Πολύ σωστά το έθεσε ο Παλαιστίνιος διανοούμενος Μαρουάν Μπισάρα στο Al Jazeera για τον Μακρόν. Θυμίζει, είπε, την στάση της Μαρίας Αντουανέτας όταν έλεγε στους πεινασμένους χωρικούς να φάνε παντεσπάνι. Για τον Μπισάρα η αναγνώριση που προσφέρει στην Παλαιστίνη ο Μακρόν είναι κάτι αντίστοιχο. «Ας φάνε Παλαιστίνη» τους λέει ο Γάλλος Πρόεδρος την ώρα που εκείνοι πεθαίνουν από την πείνα.
του Χρυσόστομου Λουκά
Η ιστορική ρελάνς του Στάρμερ
Έκαστος με την Ιστορία του όμως.
Ο έμπειρος ανταποκριτής του BBC Τζέρεμι Μπόουεν εξηγούσε σε ανάλυσή του ότι καταρχάς η «απειλή» Στάρμερ για αναγνώριση της Παλαιστίνης, εάν δεν υπάρξει άμεσα ειρήνη, συνιστά ιστορική αλλαγή στάσης της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής.
Επιπλέον, ο Βρετανός πρωθυπουργός προφανώς κι δεν αναμένει η ιστορική μεταστροφή του Λονδίνου στο Μεσανατολικό να παράξει ένα Παλαιστινιακό κράτος. Η προσπάθεια όμως είναι να πιεστούν οι Ισραηλινοί να καταλάβουν ότι Ειρήνη σημαίνει ακριβώς αυτό, Ισραήλ ΚΑΙ Παλαιστίνη.
Πολύ αργά θα πουν πολλοί και δεν θα έχουν άδικο.
Βρετανία-Γαλλία θα προβούν σε μια αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους «post-mortem» εφόσον εδώ και δεκαετίες το Ισραήλ του Νετανιάχου απορρίπτει αυτό το σενάριο, ασχέτως εάν εδράζεται σε διεθνείς συμφωνίες επίσης δεκαετιών.
Δεν τελειώνει εδώ όμως η ιστορία. Μιλάμε για την πάλαι ποτέ Βρετανική Αυτοκρατορία, τη Βρετανία της Διακήρυξης του Μπάλφουρ, που κληροδότησε την πληγή του Μεσανατολικού σε αυτά τα ιστορικά εδάφη.
Πρόβλημα για τον «Μπίμπι»
Η κίνηση του Στάρμερ είναι συμβολική για τους Παλαιστίνιους αλλά μπορεί να επιφέρει πολιτικά αποτελέσματα εντός Ισραήλ.
Ο «δημιουργός» του Μεσανατολικού ζητήματος, έρχεται σχεδόν 80 χρόνια μετά να διακηρύξει στον Νετανιάχου που ενταφίασε τη λύση των δυο κρατών, ότι με τον γενοκτονικό του πόλεμο στη Γάζα κατάφερε τελικά την αναγνώριση της Παλαιστίνης, μέχρι και από την Βρετανία.
Από Σεπτέμβρη λοιπόν, η διπλωματική απομόνωση του Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου θα είναι πολύ σοβαρή, με όλα τα κράτη-μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ-πλην ΗΠΑ-να έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη, πλέον πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών που επίσης την αναγνωρίζουν.
Η αμερικανική ασπίδα του «Μπίμπι» δεν θα είναι πια αρκετή ούτε για να προχωρήσουν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, της αναγνώρισης δηλαδή του Ισραήλ από χώρες ενδιαφέροντος όπως Σαουδική Αραβία, εάν το Ισραήλ δεν επιστρέψει στον δρόμο της ειρήνης.
Και αυτά είναι προβλήματα αν όχι γα τον Νετανιάχου και τους μεσσιανιστές υπουργούς του, σίγουρα για την ισραηλινή αντιπολίτευση και το ίδιο το κράτος.
Που παρακολουθώντας την αυξανόμενη απόσταση της Ευρώπης, την κλιμακούμενη έχθρα των Μουσουλμάνων και την ημερομηνία λήξης του Προέδρου Τραμπ, θα αναγκαστεί να επαναπροσδιορίσει τη συζήτηση της ειρήνης και της συνύπαρξης, όπως κάποτε υποσχέθηκε ο Άρθουρ Μπλάλφουρ αλλά και η ανθρωπότητα.
