Ο βετεράνος φωτοειδησεογράφος Αριστοτέλης Σαρρηκώστας και για δεκαετίες ανταποκριτής του Associated Press μιλά στο Press Point του Nonpapers.gr και τον Πάνο Χαρίτο για τον πόλεμο στο Ιράν και για τους πολέμους του παρελθόντος που ο ίδιος κάλυψε.
Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Μας το είχαν δείξει οι ΗΠΑ με τη δολοφονία του Καντάφι στη Λιβύη, μετά στο Ιράκ. Ήταν επόμενο, είχε πλησιάσει η ώρα του Ιράν. Πιστεύω ότι όλα αυτά γίνονται για ένα κοινό σκοπό, το πετρέλαιο και τα πετροδόλαρα. Στο όνομα του δολαρίου δεν υπολογίζουν ούτε ζωές ούτε τίποτα. Δεν περίμενα το 2026 να φτάσουμε στο σημείο να βλέπουμε όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα. Και πιστεύω ότι δεν τα βλέπουμε όλα. Γιατί υπήρχε μέχρι και χθες απαγορευτικό από την πλευρά του Ισραήλ να μην δημοσιεύονται φωτογραφίες που δεν ήταν ευχάριστες γι’ αυτούς και το ίδιο πράγμα έκαναν και οι Αμερικανοί. Δεν έχουμε δει κανέναν Αμερικανό νεκρό ακόμα».
Παράλληλα αναφερόμενος στη δουλειά του φωτορεπόρτερ και τις δικές του εμπειρίες εξηγεί: «Η δουλειά του κάθε φωτορεπόρτερ είναι η καταγραφή των γεγονότων και για να είσαι επαγγελματίας σωστός θα πρέπει να πας ενάντια στις Αρχές. Να φωτογραφίσεις αυτό που δεν θέλουν να φωτογραφίσεις και να δημοσιεύσεις αυτό που δεν θέλουν να δημοσιεύσεις. Αν δεν το κάνεις αυτό, τότε πρέπει να κάνεις μια άλλη δουλειά.
Στη Ραμάλα που με πληροφορούσαν πού θα γίνει η επόμενη διαδήλωση, που δεν το ήξερε κανένας άλλος, είναι γεγονός ότι είχα πάει τόσο πολλές φορές που είχαν αποφασίσει να με κάνουν επίτιμο δημότη της Ραμάλας. Με γνώριζαν όλοι, τα μαγαζιά στην πλατεία και στα στενά. Απλοί άνθρωποι και με φώναζουν Greek ή Yunani. Ένιωθα άνετα. Δεν είχα καμία διαφορά με τον κόσμο. Οι περιπολίες των Ισραηλινών, τα πολυβόλα στις ταράτσες δεν τους άρεσε. Τα κλειστά παράθυρα από τον κατ’ οίκον περιορισμό. Έχω φωτογραφίες τον Ράμπιν να περιοδεύει σ’ αυτές τις περιοχές και να βλέπει τις φατσούλες των παιδιών στα κλειστά παράθυρα. Κάλεσε τους υπεύθυνους και έδειξε τον περιορισμό. Και στον ίδιο δεν του άρεσε αυτό που είδε».
