Σε μια κατάθεση ψυχής, ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας φωτοειδησεογράφος του Associated Press για σαράντα χρόνια μίλησε στο nonpapers.gr το Press Point με τον Πάνο Χαρίτο, για τους πολέμους που κάλυψε, τη δημοσιογραφία, τη σημερινή κάλυψη του πολέμου και τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων στην Καισαριανή την περίοδο της κατοχής, οι οποίες επανήλθαν στη μνήμη βλέποντας τις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών.
Πρώτη αποστολή στο εξωτερικό το 1967 για την κάλυψη του πολέμου των έξι ημερών κι από εκεί κι έπειτα σε όλες τις μεγάλες συγκρούσεις. Λίβανος από το 1982 μέχρι τη συμφωνία Taef το 1989, 1994 στο Ζαίρ για τον εμφύλιο και πριν από αυτό ο πόλεμος μεταξύ Ιράν- Ιράκ.
Για τον σημερινό πόλεμο επισημαίνει πως δεν πίστευε ότι το 2026 θα φτάναμε στο σημείο να βλέπαμε αυτές τις εικόνες αν και δεν τα βλέπουμε όλα διότι το Ισραήλ έχει επιβάλει λογοκρισία στις μεταδόσεις και το ίδιο συμβαίνει και από την πλευρά των ΗΠΑ. Φανταστείτε ότι δεν έχουμε δει ακόμα ένα πτώμα ή έναν τραυματία αναφέρει χαρακτηριστικά. Το ίδιο συνέβαινε και στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Η Αμερική δεν επέτρεπε τη μετάδοση εικόνων από τις απώλειες της κι όταν αυτό άλλαξε σηματοδότησε και το τέλος του πολέμου λόγω των αντιδράσεων στις ΗΠΑ.
Για τη σημερινή δημοσιογραφική κάλυψη σημείωσε πως γίνεται από απόσταση. Νομίζω πως όλοι κοιτάζουν να βρουν ένα ψηλό σημείο και να μεταδώσουν από εκεί. Εμείς το κάναμε αλλιώς, φωτογραφίζαμε μάχες σώμα με σώμα, ακολουθούσαμε τις μάχες σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο. Τώρα δεν το βλέπουμε αυτό”.
Αναφέρθηκε επίσης στις μνήμες της παιδικής του ηλικίας, από την Καισαριανή της κατοχής στην οποία και μεγάλωσε. Βλέποντας τις εικόνες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών που πρόσφατα ήρθαν στο φως, θυμήθηκε τα καμιόνια που μετέφεραν τους ανθρώπους για εκτέλεση. «Θυμάμαι μια μέρα τα καμιόνια μεταφέρουν κόσμο στο σκοπευτήριο. Ήμασταν στο σχολείο και τους ακούγαμε να τραγουδούν από τις καρότσες τον Εθνικό Ύμνο. Ο διευθυντής ήρθε και μας είπε να φύγουμε και να πάμε σπίτι. Γυρνώντας είδαμε τα φορτηγά να επιστρέφουν αλλά δεν υπήρχε κόσμος και από τις καρότσες έσταζαν κόκκινες σταγόνες. Συνηθίζαμε σαν παιδιά να πηγαίνουμε στο σκοπευτήριο και να παίζουμε. Μαζεύαμε τους κάλυκες από το χώμα και παίζαμε γκαζάκια. Κάποια στιγμή είδαμε να εκτελούν ανθρώπους».
Περιγράφοντας την εμπειρία στα πολεμικά μέτωπα σημείωσε πως «αυτή η παιδική ηλικία και η καταγωγή μου με βοήθησε μετέπειτα στην κάλυψη των πολέμων. Δεν φοβόμουν τον πόλεμο. Έβλεπα συναδέλφους όταν ερχόντουσαν αεροπλάνα να βομβαρδίσουν να πέφτουν στο έδαφος κι εγώ στεκόμουν και φωτογράφιζα. Κάποια στιγμή μου είπαν να σταματήσω να κάνω τον έξυπνο κι εγώ τους απάντησα πως αν το βλήμα από το αεροπλάνο σε βρει ξαπλωμένο ή όρθιο την ίδια ζημιά θα κάνει. Την επόμενη μέρα εκεί που φωτογράφιζα είδα κι άλλους να στέκονται όρθιοι».
Κλείνοντας, περιέγραψε τον άνθρωπο ως την αιτία των δεινών που βιώνουμε και ως το πιο αιμοβόρο ζώο που υπάρχει στον πλανήτη. «Τα ζώα σκοτώνουν μόνο για να τραφούν, εμείς ακόμα κι όταν ήμαστε χορτάτοι στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλο κι αυτό δεν τελειώνει ποτέ»…
