Το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου επιχειρεί να κλείσει κάθε χαραμάδα τακτοποίησης για ανθρώπους που ήδη ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. Ο κ. Πλεύρης είπε: «όποιος αυτή τη στιγμή είναι παράνομος, θα μείνει παράνομος», περιγράφοντας ως “γραμμή” τη σύλληψη, τη φυλάκιση «δύο με πέντε χρόνια» και την επιστροφή. Η τοποθέτηση του υπουργού μοιάζει σαν να απευθύνεται σε έναν εσωτερικό εχθρό που πρέπει να “καθαριστεί” από τον δημόσιο χώρο.
Η «καμία νομιμοποίηση» σαν σλόγκαν
Το κεντρικό επιχείρημα του υπουργού είναι ότι «η τελευταία ευκαιρία ήταν ο νόμος… της τριετίας» και «από εδώ και πέρα δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη». Όμως αυτό που βαφτίζεται “ειλικρίνεια” είναι στην πράξη παραδοχή πολιτικής αδυναμίας, καθώς όταν μια χώρα έχει ανάγκες στην εργασία (αγροτικός τομέας, τουρισμός, κατασκευές) και ταυτόχρονα παράγει μέσω γραφειοκρατίας, καθυστερήσεων, ελλιπών προξενικών υπηρεσιών ανθρώπους σε διαρκές καθεστώς εκκρεμότητας, τότε το «να μείνεις παράνομος» είναι μονόδρομος.
Η “μία πόρτα” που επικαλείται ο υπουργός «η μόνη πόρτα… θα είναι η νόμιμη» ακούγεται σαν σλόγκαν. Αλλά την ίδια ώρα ξενοδοχειακοί και τουριστικοί εκπρόσωποι μιλούν για καθυστερήσεις, ανάγκη στελέχωσης, ΑΜΚΑ/ΑΦΜ που αργούν, ψηφιακή πλατφόρμα που δεν υπάρχει ακόμη. Δηλαδή: το κράτος δεν έχει κτίσει την “πόρτα” που διαφημίζει, αλλά ζητά να κατεβάσει ρολά…
Η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης
Στο πιο αναχρονιστικό σημείο της τοποθέτησής του, ο κ. Πλεύρης δήλωσε ότι αν «νόμιμος μετανάστης συνδράμει» παράτυπο, «θα χάνει το καθεστώς νομιμότητάς του». Πρόκειται για ρύθμιση-παγίδα που τιμωρεί δεσμούς ζωής: συγγενείς, συγκάτοικους, συναδέλφους, ακόμη και την απλή πρακτική αλληλοβοήθεια. Κυρίως, απλώνει μήνυμα συλλογικής ενοχής: όποιος πλησιάζει τον “παράνομο”, κινδυνεύει να γίνει “παράνομος”.
Στο πεδίο των ΜΚΟ, ο υπουργός ισχυρίζεται ότι «δεν υπάρχει θέμα ποινικοποίησης της συμμετοχής», άρα το πρόβλημα είναι… παρεξήγηση. Όμως η ουσία δεν κρύβεται: εισάγεται επιβαρυντική περίσταση για μέλη οργανώσεων που έχουν πρόσβαση σε δομές, ενώ η συζήτηση μετατοπίζεται από την πράξη στην ιδιότητα. Η κυβέρνηση λέει «θα είναι εγκληματίες αυτοί» αλλά αυτό ακριβώς είναι το επικοινωνιακό κόλπο: νομοθετείς πρώτα ένα πλαίσιο καχυποψίας και μετά παρουσιάζεις τους στοχοποιημένους ως “ύποπτους” που απλώς… επιβεβαιώθηκαν.
Το «τεκμήριο αθωότητας» ως επιλεκτικό προνόμιο
Ο κ. Πλεύρης επικαλείται παραδείγματα για να δικαιολογήσει αποκλεισμούς από το Μητρώο με την «απλή άσκηση ποινικής δίωξης». Όμως εδώ ανοίγει ένας επικίνδυνος κατήφορος: άλλο η αυστηρή προστασία ανηλίκων με συγκεκριμένα πρωτόκολλα και άλλο η μετατροπή της δίωξης σε αυτόματο μηχανισμό διοικητικής εξόντωσης συλλογικών φορέων, πριν υπάρξει απόφαση δικαστηρίου. Το τεκμήριο αθωότητας είναι θεμέλιο κράτους δικαίου. Όταν υπονομεύεται “για καλό σκοπό”, έχεις ήδη ανοίξει την πόρτα για κατάχρηση.
Το νομοσχέδιο παρουσιάζεται ως «νόμιμη μετανάστευση». Στην καρδιά του, όμως, ακούγεται σαν πολιτική πειθαρχίας: περισσότερη τιμωρία, λιγότερες δικλείδες, μεγαλύτερη ανασφάλεια για όσους βρίσκονται ήδη εδώ. Και όταν μια πολιτεία μετατρέπει τη διαβίωση σε διαρκή απειλή, δεν “λύνει” το μεταναστευτικό το σπρώχνει στη σκιά, μαζί με ό,τι πιο επικίνδυνο γεννά η σκιά: εκμετάλλευση, παρανομία και φόβο.
Διαβάστε επίσης:
Μεταναστευτικό: Η κυβέρνηση επιχειρεί να βαπτίσει την αλληλεγγύη, έγκλημα
Fed: Πάγωμα επιτοκίων με φόντο επίμονο πληθωρισμό
Συναγερμός στο κέντρο της Αθήνας: Ύποπτο όχημα έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος
