Η πολιτική σκηνή της χώρας έγινε για ακόμη μια φορά μάρτυρας ενός γνώριμου έργου: της δημόσιας αναδίπλωσης κατόπιν εορτής και γενικευμένης οργής. Η Χριστίνα Αλεξοπούλου, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός, αναγκάστηκε το πρωί της Τρίτης να ψελλίσει μια δημόσια συγγνώμη για την κυνική αποφθεγματική της ρήση «το τζάμπα πέθανε», η οποία εκστομίστηκε με αφορμή τις εξουθενωτικές συνθήκες διαβίωσης των εκπαιδευτικών. Ωστόσο, η προσπάθειά της να αποδώσει την αλγεινή αυτή δήλωση σε «κάκιστη διατύπωση» και «προβληματικό τρόπο έκφρασης» μάλλον ενισχύει την αίσθηση μιας βαθιάς αποσύνδεσης από την κοινωνική πραγματικότητα, παρά πείθει για την ειλικρίνεια των προθέσεών της.
Η αμηχανία της τηλεοπτικής παραδοχής
Όλα ξεκίνησαν στο τηλεοπτικό πλατό της εκπομπής «Talk» του Mega, όταν η κ. Αλεξοπούλου κλήθηκε να απαντήσει στο αυτονόητο και ταυτόχρονα αμείλικτο ερώτημα: πώς μπορεί ένας εκπαιδευτικός, με μισθό της τάξεως των 800 ευρώ, να αντεπεξέλθει σε ενοίκια 400 ευρώ και στα βασικά έξοδα διαβίωσης; Αντί για μια τεκμηριωμένη πολιτική απάντηση ή έστω μια στοιχειώδη ενσυναίσθηση, η βουλευτής επέλεξε την οδό της ειρωνείας, δηλώνοντας με στόμφο πως «το τζάμπα πέθανε» και διερωτώμενη «ποιος θα το πληρώσει;». Η φράση αυτή, που προκάλεσε την εμφανή αμηχανία ακόμη και του παρουσιαστή, δεν ήταν μια στιγμιαία παραδρομή, καθώς εκείνη τη στιγμή η βουλευτής όχι μόνο δεν αναδιπλώθηκε, αλλά αντεπιτέθηκε επιθετικά στη ρητορική της αντιπολίτευσης.
Η στρατηγική της «οικογενειακής ευαισθησίας» ως άλλοθι
Στην προσπάθειά της να μετριάσει τις εντυπώσεις στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, η κ. Αλεξοπούλου κατέφυγε σε μια κλασική επικοινωνιακή τακτική: την επίκληση προσωπικών βιωμάτων. Υποστήριξε πως δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνία, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως η αδελφή της εργάζεται ως γιατρός σε νησί, θέλοντας προφανώς να πείσει ότι γνωρίζει τις δυσκολίες «από πρώτο χέρι». Ωστόσο, αυτή η δήθεν εγγύτητα με τα προβλήματα της καθημερινότητας κάνει τη δήλωσή της περί «τζάμπα» ακόμη πιο δυσεξήγητη και προκλητική. Το να γνωρίζεις τη δυσκολία και ταυτόχρονα να τη χαρακτηρίζεις ως απαίτηση για «τζάμπα» παροχές, υποδηλώνει μια ιδεολογική ακαμψία που δύσκολα καλύπτεται από μια μεταγενέστερη συγγνώμη.
Η μετατόπιση της ευθύνης και το φάσμα του λαϊκισμού
Στο πλαίσιο της αναδίπλωσής της, η βουλευτής επιχείρησε να «βαφτίσει» τον κυνισμό της ως κριτική στη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και στη λογική του «λεφτά υπάρχουν». Ισχυρίστηκε ότι η αναφορά της δεν αφορούσε την επιβίωση των πολιτών, αλλά την πολιτική αντίληψη που υποθηκεύει το μέλλον της χώρας. Παρά τις προσπάθειες αυτές, η κριτική που δέχεται παραμένει σφοδρή, καθώς η επιλογή της να ταυτίσει την ανάγκη για αξιοπρεπείς μισθούς και προσιτή στέγη με το «τζάμπα» αποκαλύπτει μια οπτική που αντιμετωπίζει τα κοινωνικά αγαθά ως περιττή πολυτέλεια. Η συγγνώμη της, αν και απαραίτητη για την εκτόνωση της πολιτικής πίεσης, αφήνει μετέωρο το ερώτημα αν οι εκπρόσωποι της δεξιάς αντιλαμβάνονται το βάθος της κρίσης που βιώνουν οι πολίτες ή αν απλώς διορθώνουν τις λέξεις τους όταν οι αντιδράσεις απειλούν την εικόνα τους.
Διαβάστε επίσης:
«Ο τζάμπας πέθανε»: Καλύπτει Αλεξοπούλου ο Παύλος Μαρινάκης (βίντεο)
Χριστίνα Αλεξοπούλου: Θύελλα αντιδράσεων από την εκπαιδευτική κοινότητα
Άδωνις Γεωργιάδης: Γιατί θα κάνει μήνυση στη Ζωή Κωνσταντοπούλου
