρειάστηκε δεκατρείς μήνες για να μετασχηματίσει το δόγμα του σε ένα αρπακτικό-πολεμικό καπιταλιστικό μοντέλο, που θέτει υπό αμφισβήτηση όχι μόνο την οικονομία αλλά και την παγκόσμια ασφάλεια.
