Αν κάποιος άνοιγε σήμερα τηλεόραση και δεν είχε ιδέα από πολιτικό παρελθόν, δύσκολα θα πίστευε πως κάποτε η Αριστερά στην Ελλάδα διεκδικούσε εξουσία με το σπαθί της. Πολύ πιο πιθανό θα πίστευε πως είναι κάποιο παλιό φοιτητικό ρεύμα που δεν ξεπέρασε ποτέ τη γενική συνέλευση του 2009.
Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας
Κι όμως, κάπου εκεί έξω —κάπου ανάμεσα στις προγραμματικές ασάφειες, τις μικρές σέχτες, τις ομιλίες με λάθος ρήμα στο τέλος και τα debates με καμία ρητορική συνέπεια— υπάρχει ακόμα μια κεντροαριστερά που προσπαθεί να αναπνεύσει.
Το καλό νέο; Δεν έχει πεθάνει.
Το κακό νέο; Δεν έχει και πολύ καλή ιδέα γιατί ζει ακόμα.
Το πολιτικό στερέωμα μοιάζει με reunion σχολής που κανείς δεν θυμάται πότε τελείωσε. Η Πλεύση φωνάζει «εμείς τα λέγαμε», το ΜέΡΑ κουνάει μελαγχολικά το κεφάλι και ο πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ κοιτάζει τις φωτογραφίες του 2015 με το βλέμμα ανθρώπου που έχει ξεχάσει το password.
Η κεντροαριστερά, παγιδευμένη ανάμεσα στο παρελθόν των υποσχέσεων και το παρόν της κρίσης, μοιάζει να χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό από το να αλλάξει απλώς τον επικοινωνιολόγο της. Χρειάζεται λόγο. Όχι απλώς λέξεις. Κι αν θέλουμε να ελπίζουμε σε κάτι, ας ποντάρουμε σ’ αυτό: στο ότι υπάρχουν ακόμα πράγματα που μόνο η Αριστερά μπορεί να πει, αρκεί να βρει ξανά τη φωνή της.
Αν υπάρχει ένας τομέας που κανείς σοβαρός πολιτικός χώρος δεν έχει πάρει πάνω του, είναι η νέα τεχνολογική εποχή. Τεχνητή Νοημοσύνη, οικολογικές καταστροφές, μαζική ανασφάλεια εργασίας, κοινωνίες χωρίς εγγυήσεις, εργασιακά δικαιώματα ατμού.
Και μέσα σε όλα αυτά, η Αριστερά συχνά επιλέγει είτε να μιλήσει σαν να ζούμε ακόμα το 1980, είτε να φωνάζει συνθήματα που δεν καταλαβαίνουν καν οι φοιτητές των ΙΕΚ.
Αν όμως σήμερα θέλει να πει κάτι που να αφορά τη ζωή του μέσου ανθρώπου, δεν έχει παρά να κοιτάξει γύρω: Ποιος υπερασπίζεται τον εργαζόμενο απέναντι στον αλγόριθμο; Ποιος νοιάζεται για την κοινωνική συνοχή όταν το ChatGPT γράφει ήδη καλύτερα από τους συντάκτες της Βουλής; Ποιος ασχολείται με το γεγονός ότι η οικολογία έγινε άλλοθι fast fashion;
Όποιος μιλήσει πρώτος για το αύριο και όχι για το παρελθόν, ίσως να γίνει η φωνή που θα θυμηθούν αύριο.
Ας το πούμε χωρίς περιστροφές: ο κόσμος της κεντροαριστεράς δεν είναι ούτε αδαής, ούτε λειψός. Υπάρχουν στελέχη, υπάρχουν κοινότητες, υπάρχουν ιδέες. Αυτό που λείπει είναι η συναρπαστική αφήγηση. Το νήμα που ενώνει τη διεκδίκηση με το σήμερα. Το σχέδιο που δεν μοιάζει με Excel αλλά με όραμα.
Η ελπίδα για την Αριστερά δεν είναι να βρει «νέους Τσίπρες». Είναι να ανακαλύψει νέες γλώσσες για να μιλήσει στον σύγχρονο άνθρωπο – χωρίς νοσταλγία, χωρίς πανικό, χωρίς κούφιες υποσχέσεις. Και ναι, χωρίς άλλο ένα συνέδριο για το φύλο των αγγέλων.
Αλλιώς…θα μείνουμε με το φάντασμα του 2015 να πλανάται πάνω από μια χώρα που αλλάζει, ενώ εμείς θα φωνάζουμε ότι «το ρεύμα ήταν δικό μας». Σαν τον ρομαντικό τεντιμπόι που φώναζε «θα αλλάξουμε τον κόσμο!» και τώρα κάνει refresh στα γκάλοπ μήπως και τσιμπήσει 2,8%.
Μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά είναι και η τελευταία ευκαιρία.
Και κάτι τελευταίο:
Όσοι πίστεψαν ότι η πολιτική τελείωσε, γελάστηκαν.
Η εποχή αυτή θέλει λόγο, σχέδιο, και ναι — λίγο πάθος.
Ας το πούμε κι εμείς λοιπόν, αλλά με ουσία αυτή τη φορά:
“Εμείς θα είμαστε εδώ. Όχι για να γυρίσουμε στο παρελθόν. Αλλά για να φτιάξουμε το μέλλον, μπας και βγει κάτι πιο αξιοπρεπές από το feed του TikTok.”
